John Fullbright - From the Ground Up (2012)

Te gekke liedjes staan hier op. Moving is favoriet

Sterker nog, dit is een onverwachte geweldige ontdekking.
Ondanks dat er een paar mindere nummers op de cd staan ben ik al bijna net zo enthousiast als bij het uitbrengen van de cd Barn Doors and Concrete Floors van Israel Nash Gripka, want deze man is een natuurtalent en volgens mij gaan we nog veel van hem horen.

Zo enthousiast als bij Barn Doors and Concrete Floors ben ik bij lange na niet, omdat het niveau van dit album daarvoor te wisselvallig is. Best wat nummers skip ik liever dan dat ik ze afluister, maar er zijn dan ook weer een paar nummers die ik 10 keer achter elkaar kan horen zonder dat het verveelt. Een haat-liefde verhouding noemen ze dat toch?

Mijn enthousiasme voor Fullbright is iets afgezwakt. Jericho en Moving heb ik hier aangevinkt als favoriet, maar het album kent ook z'n zwakke momentjes, vooral tegen het einde.
Ik heb gelezen dat hij 21 jaar is, dus wat dat betreft is het wel veelbelovend en knap.

Fullbright was bij zijn debuut 21, hij is van april 1988 te Oklahoma en dus inmiddels 24. Nog steeds erg jong.

Vandaag eindelijk eens de tijd gehad naar dit album te luisteren. Het is moeilijk nu al met een definitief oordeel te komen, maar dat we hier met een mega talent te maken hebben kan ik al wel vaststellen. Ik ga me de komende tijd eens wat meer in dit album verdiepen. Jericho en Moving zijn inderdaad prachtig, maar nog beter vind ik Forgotten Flowers. Wat een prachtnummer is me dat zeg. Ook All the time in the world mag er wezen, maar dat komt natuurlijk mede door de licht bluesy sound. Als je Hendrik ergens mee kan kietelen is het wel blues. De afsluiter is ook bepaald niet verkeerd zeg, hallo he. Misschien heeft het album wat zwakkere momentjes, ik moet ze nog vinden eigenlijk. Ik ga van start met 4 sterren, ik moet hem nog wat vaker horen, maar het staat voor mij nu al vast dat hij nog gaat stijgen.

Dit hoort toch wel bij het beste van 2012 voor mij... Voortaan even op m'n tong bijten, want mijn vorige bericht hier kun je nu wel wegstrepen

Getipt door Hendrik en vanochtend een eerste keer beuisterd. Het lijkt me een heel behoorlijk debuut waarop hij laat horen dat er met zijn songwriting skills weinig mis is. Lekkere bluesy rockklanken met af en toe wat folk en country. Ook de afwisseling tussen gitaar en piano is goed afgestemd. Ik heb alleen wat minder met z'n stem. Kan in het algemeen niet zo goed tegen kreunende stemmen, in welke mate dan ook.

Ja de stem is altijd erg belangrijk. Kun je daar niet tegen dan kan het nogal eens lastig worden. Ik heb er in het geval Fullbrijght geen problemen mee. Er wordt bij een paar posts hierboven een vergelijking getrokken met Barn Doors & Concrete Floors. Dat is een uiterst treffende, want Gripka verbaasde vorig jaar vriend en vijand als aanstromend roots talent, waar Fullbright dat dit jaar doet. Ik had juist bij Gripka (heel even) problemen met zijn stemgeluid.

Overigens debuteerde Fullbright reeds in 2009 met het livealbum Live at the Blue Door, waarop ook al een aantal songs worden gespeeld die ook op dit album terugkomen.

Sterke singer/songwriter muziek. De onderwerpen worden op den duur wel wat eentonig (zo'n beetje alle nummers hebben toch wel een Bijbelse grondslag), maar dat mag de pret niet drukken. Ik moet zeggen dat ik juist helemaal geen problemen heb met Fullbright's stem. Sterker nog, ik vind dat zijn stem de muziek een lekker rauw randje meegeeft dat ik zeker kan waarderen. Ik begin eens voorzichtig met 3.5*.

Zeer mooie plaat, met dank aan Hendrik68. Het is een plaat die bij eerste beluistering nogal gewoontjes klinkt, maar als de plaat je eenmaal "pakt", begint hij al gauw te intrigeren. De afwisselling in de songs door gebruik van gitaar en piano is zeer prettig. Hé Henk, hoe zit dat nu eigenlijk, hou je nu wel of niet van piano? Zo ja, dan wordt het de hoogste tijd voor mensen als Randy Newman, Bill Fay etc.

Ik zal nooit de grootste pianoliefhebber worden, maar soms kan het enorm goed uitpakken, zoals hier inderdaad. Dit is een enorm afwisselend album, met ijzersterke songs. Ik ken niet heel veel van Randy Newman, maar ik hoor op sommige nummers van dit album wel een paar raakvlakken. Voor mij is dit de plaat van het jaar. Ik ben benieuwd welke richting Fullbright op gaat, hij is van alle markten thuis. Hij heeft de lat in ieder geval erg hoog voor hemzelf gelegd.

Ik heb hem ook op nr. 1 in mijn top2012 lijstje. Heb hem ook live gezien dit jaar, dat draagt zeker bij aan de topnotering.

Kan me heel goed voorstellen, dat er mensen zijn die dit album op een in hun lijstje hebben dit jaar.

"Glory,glory, Hallelujah.
I am lost and she's found...another lover"

Prachtige bewerking van teksten uit Battle Hymn en Amazing Grace!

