Jens Lekman - I Know What Love Isn't (2012)

Het heeft even geduurd maar vorig jaar verscheen eindelijk weer eens wat nieuws van Jens Lekman in de vorm van een EP.
Dit jaar is het dan eindelijk tijd voor de opvolger van Night Falls over Kortedala uit 2007 alweer.
De sympathieke Zweed is terug en opent eenzaam op piano met de track Every Little Hair Knows Your Name die ook als afsluiter terugkeert in andere vorm uiteraard.

Tien nummers lang horen we een uiterst relaxte Lekman voorbijkomen waarbij het lijkt of de stekeligheden wat naar de achtergrond zijn verdreven. Daarvoor in plaats krijgen we warme zomers getinte klanken met nog steeds opvallende teksten.
Misschien een beetje braafjes maar ook Lekman wordt blijkbaar volwassen. Een track als I Want a Pair of Cowboy Boots doet me bijvoorbeeld denken aan Kings of Convenience.
Belle and Sebastian is ook zo'n bandje dat me te binnen schiet als ik dit album hoor.
Allemaal wat veilig, braafjes en binnen de lijntjes misschien maar daardoor niet minder smakelijk.

Uiterst geschikt voor een zomer waarop de terrassen goede zaken doen. Nu is dat ook dit jaar weer twijfelachtig dus in dat geval komt deze cd als een geschenk uit de hemel.
Het avontuur lijkt wat minder geworden maar het maakt Lekman er niet minder sympathiek op.

Sympathiek is ook een perfecte term voor I Know What Love Isn't. Een ietwat kabbelend album maar daar is op zich niks mis mee, althans niet voor mij en daarbij vind ik de inkleuring ervan erg goed gedaan.
Misschien hebben we iets te lang moeten wachten op nieuw werk maar daarmee is hij bij mij niet in de vergetelheid geraakt (prima herinneringen ook aan het enige optreden dat ik ooit van hem heb meegemaakt).

Tien lieve liedjes. Niet meer of minder.

Relaxt. Het is een woord dat perfect past bij Jens Lekman. Niet alleen klinkt zijn muziek vreslijk ontspannen, ook neemt hij lang de tijd met uitbrengen van muziek. Jens Lekman platen zijn dan ook schaars. Even was het zelfs de vraag óf er wel een opvolger van het (doorbraak)album 'Nights Fall Over Kortedala"zou komen, maar vorig jaar verbrak de sympathieke Zweed met vijf nieuwe liedjes. De twijfelachtige EP 'An Argument With Myself' was écht Lekman, maar viel toch wat tegen. Gelukkig is er naar vijf jaar wél een Lekmanwaardig derde album.

Op 'I Know What Love Isn't' krijgen we 10 lieve en perfect verzorgde liedjes geserveerd. We horen een Lekman die in vorm is, en zijn verhaal kan doen. De muzikale omlijsting bestaat ditmaal vooral uit nadrukkelijk aanwezige zomerse klanken. Saxofoontje hier, jazzy inslag daar. Qua sfeer lijkt het wel op Kaputt van Destroyer. De tien songs luisteren heerlijk weg. Het is muziek die je vrolijk maakt, maar nergens echt spannend wordt. Waar er vroeger nog ruimte was voor spannende instrumentatie, lijkt dat op 'I Know What Love Isn't' ver te zoeken. Het geheel krabbelt wat voort, en balanceert soms op het randje van saai. Maar door het slim geplaatste, 6 minuten durende, uptempo 'The World Moves On' blijft het album overeind. Precies op het moment dat het album wat gezapig gaat worden, verteld Lekman weer een prachtig verhaal over (jawel) de liefde. Wat kan die man toch fantastische teksten schrijven. 'Summer never ends here' zingt Lekman in de leadsingle 'Erica America'. Verdomt, met deze plaat is het einde inderdaad ver te zoeken.

Een échte zondagmiddag plaat.

van: http://daanmuziek.blogspot....