Delilah - From the Roots Up (2012)

Eén van de zoveelste aanstormende talenten uit het Verenigd Koninkrijk. Zonder twijfel 'n jongedame om in de gaten te houden. Haar muziek valt nogal moeilijk in één hokje te stoppen: pop, elektronica, r&b, soul, trip-hop... it’s all there! Haar eerste single Go is fantastisch, let ook even op de interpolatie van Chaka Khan’s Ain’t Nobody. Ook de twee hieropvolgende singles, Breathe en Love You So, zijn sfeervolle producties. Dit belooft veel goeds. Nu maar hopen dat ze hier wat meer aanzien krijgt.

Go was inderdaad een geweldige single, van het gelijknamige EP-tje. De rest van de nummers waren een beetje saai, maar ik heb goede hoop voor dit debuut. In de gaten houden!

Edit: Zoals iemand eerder omschreef: 'Like Adele and Florence And The Machine sing together'

“Hey there Delilah, wil jij misschien mijn voorprogramma verzorgen?” Het was niemand minder dan Prince die persoonlijk contact opnam met het management van Delilah, omdat hij groot liefhebber bleek te zijn van haar werk. En Prince, die is niet de enige die het talent van Delilah heeft opgemerkt. De 21-jarige zangeres, geboren als Paloma Stoecker, is een bijzonder ding. Niet 't soort zangeres die seksualiteit op wil dringen aan het publiek, maar eerder één die haar sensualiteit ten volle weet uit te spelen en het publiek daarmee in weet te pakken. Ieder die het clipje van Inside My Love zal bekijken, een cover die zowaar beter is dan het origineel van Minnie Riperton, kan zijn eigen conclusies trekken.

Die sensualiteit waarover zij beschikt, gaat overigens gepaard met een hybride gepresenteerd in de vorm van From the Roots Up. Het is duidelijk dat Stoecker niet het risico wilde lopen om gelabeld te worden. Missie geslaagd, want doordat behoorlijk wat verschillende genres om de hoek komen kijken en ze zodanig vermengd worden tot bijna een nieuwe sound, is het moeilijk om te omschrijven wat je nou precies hoort. Stralen deze liedjes warmte uit, of klinken ze toch ietwat onderkoeld? Een specifiek antwoord blijft uit. Maar misschien is het ook wel die Stoecker zelf die ons bewust in 't ongewisse laat.

Het bezorgt ons hoe dan ook een behoorlijk speciaal debuut. Zware, zelfs donkere producties worden afgewisseld met lichte producties. Negatieve klanken worden even vaak afgewisseld door positieve klanken, maar ze zijn altijd voorzien van een gedurfde en mysterieuze sound. De kracht van From the Roots Up ligt dan ook niet bij één of meerdere nummers, maar het album als geheel. Daarmee is het overbodig om het nog te vermelden, maar Delilah levert één van de betere debuutalbums van het jaar!

Eigenaardige impressie die ik langs geen enkele kant kan terugvinden in Delilah. De twee staan bekend om hun volle en bombastisch opgezette composities terwijl Delilah's muziek veel langer onderhuids blijft bubbelen. Het sijpelt allemaal wat langzamer binnen, maar dringt uiteindelijk toch diep door. De nogal zweverige nummers worden ook met de juiste uitspatten op tijd en stond weer tot de statige grond geklopt. Zacht en subtiel wordt dan even lekker bruut!

Ook vocaal zijn er weinig parallellen te trekken. Delilah is misschien een minder impressionante zangeres, maar weet met haar typerende geluid wel de juiste klemtonen te leggen. Het op en neer gaan van haar uithalen leidt soms tot eigenaardige bruggetjes, maar het is wat de ietwat duistere muziek de juiste toets meegeeft! Tussen zoet en schel zet Delilah haar nummers treffend uiteen. Niet alles maakt meteen indruk, maar er scheelt duidelijk iets aan From the Roots Up en dat maakt het interessant! Ik laat alles nog maar even rustig verder sijpelen...

Dat laatste vind ik ook, er ontbreekt inderdaad wat aan 't album (wat precies is moeilijk te verwoorden) maar dat houdt de spanning er juist in. Misschien is het het gebrek aan catchiness, of de anders dan gemiddelde opbouw van de nummers, of misschien de mysterieus klinkende interpolaties (de sound van Breathe bijvoorbeeld). Ik merk wel dat hoe vaker ik dit debuut beluister, hoe beter ik het ga vinden.

Opvallend blijft dat Go zo afsteekt tegenover de rest. Het is dan ook het enige nummer dat niet door Paloma geschreven is. From the Roots Up kan veel spannender zijn dan wat we nu horen. Nu blijven sommige liedjes een beetje op een Natasha Beddingfield-niveau hangen, zeker op Shades of Grey en Only You. Af en toe wordt het echt spannend (Never Be Anoter, I Can Feel You), maar er is nog voldoende te verbeteren voor de opvolger van dit project.