The Gathering - Disclosure (2012)

Op dit moment nog het onbekendste album van de band hier op MuMe, op het infame Almost a Dance na (en de concertzalen worden er ook niet voller op). Toch jammer - na het niet helemaal overtuigende debuut van Silje Wergeland op The West Pole - hebben ze hier w.m.b. wel een album afgeleverd dat zich best kan meten met het werk met Anneke van Giersbergen en het hier en daar zelfs wel overtreft.

Blijf een beetje pingelen tussen 3,5 en 4*.

Ik heb de Gathering-albums in het Anneke-loze tijdperk nooit een serieuze kans gegeven. Dat moet ik toch eens gaan doen. Niet dat ik de cd's nog nooit gedraaid heb, maar het is bij een paar keer gebleven. Ik ben zó bekend met het eerdere werk, je blijft toch vergelijken. Zou dit een cd zijn van een debuterende band, dan keek ik er vast heel anders naar.

The Gathering kende ik trouwens ook al ten tijde van hun eerste twee cd's. Wat een gedrocht was Almost a Dance... Al wekte de zang op mijn lachspieren, dus plezier had ik er wel mee. Toen kwam Mandylion... geniaal. Zojuist heb ik Disclosure gestart.

En?

Laat me de komende dagen nog een paar keer luisteren, dan kom ik met een oordeel. Maar dat ik een paar keer wil luisteren, is al een goed voorteken

Anneke mag dan al een tijdje de band hebben verlaten, met Disclosure hebben ze hun beste werk tot nu toe uitgebracht! Het klinkt als één geheel en Silje Wergeland heeft haar draai gevonden na een aarzelende start van haar debuut The West Pole!

Dit album voelt voor mij als songmateriaal voor 10 minuten uitgesponnen tot bijna een uur. Slaapverwekkend en pretentieus. Kan ook moeilijk zeggen waar het ene nummer ophoudt en het volgende begint. 't Is één lange rit van vergetelijke melodieën.

Maar ja, Mandylion vind ik ook een draak (om andere redenen overigens). Als het op The Gathering aankomt, is mijn smaak blijkbaar nogal afwijkend. The West Pole vond ik bijvoorbeeld een fantastisch album met bijna alleen maar hoogtepunten. Daar gebeurt gewoon veel meer, meer variatie, meer muziek simpelweg.

Is dit nu triphop? Ik vind Silje een aangenamere zangers dan Anneke, maar helaas is dit album muzikaal niet aan mij besteed. Er is geen Dead Can Dance invloed meer te bespeuren.

Waarom zijn triphop en (vooral) een verwijzing naar Dead Can Dance belangrijk in relatie tot The Gathering? In mijn beleving is deze band altijd al wars geweest van een stempel (hoewel ik meen dat bij gebrek aan beter ze wel eens zelf de link met triphop hebben gelegd, maar is dat niet alweer een hele tijd geleden?).

Trouwens, ik meen begrepen te hebben dat ze een onbepaalde tijd voor bezinning hebben genomen....

Ja, dat klopt. De gitarist (René) vertelde een keer dat ze misschien iets nieuws met 'The Gathering 1992' gingen doen. Maar Bart Smits deed ook mee op Afterwords dus misschien bedoelde hij dat wel.

Wat een meesterwerkje toch... blijft met elke luisterbeurt groeien. Van 4,0 nu naar 4,5.

Ik zag van de week dat ze aan nieuw materiaal werken, vervolgens deze weer eens opgezet. Ik blijf de albums met Silje ook prima vinden.

Deze zeker!

En ook deze even laten rijpen alvorens te gaan luisteren en wederom een meesterlijk werkje van deze veels te miskende band. Op the West Pole en Disclosure laten ze horen dat het vertrek van Anneke geen effect op de kwaliteit heeft gehad. Muzikaal nog steeds bovenste regionen en een meer dan adequate opvolgster met Silje.

Ik had de albums met Silje al jaren digitaal in huis, maar ik was ze alweer helemaal vergeten. Dankzij hun nieuwe album (hun eerste in 9 jaar!) ben ik ze maar weer eens gaan beluisteren.

Muzikaal gaan ze verder waar de band met Anneke was gestopt, en toch klinken ze als wen andere band. Het spannende lijkt er vaak vanaf en de lekkere, vertrouwde stem van Anneke heeft plaats gemaakt voor het 'saaie' stemgeluid van Silje. Het laatste album met Anneke doet mij op dit moment niet veel meer, maar Disclosure is dan toch wel een fijn album. Misschien tegenstrijdig, de band is veranderd en heeft even tijd gehad om te settelen.

De hooftijdagen van Mandylion, NB en HTMAP liggen ver achter ons, maar dit album mag gehoord worden.

Good lord !!! Ik was The Gathering uit het oog verloren na Black Light District. Dus ik heb even wat materiaal door te werken.

Dit komt even binnen. Alleen Heroes For Ghosts en I Can See Four Miles (beide vooral verschrikkelijk mooi bass werk (dat middenstuk in HFG (ongeveer 4.25......en dan het intro of het einde en het middenstuk in ICSFM). Het bass werk van Marjolein is subtieler en minder log wat een heel ander geluidsbeeld creëert. Ook waar ze live oude nummers speelt (Travel op ANS bijvoorbeeld).........

Dit kan zich zonder twijfel meten met het beste eerdere werk.

Prachtig album overaal.