Toen ik deze plaat hoorde dacht ik: leuk, lekker retro, hip... Maar AC/DC en dat soort bands zijn natuurlijk niet echt goed, dus 3*.
Maar toen zag ik ze live en dan krijgt deze plaat echt meerwaarde. Superstrakke show, geweldige solo's, hectoliters energie en adrenaline en simpele maar zeer doeltreffende riffs! Eigenlijk toch gewoon 4*!!!
Ben het met je eens dat het 'Live' een geweldige band is. Heb ze ook gezien en kwam zeker overtuigend over.
Naar aanleiding van dat concert heb ik toen ook dit album gekocht. Eenmaal geluisterd viel het album me érg tegen en luister 'm nu nog zelden.
Op Pinkpop ving mijn maat de drum stok van de datsuns ik balen dat ik net een meter te ver naar links stond, ik heb ze 2 jaar geleden ook al in de melkweg gezien, geweldige show was dat. (Toen probeerde er nog iemand uit het publiek de bas als souvenir naar huis te nemen) Leuk album ik geef een 3,5.
inderdaad, live is deze band echt top. ik heb ze ook live gezien en het was moeilijk om mezelf stil te houden, heb ik dus ook niet gedaan met alle gevolgen vandien...
Ze waren al een jaar op tour en gaven echt nog een show waarvan je dacht dat die mannen er een paar dagen niet goed zouden van zijn. das pas rock'n roll.
dit album is goed om een paar keer naar te luisteren maar begint dan wat beu te worden. toch deftige rocknummers waarvan ze er in deze tijd jammergenoeg veel te weinig meer van maken.
3,5*
Deze Kiwi's hebben meteen een aardige debuutplaat gemaakt. Live heb ik ze helaas nog niet meegemaakt, en ook dit jaar zal ik ze aan me zien voorbijgaan, vrees ik.
Er zijn leuke dingen te horen op dit album. Inderdaad lekker retro en stevige rock'n'roll. De teksten trekken op niet veel maar dat is ook niet belangrijk. Instrumentaal zit het goed.
Let op: dit album mag je niet teveel beluisteren, want anders geraak je het algauw moe.
Indien je The Datsuns gaat beluisteren/bekijken:
Verstand op nul en stevig doorgaan.
Leuke muziek maar ik hoor nergens de melodie. Jet is net iets beter. Verder ook redelijk eentonig, ik kan me wel voorstellen dat het live veel beter klinkt.
Ik draaide Kings of Leon en moest meteen aan dit naargeestige plaatje denken; ik vond het destijds niks en nu ik weer een paar nummers hoor moet ik concluderen dat het er niet beter op is geworden. Veel geschreeuw, weinig wol.
Je haalt me de woorden uit de mond. Er wordt bovendien slecht gemusiceerd, de drummer lijkt nergens op en laten we het ook maar niet over de liedjes hebben. Gekocht in een vlaag van verstandsverbijstering.
Dit debuut van deze garage rock/ hard rock band blijft hun beste plaat. MF From Hell is een kleine klassieker. De overige 9 nummers knallen ook zoals het hoort. Een jaren '70 band in een jaren 2000 jasje.
Een maat van me probeert me mee te krijgen hierheen, ook met het argument ‘live zijn ze goed!’.
Het begin van de plaat vond ik het allemaal wat simpel en hoekig maar gaandeweg begrijp ik het steeds beter. Dit is een relatieve ‘pretband’ met (heel veel) respect en knipogen richting de tijden van weleer.
Een 3 + verhoogde kans dat ik ze toch even meepak, ergens op een woensdag a 13,00 of zo, geloof ik.