Celldweller - Wish Upon a Blackstar (2012)

We hebben er maar liefst negen jaar op moeten wachten, maar daar is ie dan eindelijk: het tweede album van Celldweller. Is de plaat het lange wachten waard geweest? Absoluut! Ook ditmaal is de mix van dance, techno, pop, rock, industrial, dubstep en metal zeer smakelijk en qua uitvoering en overtuigingskracht moeilijk te overtreffen. Daarnaast is de produktie werkelijk subliem. Alle songs zijn aan elkaar gemixed, zodat de plaat continu blijft doorbeuken. Grootste nadeel aan het album is dat 9 songs reeds eerder zijn uitgekomen, zodat er eigenlijk maar vijf echt nieuwe songs op staan (plus een kort intro, een intermezzo en een outro). Afgezien daarvan is het 75 minuten lang genieten. Beste van alles is het afsluitende Against The Tide, een werkelijk prachtige kruisbestuiving van ballad en verpulverende bombastische techno. Daar lust ik wel pap van.

Wat een plaat, nog nooit zo veel genre's bij elkaar gehoord. Tenminste niet zo goed klinkend Hij heeft ook een heldere herkenbare stem!

Ik vond dit toen de plaat uitkwam zó baanbrekend en geweldig (lees ik hierboven). Nu ik hem draai blijft het nog steeds heel ingenieus, maar of het écht de tands des tijds heeft overleefd? De dub-step invloeden zijn in ieder geval gelukkig in die tijdsgeest gebleven. Daarna nog maar sporadisch wat Celldweller gevolgd, de man heeft me altijd vastgepakt maar nooit écht binnengehaald. Misschien komt het ook omdat de beste man eigenlijk echt live speelt.