Deathspell Omega - Drought (2012)
mijn stem
22 stemmen
Frankrijk
Metal
Label: Season of Mist
-
Salowe Vision (3:45)
-
Fiery Serpents (4:15)
-
Scorpions & Drought (3:10)
-
Sand (1:40)
-
Abrasive Swirling Murk (3:50)
-
The Crackled Book of Life (4:20)
0
geplaatst: 8 augustus 2013, 08:33 uur
Zes losse nummers of toch weer één compositie van twintig minuten? Don Cappuccino geeft mijns insziens het juiste antwoord in zijn post van 20-06-12.
Drought liet bij mij een beetje een verlaten indruk achter na de eerste luisterbeurt. Een reprise van enkele van de vele indrukwekkende Paracletusmomenten. Minder groots dan Diabolus Absconditus. IJzersterk maar een 'been there done' that gevoel. Uiteindelijk verscheen daar uit het niets de striemende zandstorm die mijn gemoederen oppakten als ware het een bundel oude vodden en meesleurde naar de randen van deze verdorven wereld. Daar boog ik toch weer zo diep als ik kon voor het nieuwe sonische kunstwerk van deze mysterieuze Frans/Finse band.
Deathspell Omega beschrijft als geen ander zowel muzikaal als tekstueel hoe dun het randjes van de beschaving zijn waarbinnen wij leven. Een laagje vernis met daaronder de stinkende werkelijkheid. Drought handelt over hoe God dat niet kan aanzien en hoe hij dientengevolge de Aarde onttrekt van al het leven en al wat wel mooi is. Zoals wij onze huisdieren afmaken om ze uit hun lijden te verlossen in geval van ziekte.
A desert with no life but scorpions
coming as a swarm, as a flood
with an abundance of deadly stings...
one for every remembrance
one for every comforting echo of the past
for blithe days of hope turned sour.
Deze eindtijdsvisioenen worden binnen de twintig minutengrens zorgvuldig opgebouwd. Gedurende het intro Salowe Vision en het eerste nummer Fiery Serpents wordt snel duidelijk dat er veel ruimte is gelaten in de doorgaans drukke metal van Deathspell Omega. Elementen uit dromerige post-rock copuleren driftig met de meer mathematisch georiënteerde varianten daarvan. Uiteindelijk ontaarden zij dan toch in de onafwendbare black metalorgie waarin de intensiteit tot het maximale is opgevoerd. We zijn dan inmiddels bij de eruptie die Scorpions & Drought heet.
Het verwrongen gezang van engelen boezemt angst in wanneer zij als bazuinen het serene van het melodieuze outro doorbreken. The Crackled Book Of Life voorgoed verborgen onder het droge woestijnzand. Het zijn de enige symfonische accenten die de band toestaat in hun totaalgeluid. In dat opzicht is er toch het nodige veranderd bij Deathspell Omega sinds Si Monvmenvm Requires, Circumspice verscheen.
Uiteindelijk sluit Drought kwalitatief meer dan voldoende aan bij de rest van het hoogwaardige materiaal van de band. Op een gegeven ogenblik dreigt verrassing er wat vanaf te glijden. Toch biedt het algehele concept en de verduiveld sterke finesses opnieuw meer dan waar voor de zuurverdiende centen.
Drought liet bij mij een beetje een verlaten indruk achter na de eerste luisterbeurt. Een reprise van enkele van de vele indrukwekkende Paracletusmomenten. Minder groots dan Diabolus Absconditus. IJzersterk maar een 'been there done' that gevoel. Uiteindelijk verscheen daar uit het niets de striemende zandstorm die mijn gemoederen oppakten als ware het een bundel oude vodden en meesleurde naar de randen van deze verdorven wereld. Daar boog ik toch weer zo diep als ik kon voor het nieuwe sonische kunstwerk van deze mysterieuze Frans/Finse band.
Deathspell Omega beschrijft als geen ander zowel muzikaal als tekstueel hoe dun het randjes van de beschaving zijn waarbinnen wij leven. Een laagje vernis met daaronder de stinkende werkelijkheid. Drought handelt over hoe God dat niet kan aanzien en hoe hij dientengevolge de Aarde onttrekt van al het leven en al wat wel mooi is. Zoals wij onze huisdieren afmaken om ze uit hun lijden te verlossen in geval van ziekte.
A desert with no life but scorpions
coming as a swarm, as a flood
with an abundance of deadly stings...
one for every remembrance
one for every comforting echo of the past
for blithe days of hope turned sour.
Deze eindtijdsvisioenen worden binnen de twintig minutengrens zorgvuldig opgebouwd. Gedurende het intro Salowe Vision en het eerste nummer Fiery Serpents wordt snel duidelijk dat er veel ruimte is gelaten in de doorgaans drukke metal van Deathspell Omega. Elementen uit dromerige post-rock copuleren driftig met de meer mathematisch georiënteerde varianten daarvan. Uiteindelijk ontaarden zij dan toch in de onafwendbare black metalorgie waarin de intensiteit tot het maximale is opgevoerd. We zijn dan inmiddels bij de eruptie die Scorpions & Drought heet.
Het verwrongen gezang van engelen boezemt angst in wanneer zij als bazuinen het serene van het melodieuze outro doorbreken. The Crackled Book Of Life voorgoed verborgen onder het droge woestijnzand. Het zijn de enige symfonische accenten die de band toestaat in hun totaalgeluid. In dat opzicht is er toch het nodige veranderd bij Deathspell Omega sinds Si Monvmenvm Requires, Circumspice verscheen.
Uiteindelijk sluit Drought kwalitatief meer dan voldoende aan bij de rest van het hoogwaardige materiaal van de band. Op een gegeven ogenblik dreigt verrassing er wat vanaf te glijden. Toch biedt het algehele concept en de verduiveld sterke finesses opnieuw meer dan waar voor de zuurverdiende centen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.