Glenn Hughes - Play Me Out (1977)

Hughes op zn best. Soul/funk zoals Stevie Wonder die maakte in de seventies, maar dan net iets steviger. Doet soms ook wat denken aan David Bowie toen ie in zijn soulperiode zat (dus Young Americans/ Station To Station), en dat is niet zo verwonderlijk want Glenn woonde destijds bij Bowie in huis. Dit is opgenomen in zware drugsperiode en Glenn was daarna een tijdlang uit de picture. Jammer dat ie daardoor deze stijl niet heeft doorgezet, zijn comeback in de nineties vond ik niet zo sterk. Play Me Out blijft gewoon mans beste werk. 4*

2 lp' s op 1 cd gedrukt. En wat een plaat. Volgens mij was glenn nog zoekend naar zijn stijl. Na zijn purple periode. Inderdaad een soul achtig album met vreselijk goede nummer. Maar wat een heerlijke plaat. Ik heb hem een jaar of 7 geleden gekocht. En tot mijn verbazing week dit album toch behoorlijk af van zijn later werk. Maar daar is niks mis mee. Sterker nog ik vind het met stip zijn beste werk. Mooie sfeer en redelijke productie en ontzettend sterke songs. Helaas worden er (bijna) nooit nummers live gespeeld bij zijn optredens. En ik heb er behoorlijk wat gezien van deze onder gewaardeerde hard werkende muzikant. Kijk maar eens hoeveel cd's deze dude uitbrengt. En nog bijna jaarlijks in kleine zaaltjes optreed. Nee absoluut zijn meesterwerk. Hoewel ik kan begrijpen dat menig hughes fan het hier niet mee eens is


iggy/diver

Wat zou je nog meer kunnen luisteren als je dit mooi vind?

Als je alleen deze stijl mooi vind van Hughes. Dan kun je het dus verder vergeten vrees ik.
Persoonlijk vind ik deze plaat ook veruit zijn beste. Ik blijf het ook jammer vinden dat een hoop mensen deze pracht plaat volkomen links laten liggen. Zeven stemmen slechts!

Ja andere albums van Hughes heb ik wel eens geprobeerd maar die bevallen met niet inderdaad. Andere artiesten dan..? Naast Stevie Wonder natuurlijk

En erg jammer ja dat dit zo onbekend is gebleven. Het schijnt dat het album destijds alleen in Duitsland uitkwam, en een jaar later pas in Engeland. Aan optredens en promotie werd ook niets gedaan. Volgens de platenmaatschappij zou er niemand op deze muziek zitten te wachten vanwege de opkomende punk golf

Curtis Mayfield meschien? En dan met name de cd's Curtis,Roots en vooral Superfly. Wat mij betreft zijn drie besten. Of Bill Withers. Bill Whithers live at Carnegie Hall vind ik erg sterk. Ik neem aan dat je de (oude) Aretha Franklin wel kent. Er staat hier een bijzonder goede verzamel cd op Musicm 100 hits Legends uit 2010. Met alleen maar oud spul en is ook nog eens voor een prikkie te krijgen.
Maar echt verglijkbaar is het niet met Hughes.
Het probleem van soul vind ik vaak dat het te zoetsappig word. Plus dat de jaren 60/70 soul wat mij betreft STUKKEN beter is dan de soul erna. Sinds de disco (77/78 ?) haar intrede deed is het behoorlijk achteruit gegaan met deze muziek soort. Athans dat is mijn mening.

Bedankt voor de tips, ik zal Curtis Mayfield eens checken, daar ben ik nog niet mee bekend mee. Soul wordt al snel te zoetsappig idd, daarom vind ik Play Me Out ook zo gaaf, zit toch wel een scherp randje aan.

Een vriend van mij heeft een stokoude CD versie hiervan.
Daar staan die bonus nummers niet op maar wel een EP van een eenmalig project genaamd "Four On the Floor" waarbij Glenn Hughes zingt.
Het idee was een soort van supergroep maar er ging van alles mis en alleen 1 EP zag het daglicht met deze covers:

1.) There Goes My Baby (Nelson - Treadwell - Patterson) - 5:03
2.) Gypsy Woman (Curtis Mayfield) - 6:07
3.) Any Day Now (Hillard - Burt Bacharach) - 5:13
4.) Glimmer Twins Medley - 16:37
a.) Let's Spend the Night Together (Mick Jagger - Keith Richards)
b.) Lady Jane (Mick Jagger - Keith Richards)
c.) Paint It Black (Mick Jagger - Keith Richards)
d.) Under My Thumb (Mick Jagger - Keith Richards)

Zie deze link voor het verhaal achter dat project: http://badcatrecords.com/BadCat/FOURonFLOOR.htm

Is eigenlijk pure disco, lekker fout met continu een beat erin en toch leuk.
Wel. die CD versie is zeer zeldzaam en duur, had ik hem toen maar gewoon gekocht want alhoewel Glenn Hughes hele goede muziek heeft gemaakt nadien is die sfeer uit de jaren '70 uniek en niet meer te evenaren.
Gaat dus om deze versie:
Glenn Hughes - Play Me Out And Four On The Floor (CD) at Discogs

Een vreemde eend in de bijt t.o.v. de rest van de discografie van Glenn Hughes. Op zijn laatste album met Deep Purple brengt hij ook al invloeden van soul en funk in maar dit is een pure soul/funk-plaat. En ook al ben ik groot liefhebber van de rocker Glenn Hughes, deze plaat is toch een van de hoogtepunten in zijn carrière.

