The Sound - Propaganda (1999)

Dit is het eerste album van The Sound. De nummers zijn nog voor Jeopardy opgenomen, maar het album (dat oorspronkelijk uit 1979 stamt) is nooit uitgekomen. Tot 1999, want toen besloot Renascent dat deze plaat toch het levenslicht moet zien.

En terecht, al wordt het niveau van Jeopardy en From The Lion's Mouth hier niet gehaald. De nummers zijn pakkend, en het kenmerkende felle gitaargeluid zit er hier al in. Ook is het leuk om een vroege versie van Missiles te horen. 3,5*

Wat krijgt dit album een onterechte lage waardering hier op MusicMeter zeg! Hoor in dit album ongelooflijk veel Iggy Pop and The Stooges invloeden,duidelijk de meest rauwe ongepolijste plaat van The Sound.Geweldige aanrader!


voorlopig 4,5*

helemaal mee eens wat mij betreft de meest authentieke plaat van The Sound

Dit album is en geen verzamel en geen live album, hoort wat mij betreft gewoon bij hun reguliere albums.

Lijkt mij ook: is gewoon een regulier album dat pas 20 jaar na opname officieel is gereleased; een regulier album dus.

Ik zie nu pas dat die onder verzamel/live staat. Idd ten onrechte. Dit is het debuut van de band, opgenomen In het ouderlijk huis van Borland meen ik, dat destijds echter nooit is uitgebracht. Dit album is imo beter dan deze, ook zo'n pas jaren later uitgebracht debuut.

Gecorrigeerd

als dit het debuut is, dan staat dat 1999 weer zo lullig ...

Hehe... ja, maar dat is wel het officiële releasejaar. Het was ook gewoon lullig dat die plaat destijds niet gereleased is met als gevolg nu 1999 als releasejaar, maar wel gereleased op precies de dag dat Adrian Borland zelfmoord pleegde... tja...

Eigenlijk vind ik deze nog beter dan Jeopardy... Of is dat gevaarlijk om te zeggen?

Nee hoor, maar een toelichting op die mening zou wel leuk zijn om te lezen denk ik.

Ik houd van die heerlijk rauwe sound op dit album Jeopardy heeft deze ook nog, maar op dat album raken de synths bij mij een verkeerde snaar. Het lijkt net alsof ik in de gospelkerk van the Adams family terecht gekomen ben. Begrijp me niet verkeerd, Jeopardy is een wereldplaat, maar sommige momenten moet ik skippen. Een voorbeeld hiervan is Resistance, en ook Heyday luister ik liever niet. Het feit dat ik hem op elpee heb, zorgt ervoor dat ik er toch voor kies te blijven zitten over het algemeen...

Bij dit album heb ik dat niet. Een fijne rit, die niet al teveel uitschieters heeft en er is minder moeite in de productie gestoken, maar naar mijn mening heeft deze plaat dat ook juist niet nodig. Het klinkt lekker oud en rauw

Dit alles neemt niet weg dat mijn favoriete nummers van the Sound of Jeopardy staan: I Can't Escape Myself en Unwritten Law

Het zogenaamde ongepolijste geluid van "Propaganda" vind ik zelfs beter klinken dan "Jeopardy", het officiële debuut. Ik ben het wat het overige betreft ook eens met de vorige "sprekers". Dit mag dan weliswaar een verlaat debuut zijn, maar het is wederom een hele fijne plaat van Het Geluid. Halfje erbij, want dit is verplichte kost voor elke The Sound en Adrian Borland fan! Eigenlijk voor alle postpunkies!

Debuutplaat van The Sound, lekkere rauwe agressieve plaat met punk invloeden, opgenomen in de huiskamer bij de familie Borland thuis.
Productioneel klinkt het wat rammelend, de muziek heeft in mijn beleving wat raakvlakken met de vroege Clash.
Vooral valt op dit album al het fijne baswerk op, iets waar de band patent op heeft.
De nummers Night Versus Day, Missiles & Words Fail Me zijn later in een ( in mijn ogen ) verbeterde versie op het album Jeopardy verschenen.

En raakvlakken met Stooges.

Stooges hoor ik er ook wel in terug, ben nu met Shock Of Daylight in de weer, bevalt me ook zeer goed!

"Verplichte kost voor postpunkies" - imho alleen als het vezelrijk is, want daar krijgt een 'post-punkie' toch te weinig van binnen.

"Debuut" nog zo'n rare term - for whatever reason is dit destijds nimmer uitgebracht, net zo min als het hiervoor genoemde Warsaw. Iedereen die dit geweldig vindt en beter dan Jeopardy moet dringend eens langs Schoonenberg - net zoals die verwoede SM-fans (al volstaat het om daarover eens flink de zweep te halen; liefst als het regent, dan vliegen de vonken er wel af).

Dit geweldig vinden klinken is een uiting van valse romantiek. Het klinkt gewoon k* en is waarschijnlijk om die reden ook in de kluis blijven liggen. Is het een document? Ja dat is het, maar dat betekent nog niet dat je het per se goed moet vinden. The Sound en The Clash - waarschijnlijk zitten beide voormannen nu in wave heaven gezamenlijk aan de neut zich te verbazen over wat mensen van hun eerste probeersels vinden.

statik had destijds best op Jeopardy gemogen

Statik is zo’n geweldig nummer. Alleen dat al is een 5.0 waard.

Helemaal mee eens, Alicia! En dat mag vandaag nog eens ff bevestigd worden. Voor een opname in een woonkamer niet slecht... (heb je Walking in the Opposite Direction gezien?)

Helaas ben ik nog niet in de gelegenheid geweest om de film ergens te gaan bekijken.

By the way... deze documentaire over Adrian Borland is nu te zien op Vimeo! Voor een klein bedrag kun je de film voor een beperkte tijd 'huren' oftewel 'streamen'.

Ja heb um deze week gezien. Echt indrukwekkend..

Jeetje wat een lovende berichten bij dit album. Dat had ik nooit verwacht, maar wel leuk om te lezen. Ik ben zelf helaas wat minder enthousiast. Dit in 1999 uitgebrachte semi debuutalbum met linernotes van Adrian Borland is gewoon een logisch vervolg op de beide Outsiders albums. Komt ook vooral omdat de (muzikale en tekstuele) inbreng van drummer Adrian Janes hier nog erg groot is en Adrian Borland pas op Jeopardy zelf het roer overneemt. Ik heb veel contact gehad met Adrian Janes en heb hem ook een paar keer ontmoet, een ontzettend aardige gozer (en bescheiden) en hij heeft ook wel een paar Sound klassiekers (oa Night Versus Day) op zijn naam staan ook al wuift hij dat allemaal weg.

Het charmante van dit album (is net als bij Jeopardy) dat dit low budget (en eerlijke) opnames zijn, het rammelt en kraakt en piept aan alle kanten. Een paar leuke tekenen voor wat er zou gaan komen maar een nummer als Musc Business is toch wel wat kinderlijk. Ze kregen destijds ook een gepeperde live review waarin vooral dat nummer het moest ontgelden. De band werd smalend weggezet als verwende rijkeluis jongetjes die niet konden spelen.

Mooi dat het album alsnog uitgebracht is, het is te goed om op de planken te blijven liggen maar ook niet goed genoeg om potten te breken. Leuk voor fans van The Sound maar nieuwe fans zal het niet trekken. Die kunnen beter beginnen met het latere werk. Voor mij een krappe 3,5 ster, meer kan ik er echt niet van maken.