Jens Lekman - I Know What Love Isn't (2012)

Het heeft even geduurd maar vorig jaar verscheen eindelijk weer eens wat nieuws van Jens Lekman in de vorm van een EP.
Dit jaar is het dan eindelijk tijd voor de opvolger van Night Falls over Kortedala uit 2007 alweer.
De sympathieke Zweed is terug en opent eenzaam op piano met de track Every Little Hair Knows Your Name die ook als afsluiter terugkeert in andere vorm uiteraard.

Tien nummers lang horen we een uiterst relaxte Lekman voorbijkomen waarbij het lijkt of de stekeligheden wat naar de achtergrond zijn verdreven. Daarvoor in plaats krijgen we warme zomers getinte klanken met nog steeds opvallende teksten.
Misschien een beetje braafjes maar ook Lekman wordt blijkbaar volwassen. Een track als I Want a Pair of Cowboy Boots doet me bijvoorbeeld denken aan Kings of Convenience.
Belle and Sebastian is ook zo'n bandje dat me te binnen schiet als ik dit album hoor.
Allemaal wat veilig, braafjes en binnen de lijntjes misschien maar daardoor niet minder smakelijk.

Uiterst geschikt voor een zomer waarop de terrassen goede zaken doen. Nu is dat ook dit jaar weer twijfelachtig dus in dat geval komt deze cd als een geschenk uit de hemel.
Het avontuur lijkt wat minder geworden maar het maakt Lekman er niet minder sympathiek op.

Sympathiek is ook een perfecte term voor I Know What Love Isn't. Een ietwat kabbelend album maar daar is op zich niks mis mee, althans niet voor mij en daarbij vind ik de inkleuring ervan erg goed gedaan.
Misschien hebben we iets te lang moeten wachten op nieuw werk maar daarmee is hij bij mij niet in de vergetelheid geraakt (prima herinneringen ook aan het enige optreden dat ik ooit van hem heb meegemaakt).

Tien lieve liedjes. Niet meer of minder.

Relaxt. Het is een woord dat perfect past bij Jens Lekman. Niet alleen klinkt zijn muziek vreslijk ontspannen, ook neemt hij lang de tijd met uitbrengen van muziek. Jens Lekman platen zijn dan ook schaars. Even was het zelfs de vraag óf er wel een opvolger van het (doorbraak)album 'Nights Fall Over Kortedala"zou komen, maar vorig jaar verbrak de sympathieke Zweed met vijf nieuwe liedjes. De twijfelachtige EP 'An Argument With Myself' was écht Lekman, maar viel toch wat tegen. Gelukkig is er naar vijf jaar wél een Lekmanwaardig derde album.

Op 'I Know What Love Isn't' krijgen we 10 lieve en perfect verzorgde liedjes geserveerd. We horen een Lekman die in vorm is, en zijn verhaal kan doen. De muzikale omlijsting bestaat ditmaal vooral uit nadrukkelijk aanwezige zomerse klanken. Saxofoontje hier, jazzy inslag daar. Qua sfeer lijkt het wel op Kaputt van Destroyer. De tien songs luisteren heerlijk weg. Het is muziek die je vrolijk maakt, maar nergens echt spannend wordt. Waar er vroeger nog ruimte was voor spannende instrumentatie, lijkt dat op 'I Know What Love Isn't' ver te zoeken. Het geheel krabbelt wat voort, en balanceert soms op het randje van saai. Maar door het slim geplaatste, 6 minuten durende, uptempo 'The World Moves On' blijft het album overeind. Precies op het moment dat het album wat gezapig gaat worden, verteld Lekman weer een prachtig verhaal over (jawel) de liefde. Wat kan die man toch fantastische teksten schrijven. 'Summer never ends here' zingt Lekman in de leadsingle 'Erica America'. Verdomt, met deze plaat is het einde inderdaad ver te zoeken.

Een échte zondagmiddag plaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....

gepolijster en cleaner dan de voorgangers maar wel tjokvol heerlijke liedjes over meisjes, jongens, de liefde en andere dingen des levens...

prachtige spaarzame productie hier - met elk instrument op de juiste plaats, zonder overbodige bombast - die de liedjes perfect ondersteunt

en liejdes als "Some Dandruff on Your Shoulder" maken me eenvoudigweg blij

Hij is hier te streamen:

The Quietus | News | LISTEN: Stream Jens Lekman's New Album - thequietus.com

Dat deze nieuwe van Jens wat gladder klinkt, ben ik het mee eens. Maar echt catchy zijn de refreintjes niet meer, wat wat mij betreft op een subtiele wijze de aandacht nog meer verplaatst naar de fantastische teksten die deze man schrijft.

P.s. de openingstrack duurt bij mij ruim drie minuten?

Wat een mooie plaat. Slimme teksten, knappe composities, die stem, subtiliteit, melancholie die er inhakt.

Misschien bedoel je het slot nummer, heeft de zelfde titel en duurt inderdaad ruim 3 minuten.

Een beetje een teleurstelling deze nieuwe plaat van Jens. Minder catchy refrijntjes, wat ik jammer vind. Wat nu overblijft zijn een stel oerdegelijke tracks, zonder echte uitschieters. Het kabbelt een beetje voort, wordt nergens slecht maar ook zeker niet spannend.

3*

Ik vind dit een fijne plaat: humor, melancholie, mooi wendingen. Lekman is de meester van het kleine leed en de onverwachte invalshoek, bijv in Waiting for Kirsten (van de ep hiervoor)

Live swingt het zelfs af en toe en worden de 'samples' meer uitgesponnen. Regelmatig worden de liedjes ook passend ingeleid, want Jens is een échte droogkomiek die understatements perfect beheerst. De viool in Become Someone Else's zorgt voor een melancholieke toonzetting en de keyboard-riedeltjes zijn af en toe Abbaesque. De betere liedjes zijn gewoon een 'tranche de vie' - een melancholiek leven dat wel.

Je verlangt weer naar de tijd dat het leven simpel was: de eerste kus, de eerste keer dat je een artiest om een handtekening vroeg.

Briljante titel overigens