De productie klinkt aangenaam, de muziek swingt als de spreekwoordelijke tiet en Glenn Hughes zingt fenomenaal. Vier sterren ****

Feel hoort ook in dit rijtje thuis.

Dat ben ik niet echt met je eens Glenn53. Deze plaat is toch wel geheel gestoeld op soul. En een beetje funk. Bij feel zit er toch ook een behoorlijk rock sausje overheen gegoten. En dat ontbreekt bij deze plaat volkomen.

Ik kan een eind met je meegaan Iggy, maar ik vind 'em wel in de funk hoek zitten. Ik vind het wel het album dat het dichts bij Play me out zit.

Ik moet Feel eigenlijk weer eens hoognodig gaan draaien. Die heb ik al een hele tijd niet meer voorbij laten komen. Ik kan het me niet eens herinneren of de plaat inderdaad het dichts bij Play me out staat. Zou voor mijn persoonlijke Hughes smaak wel goed uitkomen. Thanks voor de tip Glenn53, ha !

Als ik eens iets compleet anders van de Purple-familie wil, moet ik bij Play Me Out zijn is mijn indruk. Heb het album eerst via YouTube gehoord, laten bezinken en toch maar bij Dodax besteld, voor het album weer uitverkocht raakt. Play Me Out heeft een eervolle remaster van Purple Records gekregen en wel als 2CD. Play Me Out is iets waar ik jaren geleden wel notitie van heb genomen, maar nooit interesse in heb gehad. Denk ook niet dat ik dit 25 jaar geleden had moeten horen, maar dat de tijd nu rijp is. Ook al heb ik de harde rock van Addiction beduidend liever dan de funk-rock van Feel (doet het op dit nachtelijke uur beter dan overdag).

Wat heeft Glenn Hughes eigenlijk voor levensonderhoud gedaan tussen het opdoeken van Deep Purple en het afkicken van drugs en herintrede in de muziekwereld begin jaren 90? Hughes/Thrall en de samenwerking met Tony Iommi zijn dan nog bekend, maar verder kan ik alleen wat sessiewerk vinden; Run for Cover van Gary Moore als bekend voorbeeld.

Glenn Hughes - Play Me Out : 2CD Edition (CD, Album, Remastered) | Discogs

Hughes heeft naar mijn weten tussen eind jaren 70 en eind jaren 80 met name wat sessiewerk gedaan, hier en daar nog een optreden maar de beste man heeft voornamelijk geworsteld met zijn verslavingen. Ik heb weleens begrepen dat Magere Hein al om de hoek kwam kijken op het moment dat Hughes weer eens teveel van de verboden snoepjes had gegeten/gesnoven. Logischerwijs kwam er deze periode bijna niets uit zijn handen. Deze schijf is toch wel vrij redelijk, zoals bekend kan Hughes met verschillende stijlen uit de voeten en ditmaal is het funk, dat rond deze periode ook erg in is. Er staan een aantal redelijke nummers op maar ook niet meer dan dat. De bonustracks; Fools Condition, Take Me With You en She Knows zijn in mijn ogen en oren nog de sterkste nummers van het album. Vanaf begin jaren 90 kwam de 'born again christian' Glenn erg sterk terug met een aantal goede platen.

Zal me benieuwen in januari. Er staat me uit Deep Purple fanzines wel iets van bij dat Hughes' leven op een bepaald moment inderdaad aan een zijden draadje hing en dat hij sinds zijn comeback erg op zijn gezondheid let.

Dit is zeker ook nog een aardige CD van Glenn Hughes ,het is een live album van Trapeze uit 1992 Trapeze - Welcome To The Real World - Live 1992 - Live At The Borderline (CD, Album) | Discogs
Deze LP/CD (Play me Out) vond ik vroeger afschuwelijk maar toen was het hoe harder hoe beter Tegenwoordig kan ik hier best wel van genieten maar het blijft wel een aparte CD als je het vergelijkt met de rest.

Phenomena heeft ie ook nog gedaan in de jaren 80. Als je z´n boek leest, Glenn Hughes: The Autobiography, weet je wat hij vooral deed in die tijd. Bijna een verfilming waard.

Na het werk met Trapeze en Purple vond Hughes dat hij voortaan op eigen benen kon gaan staan. Glenn heeft altijd een grote interesse gehad in het hetgeen de jaren 70 op muzikaal gebied heeft voortgebracht. Play Me Out vormt daarom ook een staalkaart van enkele muzikale genres die het tijdens dit decennium zo goed deden; Funk, Soul, Rhythm & Blues en Pop. De nadruk ligt op Funk en Soul en dat levert een aardige plaat op, echter er wordt node wat vuurwerk gemist. De warme productie en de stem van Hughes vergoeden echter veel. De liefde voor Stevie Wonder komt duidelijk terug, zelfs op vocaal gebied hoor je hier en daar gelijkenissen. L.A. Cut Off vormt een van de beste nummers van de plaat, Hughes klinkt hier tenminste nog enigszins venijnig. Het is jammer dat de bonustracks niet tot het reguliere songmateriaal behoorde, het zijn fijne soulvolle nummers waarin man's stem goed tot zijn recht komt.
Play Me Out vormt een redelijk debuut waarop Hughes nog duidelijk zoekende is naar een eigen gezicht, en waar het materiaal wel wat meer pit had kunnen gebruiken.

Tussenstand:

1. Play Me Out