Killing Joke - Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions (1990)

Na steeds meer en meer toegankelijke albums, sloeg Killing Joke hard terug met dit album.
Vet hard!!

Vanochtend deze cd maar weer eens gedraaid. In de auto! En nu maar wachten op de acceptgiro's.

Wat een ongelooflijke knaller is deze cd toch nog steeds. Breed uitwaaierende gitaarmuren, killerriffs, en de bezwerende proclamaties van Coleman zorgen voor een groooots (geen typefout) geluid.

Een beukplaat die vandaag de dag de concurrentie met alle hedendaagse "harde gitaar cd's" niet alleen aan kan, maar veelal zelfs zal winnen.

Deze plaat verdient de status van genreklassieker.

Helemaal mee eens, jammer alleen van die drummer op dit album.
Wat een eikel was dat!

Een van Killing Joke's sterktste, beste maar wellicht minst bekende (ten onrechte!) albums !

'a great return to form' as they say...

Zoals reeds vermeld werd; Killing Joke keert hier deels terug naar hun vroegere rauwere sound met een opnieuw heel erg stevig en 'boos' album, waar (gelukkig) opnieuw het gitaargeweld zijn intrede doet, met teksten die er weerom niet om liegen, muziek & attitude weerom mét boodschap en "in your face"!

Geen zweemerige, zweverige synths die het op "Outside The Gate", op de keeper beschouwd toch iets té bond maakten, neen, de synths, zijn er natuurlijk wél, maar veel beter geïntegreerd in de Killing Joke overall sound zoals het hoort.

Een zeer compleet Killing Joke-album, waarop alles, klopt, en zo heb ik dat dan ook het liefste. Vanaf de stevige openers "Money Is Not Our God" en het magistrale "Age of Greed", beiden met drive en lyrics om U tegen te zeggen, over het op wat meer op mid-tempo gedreven "The Beautiful Dead" naar de prachtige titeltrack (of bijna, want 'ingekort' tot het eerste woord van de opsomming) "Extemities", waar de keyboards, ook nu bespeeld door Jaz himself, de schitterende ondersteuning zijn voor het vocaal- en gitaargeweld...

Maar dan is het nog lang niet gedaan, want dan moeten het ronduit fenomenale "Inside the Termite mound" - wat een drive, wat een sfeer, wat een zalige vocals van Jaz - en het al even gewelidge "Slipstream" nog volgen...

Maar vergeten we toch ook niet het wat "rustigere" (nu ja) "Sollitude" en het sterke "North of the Border"...

Een gewaardeerd muziekkenner op dit forum poneerde: "Een beukplaat die vandaag de dag de concurrentie met alle hedendaagse "harde gitaar cd's" niet alleen aan kan, maar veelal zelfs zal winnen.".
Welnu. Hij hééft méér dan gelijk, maar ik voeg er graag aan toe dat dit ook geldt voor Killing Joke albums zoals:
"Revelations"
"Pandemonium"
"Killing Joke (1980)"
"killing Joke (2003)"

Favorieten op "Extremeties"?
Goh....
Zonder enige twijfel: "Extremieties", "Age of Greed", "Inside the Termite Mound" en "Solitude", maar toch ook wel "Slipstream"...

Na het (terechte) verlies van een platencontract door het Outside The Gate debacle, kwam KJ in 1990 terug met een one-record deal bij Noise Entertainment, a divisie van het Duitse conglomeraat, BMG, die dachten credibility the kopen in de alternatieve muziek markt, en brachten een van KJ's beste albums uit, "Dirt, Extremities and Various Repressed Emotions."

Dit album geeft uitstekend de toenmalige desperate status van de band weer. Platzak en 'back to square one'.
Dit album is een lawine van walging, woede, sarcasme en haat, kortom alle ingredienten noodzakelijk voor een geweldig album.

Deze plaat komt ook heel echt over. Geen glitter en glamour. Gewoon verwoestende gitaren, strak drumspel door verrader Atkins, en Jaz gillend and schreeuwend naar iedereen die maar wil luisteren.

Na de voorgaande berichtjes ben ik wel nieuwsgierig geworden naar het verhaal achter de drummer...! "Verrader", "eikel",... vertel eens!