Jericho vind ik magistraal, heerlijk refrein vooral. Verder een wisselvallig album met wel een paar mooie ballads (met name Nowhere to be Found en Forgotten Flowers). Net geen 4 sterren voor mij (kan natuurlijk nog veranderen). Zeker iemand om in de gaten te houden.

Hij staat 7 april in Paradiso. Denk dat ik wel even een kijkje ga nemen.

Album sinds kort in huis, ondertussen diverse malen beluisterd. Heerlijk deze muziek. Tja je moet accepteren dat sommige teksten wat religieus aandoen, maar is zeker niet storend. Ik denk dat het onvermijdelijk is in deze stijl (roots/folk/country enz).
Afwisseling tussen lichte rock met wat zwijmel rock, maar lekker om naar te luisteren.

Op zijn laatste album Songs is het al aardig minder religieus en laat hij de roots ook enigszins varen. Op zijn laatste album zijn door sommigen qua stijl al vergelijkingen getrokken met Elton John en Rufus Wainwright.

Het is lastig Fullbright in een hokje te plaatsen, moge je dat willen uiteraard. Country is het allesbehalve, voor Americana is het ietwat te opzwepend en melodieus, het heeft wel een vleugje blues maar mist de zingende gitaren en bij echte folk komt het ook niet in de buurt. Het is een beetje van alles. Maar of dat erg is? Geenszins. Het wapen van Fullbright is zijn stem. Met zijn stem geeft hij zijn nummers kleur, waarbij de muzikale omlijsting vooral ondersteunend werkt. Al moet ik zeggen dat de piano op fat man op een positieve manier op de lachspieren werkt. Live gezien in Tivoli in september en ik kan niet anders zeggen dan dat Fullbright de potentie heeft een hele grote te worden op zijn gebied. Hij pakt zn gitaar en gaat spelen, en laat daarbij zijn stem het werk doen.

Potdikkie, ben ik -op 1 stemmer na- de enige sentimentele papa die ietwat bevochtigde traanbuizen in werking stelt bij het horen van ''Song for a Child''?

Ik vind het een pracht van een nummer, ik ben sowieso wel van de man-met-pianoliedjes.

Dit album; JF heeft geen doorleefde stem, geen gruis. Eigenlijk zingend als een koorknaap en zijn testen zijn er ook na. Bij hem werkt het echter, althans voor mij. De muzikaliteit spat er af bij hem en dat vind ik mooi om te horen. Zijn band is fijn maar als het iets té up tempo gaat, is hij mij kwijt en vind ik hem niet op zijn sterkst.

Ik zou een album vol JF & piano wel eens willen horen, inclusief teksten als bijv. Song for a Child. Laat deze vader maar weer sentimenteel worden.

Nadat 'Songs' voor mij als album één van de leukste ontdekkingen van het voorbije jaar was, ben ik ook dit album gaan luisteren. Naar mijn gevoel is er toch wel een aanzienlijk verschil tussen beide albums en het valt me ook op dat iedereen z'n eigen favoriet lijkt te hebben.

Voor mij blijft die favoriet wel degelijk 'Songs', al komt deze zeker in de buurt. Dit album is wat minder gepolijst. Meestal vind ik dat een goede zaak, maar ik denk dat bij de 'koorknaapstem' van John Fullbright (zoals Deren Bliksem het passend omschreef) de gladdere popnummers van Songs net iets beter passen.

Wat ik hier ook vaak lees, is dat dit album niet constant zou zijn. Daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Het is voor mij moeilijk om zwakke broertjes op dit album aan te duiden. De afwisseling op dit album maakt ook dat het niet gaat vervelen.

Hoog tijd voor meer albums van deze artiest!

Favorieten: Moving, Daydreamer

4*

het reguliere debuut album uit 2012 van de destijds pas 24 jarige John Fullbright. gezien het feit dat "The Liar" uit 2022 zijn derde en laatste album was, is de man is niet erg productief.

een fraai gevarieerd album met een 3-tal piano ballads "I Only Pray at Night", "Nowhere to be Found" en "Song for a Child", waarvan met name de laatste indruk maakt.

daar staan tegenover o.a. het gospelachtige "All the Time in the World" met fraaie harmonievocalen van singer/songwriter Jess Klein, mid/up tempo nummers als "Jericho" dat associaties oproept met de muziek van Neil Young, het ritmische, stuwende "Daydreamer" en het geweldige "Moving" met een heerlijke harmonica partij en fraaie gitaar riffs, een nummer dat mij sterk aan het betere werk van Steve Earle doet denken.

de andere klein gehouden ballads "Me Wanting You" en "Forgotten Flowers" met een fraaie pedal steel beklijven eveneens.

het bluesy "Satan and St. Paul" en het weinig melodieuze "Fat Man" ervaar ik persoonlijk als de "mindere" songs op dit sterke debuut.

opvallend is dat onder de sessiemuzikanten zich 2 bandleden van de Tom Russell Band bevinden, t.w. Andrew Hardin (gitaar) en Fats Kaplin (steel gitaar, viool). ook gitarist Terry "Buffalo" Ware, o.a. lid van de band van Ray Wylie Hubbard levert een fraaie bijdrage op elektrische gitaar.

Album werd geproduceerd door John Fullbright & Wes Sharon (de bassist op dit album)
Recorded at 115 Recording, Norman, Oklahoma
All songs written by J.F. except 1) co-written Dustin Welch