Be'lakor - Of Breath and Bone (2012)

Door dit soort platen weet ik dat er leven is na de Opeth-dood.

De eerste cd's pakten me niet echt beet. Deze doet dit een stuk beter en direct blijft hij dus wel hangen. Hier en daar vindt ik de melodietjes iets te speels (bijvoorbeeld in Abeyance na een minuutje of 3), maar verder is hier dus niets mis mee. Deze gaan we zeker wel vaker draaien!

Goeie release is dit, zeker weten! Zeker niet de eerste memorabele metalrelease van het jaar, wat dat betreft mogen we zeker niet klagen. Of deze een plaatsje in mijn top 10 van 2012 zal weten te bemachtigen, valt nog af te wachten, maar een kanshebber is het alvast. Krachtige metal die blijft hangen uit Australië!

Het jaar is nog niet voorbij, maar dat dit album jaarlijstmateriaal is, staat als een paal boven water.
De Australiërs van Be'lakor maken death metal met een melancholisch randje. Aan coupletten en refreinen doen ze in ieder geval niet op dit album. Echter, niet alleen de songstructuur maar ook de wendingen in de nummers doen in de verte een beetje aan Opeth denken.
De nummers zijn goed opgebouwd. Eigenlijk word je vanaf de eerste paar seconden meegenomen op een reis waarvan je pas weer terugkeert aan het einde van By Moon and Star. Ik heb de nummers nog nooit los of in een andere volgorde beluisterd, en misschien als gevolg daarvan kan ik ze zelfs na heel veel luisterbeurten niet uit elkaar houden. Gezien de flow op het album is dat wat mij betreft geen probleem. De grunt (geen cleane zang hier) bevalt me uitstekend: redelijk verstaanbaar en toegankelijk.

Het enige minpuntje dat ik heb, is (bijna) dezelfde als Dr.Pat hierboven: soms klinken de riffs iets te simpel. Na een paar keren luisteren was ik daaraan gewend, maar zo nu en dan valt het me nog op.

Zoals het er nu uitziet, gaat dit album aan het eind van het jaar de strijd aan met Dodecahedron voor de nummer 1-positie in mijn jaarlijst. Nog 3 maanden te gaan, ben benieuwd of er nog kanshebbers bijkomen.

4.5*

Deze stond ook nog op mijn bucket list voor de topic Het Metal Album van de Week lang geleden, want ik was op zoek achter een album uit een niet-traditioneel Metal continent (Europa, Amerika, Azië). Mijn keuze viel toen op een ander album, waarvoor ik sindsdien een grote liefde koester. Nu pas ben ik eraan gekomen en ik doe bewonderend mijn hoed af (mocht ik er één hebben). Van Death Metal ken ik nog altijd niet genoeg, maar dit kan mijn oortjes wel bekoren. Inventief en intensief. Fantastisch is ook die symbiose met een piano in een aantal nummers.