Ry Cooder - Election Special (2012)

Opnieuw een verdienstelijk album van Ry Cooder, net als vrijwel al zijn andere albums. Vocaal klinkt Cooder voor zijn leeftijd nog erg goed (dat bewees hij ook al op zijn vorige plaat), al is het jammer dat er hier en daar wat kleine onzuiverheden zijn te horen tijdens een aantal van zijn uithalen. De vrij kale en sobere instrumentale begeleiding kleurt overigens bijzonder geslaagd met zijn rauwe stemgeluid. Overwegend roots/Americana, met af en toe een knipoog naar rockmuziek (zoals bijvoorbeeld in The Wall Street Part of Town, het 'boze' Guantanamo, en tot slot nog de afsluiter, Take Your Hands Off It).

Een minder geslaagd aspect zijn echter de liedteksten. Het merendeel van de teksten gaan echter verkapt over de elections, vaak niet echt on-point dus, en ze zijn inhoudelijk veelal niet zo scherp of mooi geformuleerd. Op momenten dat zijn politieke visie kritisch moet overkomen, klinkt het eerder aan de fletse en flauwe kant (Mitt Romney Blues en The 90 and the 9). Ze zijn enigszins voorspelbaar en eenvoudig, en dat is - lichtelijk - jammer. Vooral omdat de voorganger Pull Up Some Dust and Sit Down mooiere uitgewerkte teksten had. Dat gezegd hebbende, staan hier wel 'n tweetal nummers op die erg goed zijn. 't Voornamelijk met de mandoline begeleide Brother is Gone, en de donkere bluesy sfeer van Kool-Aid vormen sterke momenten, die berekend mogen worden tot Cooder z'n beste werk.

Voor de liefhebber(s) van het roots-genre of van Cooder zal dit ongetwijfeld één van de betere platen van het jaar zijn, voor de gemiddelde luisteraar waarschijnlijk niet meer dan aardig (of zoals ik al in mijn openingszin vertelde, “verdienstelijk”). Verder zeker een interessant tijdsdocument over het nu in Amerika, bekeken door de ogen van een muzikant c.q. gefrustreerde burger, maar of het een blijvertje is op langere termijn zal nog moeten uitwijzen. Ik heb daar mijn twijfels over, maar dat is persoonlijk.

Soms maken boze artiesten geweldige albums!! Soms moeten maar meer artiesten zich eens boos maken... wie weet hoeveel juweeltjes er dan niet op ons losgelaten worden
Of gewoon: erg oprechte en sterke albums...

Zoals déze 'Election Special' van Ry Cooder. Na de Amerikaanse presidentsverkiezingen kun je het album misschien gaan beschouwen als gedateerd. Maar dat hoeft natuurlijk niet want er blijven natuurlijk nog de vele sterke songs op dit album, die ook als huizen staan, als je de politieke context even wegdenkt. Al is dat wel moeilijk natuurlijk met zo'n politiek statement van Cooder.

Alleszins: Cooder maakte zich behoorlijk druk over een en ander en het resulteerde in knappe, grappige, cynische blues- en countrynummers en uiteraard bijzonder Ry Cooderiaans (een woord dat wellicht niet bestaat, maar wat zou het).

Toppers: de opener 'Mutt Romney Blues', 'The Wall Street Part of Town'', '[i]Guantanamo[/i]' en 'Going to Tampa'... Maar ook songs als 'Kool Aid' 'Take your hands off it' zijn erg knap...

Overal weer genieten van dat knappe gitaarspel van Mr. Cooder ook, dat spreekt...

een politiek gemotiveerd en geëngageerd album van de sociaal betrokken Ry Cooder, dat voorafging aan de Amerikaanse presidentsverkiezing van 6 november 2012, die gewonnen werd door de zittende president Barack Obama, die herkozen werd voor een tweede termijn.

mis de accordeon klanken van Flaco Jimenez en de koortjes, maar bovenal ervaar ik de kwaliteit van zijn songs als iets minder dan op die op voorganger "Pull Up Some Dust and Sit Down" (2011) en zijn andere albums.

mijn voorkeur gaat naar de akoestische blues van "Mutt Romney Blues" en de folky songs "Brother Is Gone", "Going to Tampa" met geweldig mandoline spel en de akoestische folk van "The 90 and the 9".

ook bevalt de slow blues van "Cold Cold Feeling" dat sterk doet denken aan het Little Feat nummer "Cold, Cold, Cold" en "Kool-Aid" mij beter dan de meer up-tempo gespeelde rauwe blues nummers "Guantanamo", "The Wall Street Part of Town" en "Take Your Hands Of It".

een krappe 4 voor dit toch wat eenvormig klinkende album, dat wat mij betreft iets rijker geïnstrumenteerd had mogen zijn. voor de rest niks dan goeds over de muzikaliteit en de integriteit van Ry Cooder.

de man zal allesbehalve verheugd zijn over de verkiezingsoverwinning van Trump in 2024, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Wireland Studios, Chatsworth, California & Drive-By Studios, North Hollywood, California

All songs written by Ry Cooder except track 9) co-written Joachim Cooder

Ry Cooder: vocals, guitars, mandolin, bass
Joachim Cooder: drums
Arnold McCuller: harmony vocals on "Take Your Hands Off It"

In memoriam: Ken Price, Earl Scruggs, Mike Seeger