The Gathering - Disclosure (2012)

Dat The Gathering moeilijk in een hokje te plaatsen is, is allang bekend. Dat elke plaat die ze uitbrengen met veel aandacht, gevoel voor sfeer en kwaliteit gemaakt is, los van het feit of het bij iedereen in de smaak valt, is eveneens het geval. De nieuwe plaat Disclosure vormt hierop geen uitzondering. Elk nummer staat als een huis. Daar waar de Westpole nog soms een mozaïek was van losstaande nummers, is Disclosure een geheel, een compacte plaat waar nummers naadloos in elkaar overgaan. Paper Waves is op het lijf geschreven van Silje. Het is catchy, dromerig en tegelijk lekker vet. Meltdown is al te beluisteren via de homepage van de band, en behoeft eigenlijk geen introductie. Misschien wel de perfecte samenvatting van de hele plaat. Lekkere beat, vol geluid, en een switch naar intimiteit halverwege het nummer, omlijst door blazers. Paralyzed gaat verder waar Meltdown mee eindigde. Sereen, intiem en een sfeervolle springplank naar het inmiddels bekende Heroes For Ghosts, dat al enige tijd te beluisteren is. Wie Heroes For Ghosts omarmt, kan de plaat blind aanschaffen. Het is het epische vlaggenschip van de plaat en is hét visitekaartje van de band anno 2012.
Gemini I stuwt voort op Heroes For Ghosts, ligt lekker in het gehoor en zwelt tijdens het refrein aan met een vette gitaarrif. Daarbij krijg je als luisteraar het hele pallets aan stemgeluid van Silje te horen. Van klein integer naar krachtig en vol. Het luisterliedje Missing Seasons is een prettig klinkend kleinood dat naadloos overgaat in I Can See Four Miles. Liefhebbers van het epische geluid, gitaar, toetsen, strijkers en drums krijgen waar voor hun geld. Het lieflijke begin van het nummer wordt afgesloten met een vuurwerk van waar de The Gathering patent op heeft: sfeer, spanning, riffs, breaks en power.
Gemini II zet met een slow down spin off van Gemini I een hele fijne punt achter de plaat. Of beter gezegd: een uitroepteken, want The Gathering bewijst wat mij betreft dat zij nog altijd meer dan bestaansrecht hebben in lastige muzikale tijden waarin bands hun hoofd boven water proberen te houden. Disclosure is letterlijk een 'openbaarmaking' die een paar luisterbeurten verdient.

Een stuk zelfverzekerder dan voorganger The West Pole, dit nieuwe album van The Gathering. Vooral zangeres Silje Wergeland is hier een openbaring, na haar wat onwennige debuut op het vorige album. Ze keert zichzelf binnenstebuiten op overtuigende wijze en toont zich een zeer veelzijdig zangeres. Het songmateriaal is helaas niet overal even interessant, maar opener Paper Waves is prachtig en zo zijn er nog een aantal hoogtepunten. Bij vlagen in ieder geval indrukwekkend.

En ook deze even laten rijpen alvorens te gaan luisteren en wederom een meesterlijk werkje van deze veels te miskende band. Op the West Pole en Disclosure laten ze horen dat het vertrek van Anneke geen effect op de kwaliteit heeft gehad. Muzikaal nog steeds bovenste regionen en een meer dan adequate opvolgster met Silje.