Mijn eerste kennismaking met deze lul de behanger was destijds via MTV's 120 Minutes. Er was een interview met de bandleden van KJ en waar normaal gesproken zanger Jaz Coleman het hoogste woord en alle 'wijsheid in pacht' heeft zat er nu zo'n irritant mannetje door heen te blèren en heel erg dom over te komen.
Dat was voor mij als KJ fan die al 10 jaar gewend was aan een andere drummer (Big Paul Ferguson) nogal wennen.
Had toen al mijn twijfels, maar omdat hij uit PIL (PUblic Image Ltd) kwam kreeg hij het voordeel van deze twijfel en terecht want tijdens het concert in 1990 in Paradiso kon ik op zijn drumkwaliteiten niets aanmerken. Uitstekende drummer dus, maar heeft destijds een bom onder de band gelegd. (Zie op deze site bij Murder Inc.).

Ik ben even gaan loeren wat je daar postte. Als je een fan bent is die reactie te begrijpen, en ik ben er niet van op de hoogte, maar als iedereen de band verlaat en er eentje achter blijft, dan kan die 'eentje' misschien ook de eikel zijn... Maar laat je vooral niet in de gordijnen jagen door mijn reactie, want ik ken dus het fijne er niet van!

Jij moet nog een hoop leren wat betreft KJ. Echte kwaliteiten van de overige bandleden buiten beschouwing gelaten IS die ene (Jaz Coleman) die achter blijft Killing Joke. Dat heeft het side project Murder Inc. wel bewezen.
Tuurlijk is Jaz een eikel, maar wel een van de buitencategorie!
Een geniale gek.

Ooit las ik een artikel waarin de zangeres van Vaya Con Dios vertelde dat ze zelf haar grote idool (weet niet mee wie) NOOIT zou willen ontmoeten, omdat je als fan een ideaal-beeld hebt en je beter niet geconfronteerd kan worden met een idool die een eikel of een pokkewijf blijkt te zijn. Misschien moet je zelfs een eikel zijn om een echte rasartiest te zijn! Zoals je hieronder zegt... een geniale gek

Ach, dat valt wel mee in dit geval. Heb Jaz een paar keer mogen ontmoeten en is de vriendelijkheid zelve. Jaz (en Killing Joke) is erg goed voor zijn fans. Maar zodra je het vuur aan zijn schenen legt, wat een vriend van mij wel eens in een dronken bui heeft gedaan.....
Verder is het bekend dat hij niet de makkelijkste is om mee te werken.

EXTRIMITIES DIRT & VARIOUS REPRESSED EMOTIONS
is een titel waarbij je een aantal keren moet slikken,
en wat komt ligt mogelijks zwaar op de maag.

Het is zover: heb het album voor de eerste keer beluisterd.

Deze Killing Joke is voor mijn part een behoorlijk
geslaagde terugkeer naar het oergeluid van de groep.
De nieuwe drummer doet zijn best.


Money Is Not Our God was het enige nummer dat ik kende.
Even die rochel doorslikken en er tegenaan ... meebrulbaar.

Age of Creed vond ik behoorlijk sterk klinken.
Een nummer dat probleemloos teruggrijpt naar KJ oude stijl.

The Beautiful Dead neigt qua zanglijn naar Brighter Than a Thousand Suns,
maar gelukkig worden de muziek hier heavy genoeg gehouden.

Extrimities is opnieuw behoorlijk opwindend.
Met messcherpe geluidjes en geslaagde tempowisselingen.

Intravenous laat als vanoudsher Geordies kettinggitaar snoeien.
Hier zit ik als luisteraar op een breekpunt: hoe lang dreunt dit album nog door?

Inside the Termite Mound komt net op tijd.
Klinkt als een mars die helpt om op adem te komen.

Solitude (niet zo goed) en het vorige nummer zijn op de CD hoes
van plaats verwisseld, alhoewel ze in deze volgorde op het album staan.

North of the Border heeft een funky inslag, genre Change.
De vocalen staan heel het album lang op eenzelfde hoog pitje.

Slipstream heeft een krassende intro die op Empire Song lijkt.
Het nummer hakt er Relevations gewijs op in, maar met Night Time vocalen.

Kaliyuga sluit aan bij de soloprojecten met Oosterse muziek van Jaz.
Het nummer val wat uit de toon of had vroeger mogen voorbij komen.

