Jessie Ware - Devotion (2012)

Met enkele singles heeft Jessie Ware zich in een specifiek stukje muziek weten te specialiseren. Gedrenkt in gladde eighties pop, hier en daar zelfs verre roots in sixties soulpatronen, maar nooit te ver verwijderd van het tegenwoordige, R&B-getinte electronica-landschap, meewiegend met creatieve collaborateurs als SBTRKT en Disclosure. Deze zelf samengeraapte niche is wat haar naam de afgelopen maanden over vele tongen heeft doen rollen en wat dus ook haar ganse debuut kleurt. Dankzij sterke productie en songwriting en een inventieve uitwerking wordt de sleur gelukkig vermeden. Met steevast dezelfde ingrediënten worden zowel clubhits als slowballads geconstrueerd. Jessie Ware bewijst beide te kunnen dragen, getuigen 110% versus Wildest Moments. Al zweven de meeste nummers ergens tussen die twee extremen in, op zich al een boeiend gegeven. De rijk gevarieerde elektronische muzieklijnen tegenover haar bedrieglijk serene stem wekt de ideale synergie op om de zoekende teksten treffend te laten uitkomen. Jessie is verloren in de liefde en zoekt in elk nummer naar iets dat onbereikbaar lijkt. Het doorprikt de plastieken nasmaak die de synthesizers weleens nalaten en wekt tegelijk sympathie op. Haar hart ligt niet gewoon op haar tong, vaak mag je wat dieper gaan zoeken. Vastberaden van de verkregen liefde begint ze Still Love Me, om in fluisterende tonen als “Do you..?” te vervallen. Ze staat niet helemaal recht in haar schoenen en waggelt op bewonderenswaardige wijze doorheen haar eigen plaat. Met die heerlijke riffs en sterke beats allerhande merk je pas na drie luisterbeurten dat No to Love vrijwel rond één enkele zin is opgebouwd. Althans tot de one-liner “Who says no to love?” Ware-gewijs wordt verbroken met de openbaring “And what was I thinking of?”. Een mooi moment, compleet gemaakt met een welgekomen subtiele rap. Er valt muzikaal soms zoveel te beleven op Devotion dat je zelfs de mindere nummers met elke beluistering een beetje meer gaat waarderen. Zo komt ineens de soul van Night Light binnen en slaagt de melodrama van Swan Song plots wel ergens op. Enkel met de titeltrack en Taking in Water botert het niet, daarvoor komen de lyrics er te platvloers uit en blijft het muzikaal te nietszeggend. Ze staan in schril contrast met een doordachte non-bedroomsong als Sweet Talk, waarin Sade over de ranzige toiletvloer van een bedenkelijke nachtclub wordt gesleept. Van een ongehoorde geilheid!

Een zangeres die op alle vlakken weet te boeien in een ingenieus uitgewerkt samenraapseltje van een stijl, Devotion zorgt voor het totaalplaatje, en dan kun je die geringe skipmomenten er voor lief bijnemen. Van een meisje met enkele heerlijk eigenzinnige underground hitjes tot een artieste met simpelweg een van de interessantste releases van het jaar, Jessie Ware bevestigt en verrast. Benieuwd hoe hier op verder wordt gebouwd!

Jessie Ware heeft een mooie stem en ze zingt pop met soul / R&B invloeden. Ze staat op 1 in de Amazon UK jaarlijst, dus ik was heel benieuwd. Het album valt mij toch tegen. Er wordt, zoals al meer vermeld hier, teveel op safe gespeeld. De sound vind ik te vaak te glad, te commercieel. Soms moet ik helaas zelfs aan zangeressen als Dido of Sade denken, in het verlengde daarvan. Ook staan er te veel weinig bijzondere songs op dit album, zeker op het tweede gedeelte. Op met name het eerste gedeelte doen the beats mij ook aan Soul II Soul denken, wat wel weer positief is. Wat mij betreft is dit Devotion een beetje een tegenvaller.