Alphonse Mouzon - The Man Incognito (1976)

Erg lichtvoetige en niet bijster interessant discorock-plaat, waar geen aandacht aan solo's of improvisaties wordt besteed. Ik vind dit éen van de saaiste en minst inspirerende platen die ik in tijden heb gehoord.

Ik ken lang niet alles van de beste man, maar heb me wel eens in zijn repertoire verdiept omdat-ie nu eenmaal een van de beste jazzdrummers uit de jaren zeventig is (o.a. Eleventh House, Larry Coryell, een jaartje Weather Report). Hij heeft aardig wat gezapig solo-materiaal gemaakt en dit album behoort daar zeker toe. Dat blijkt ook uit de cijferwaardering op deze site.

Die cijferwaardering geeft ook aan wat mijn persoonlijke opinie is over het solo-werk van Mouzon: het valt nogal tegen ten opzichte van zijn jazzrockverleden. Het is vaak meer R&B dan jazzrock, en dan meestal van het gemiddelde soort. Vooral op latere albums valt-ie nogal vaak terug op muzak-achtige achtergrondmuziek, wat natuurlijk een ernstige beschuldiging is voor een man met zijn staat van dienst. De enige soloplaten die ik echt de moeite waard vind, zijn Mind Transplant (met gitarist Tommy Bolin in een glansrol), Virtue, By all means en in iets mindere mate In search of a dream.

By all means is een tour de force met medewerking van o.a. Herbie Hancock en Freddie Hubbard, wat dan ook prominent op de hoes staat aangegeven. Ook niet vrij van disco-invloeden, met name in de desondanks epische titeltrack, maar als je daar niet vies van bent, is dat nog wel een aandader. Ik zou echter beginnen met Mind Transplant, dat lijkt me zijn beste album. The man incognito is inderdaad vooral saai en gezapig.