Struggle komt ritmisch dicht in de buurt van heavy metal.
Maar de flauwe vocalen degraderen het tot een aardige bonustrack.


De zeer lange nummers dreigen het album te laten
ontsporen in een uitputtingsslag voor de onschuldige luisteraar.
Eigenlijk eindigt de plaat met Slipstream en mocht Solitude er uit.
Maar exorcerend is deze Killing Joke nog steeds.
En daarom hou ik van hun platen.

Toptracks: Money Is Not Our God, Age of Greed en Slipstream.

Killing Joke is weer terug bij hun "roots". Vanaf nummer één Money Is Not Our God is het weer menens. Na een wat commercie-getinte periode dankzij wat hitsucces laat de band even weten dat ze niet meer het geld achterna gaan en gewoon weer verschillende, onderdrukte emoties. Waar bij Brighter Than A Thousand Suns een niks-aan-het-handje sfeer hing, laat Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions merken dat er wel degelijk iets aan de hand is. We leven immers in de Age of Greed!

Het klinkt weer als vanouds, maar dan... vind ik... beter! De eerste paar platen van Killing Joke klinken deze dagen wat gedateerd in mijn oren qua sound, maar Extremities laat een modernere versie horen van het oude vertrouwde. Tevens laat Coleman af en toe nog eens een brulletje horen, wat hij vroeger niet deed (behalve dan op Outside the Gate, maar die telt even niet mee).

Erg sterke 'comeback'. Beste nummers: Money Is Not Our God, Beautiful Dead, Inside the Termite Mound en Struggle.

Jammer dat Coleman hier zo lelijk zingt, hij kan zoveel beter. Verder ook moeilijk door te komen cd.

Ik luisterde vanochtend in de auto naar Age of Greed, een van mijn absolute favorieten van KJ, en moest denken aan mijn eerder geplaatste post (hierboven). Wat een intensiteit, haat en woede zit er toch in dit nummer. En ook behoorlijk actueel zo'n 26 jaar later:
Ten percent of the land
Is the hand that pulls the strings
Be the privileged few (to have to own to hold)
Power over the people yes yes
Power over people
Be the privileged few to have to own to hold

Money property assets before lives
Green gestures of a dying planet
An endless debate only too late
An appetite for gluttony

The only way is up the only way is up
But when you are up you have to try and stay there
So you stamp and cheat on people (stamp and cheat on people!)
Champagne breakfast (rewards for the killing)
And a fat waist bulging
Indulging, with what you call good living

But most of all there is too much fat on your heart - pig
A lifestyle of cholesterol
Cross collateralized cholesterol
Saving what's left from profit margin
For what?
I'll tell you what for
For some conscience easing charity - Why?
Just to justify! Just to justify!

Look at this utopia
Society based on solid foundations
Educate our children - educate them well
To feather the nest and fuck the rest
(Yes yes feather the nest and fuck the rest)
The waste expands
(Your waist expands)
While others stand at the back of the queue
I mean you

Still the same old security
For your creature comforts
Exchanging the hours of your life
For the cash you've already spent
Eating rubbish so you can pay the rent
Table wine once a week if you're lucky
In comparison

Privatize the people's lives
Be part of the company (or fade!)
Appliance of science to privatize their lives

Water is our business
Electricity is our business
Gas is our business
Lives are our business
Business is our business

Your money - my time
Your stinking industrial bathwater - my wine
Imbalance induces hate
How will you bridge the gap
Between the endless buffet
And the empty plate I have

I feel hate I feel hate
I feel hate I feel hate
(Don't be afraid to show your hate, hate!)

You just treat me like a commodity
You didn't know I couldn't even afford to feed my family
I just want to kill
I just want to take a gun
And put it to your head
And pull the trigger

Woow ik geloof ik weer wat moet gaan draaien.
En ja die tekst, wat actueel nog

Een vraagje aan starsailor:

Ik kom de hoes van dit album ook tegen
met een soort van goudkleurige vlek tussen de woorden Killing en Joke.
KILLING JOKE - Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions [Vinyl] - Amazon.com Music

Wat is het verhaal achter die alternatieve hoesvariant?

Scherp opgemerkt dazzler, maar ik heb werkelijk geen idee. Op mijn CD staat die stip/vlek ook. Ben gelijk nieuwsgierig naar het verhaal hier achter maar vooralsnog niets te vinden op internet.