Deathspell Omega - Drought (2012)

Drought is weer een muzikaal kunststukje van Deathspell Omega. De meeste bands gebruiken een EP voor een verzameling nieuwe nummers maar Deathspell Omega maakt echt een geheel met Drought. Het werk van de band is af en toe vrij ontoegankelijk en hier is dat iets minder geworden. Het is vooral een stuk gevarieerder en melodieuzer geworden. Het openingsstuk genaamd Salowe Vision is echt prachtig en bouwt meesterlijk op naar Fiery Serpents. Ook bouwt de EP weer prachtig af. De Franse meesters flikken het weer!

Kortere nummers, ze trekken de lijn van 'Paracletus' dus voort ('Diabolus Absconditus' mag je eigenlijk niet meerekenen, want dat nummer werd een paar jaar eerder al opgenomen, en uitgebracht op een split, als ik me niet vergis).

Of dit een voorbode is voor een nieuwe langspeler, dat is voorlopig nog giswerk, ik heb er althans nog niets over gelezen, maar ik zou zeggen: Laat maar komen! In de tussentijd zal ik deze EP wel beluisteren.

Toch wel een ijzersterke EP, hoor. 6 nummers, goed voor 21 minuten, het is niet veel, maar het is meer dan de moeite. De Fransen laten weer 'ns horen dat ze een demonische sfeer kunnen opbouwen, en de vocalen zijn rauw, uniek en onderscheiden zich dus ook met gemak van de rest van het pak. De instrumentatie is geweldig, soms ingehouden ook, maar meestal toch bruut, hels en snel. Alsof je een pak rammel krijgt van Satan himself.

Voorlopig 4 sterren

Zes losse nummers of toch weer één compositie van twintig minuten? Don Cappuccino geeft mijns insziens het juiste antwoord in zijn post van 20-06-12.

Drought liet bij mij een beetje een verlaten indruk achter na de eerste luisterbeurt. Een reprise van enkele van de vele indrukwekkende Paracletusmomenten. Minder groots dan Diabolus Absconditus. IJzersterk maar een 'been there done' that gevoel. Uiteindelijk verscheen daar uit het niets de striemende zandstorm die mijn gemoederen oppakten als ware het een bundel oude vodden en meesleurde naar de randen van deze verdorven wereld. Daar boog ik toch weer zo diep als ik kon voor het nieuwe sonische kunstwerk van deze mysterieuze Frans/Finse band.

Deathspell Omega beschrijft als geen ander zowel muzikaal als tekstueel hoe dun het randjes van de beschaving zijn waarbinnen wij leven. Een laagje vernis met daaronder de stinkende werkelijkheid. Drought handelt over hoe God dat niet kan aanzien en hoe hij dientengevolge de Aarde onttrekt van al het leven en al wat wel mooi is. Zoals wij onze huisdieren afmaken om ze uit hun lijden te verlossen in geval van ziekte.

A desert with no life but scorpions
coming as a swarm, as a flood
with an abundance of deadly stings...
one for every remembrance
one for every comforting echo of the past
for blithe days of hope turned sour.

Deze eindtijdsvisioenen worden binnen de twintig minutengrens zorgvuldig opgebouwd. Gedurende het intro Salowe Vision en het eerste nummer Fiery Serpents wordt snel duidelijk dat er veel ruimte is gelaten in de doorgaans drukke metal van Deathspell Omega. Elementen uit dromerige post-rock copuleren driftig met de meer mathematisch georiënteerde varianten daarvan. Uiteindelijk ontaarden zij dan toch in de onafwendbare black metalorgie waarin de intensiteit tot het maximale is opgevoerd. We zijn dan inmiddels bij de eruptie die Scorpions & Drought heet.

Het verwrongen gezang van engelen boezemt angst in wanneer zij als bazuinen het serene van het melodieuze outro doorbreken. The Crackled Book Of Life voorgoed verborgen onder het droge woestijnzand. Het zijn de enige symfonische accenten die de band toestaat in hun totaalgeluid. In dat opzicht is er toch het nodige veranderd bij Deathspell Omega sinds Si Monvmenvm Requires, Circumspice verscheen.

Uiteindelijk sluit Drought kwalitatief meer dan voldoende aan bij de rest van het hoogwaardige materiaal van de band. Op een gegeven ogenblik dreigt verrassing er wat vanaf te glijden. Toch biedt het algehele concept en de verduiveld sterke finesses opnieuw meer dan waar voor de zuurverdiende centen.

Uitstekende bespreking, Edwynn, ik neem er m'n hoed voor af.

Een uitstekende EP als deze verdient dat ook gewoon. Ik ben overigens nog steeds benieuwd wanneer we nieuw werk van deze topband krijgen.

Ik ook.

Tot die tijd kunnen we het doen met het onlangs verschenen Harmony Of Stuggle van Clandestine Blaze, het eenmansproject van DsO zanger Mikka Aspa. Ook een beest van een album.

Ik vind dit toch zo'n fantastische band. Ook dit EP'tje is behoorlijk geweldig. Deathspell Omega is hier wat puntiger bezig dan normaal, resulterend in zes ziekelijk duistere, gruwelijk klinkende kunststukjes vol geweldig gitaarspel, demonische vocalen en die zo sterke pikzwarte sfeer die we van deze band gewend zijn. Metal crème de la crème, samen met Neurosis is dit waarschijnlijk mijn favoriete groep uit dat genre (al opereren ze in een heel ander onderdeel ervan).