Joss Stone - The Soul Sessions Vol 2 (2012)

Ja hoor, daar is Joss weer! Ongeveer een jaar na LP1 komt Stone met een nieuwe cd op de markt. Zoals de titel al impliceert is 't album een vervolg op haar succesvolle debuut, The Soul Sessions, dat in 2003 verscheen, en ruim vijf miljoen keer over de toonbank ging. Het concept van haar debuut blijft gehandhaafd: het zijn allemaal covers die in een nieuw jasje worden gestoken. Een opmerkelijk detail: het album zal worden uitgebracht door S-Curve, hetzelfde label dat haar debuut uitbracht, en dat terwijl miss Stone vorig jaar nog zo trotst haar onafhankelijkheid [als zangeres] verkondigde. Aangezien haar populariteit in het Verenigd Koninkrijk flink is gedaald (Colour Me Free schopte het tot plaats #75 in de hitlijsten, terwijl LP1 ook niet verder kwam dan #36), lijkt het me een slimme zet. De nummers werden wederom opgenomen in Nashville, dus hoop ik maar dat-ie qua sound niet al te veel zal lijken op LP1.

Yes Yes Yes!!!!!!!!!! Een nieuwe Joss!!! Geweldig! Ik ben zeer benieuwd! Deze komt wel snel na LP1. Dat had ik niet verwacht, maar ik vind het niet er !

De single '(For God's Sake) Give More Power to the People', is echt geweldig! Het doet me een beetje denken aan het heerlijke 'Karma', wat op LP1 staat! 1 ding is zeker: als Joss weer naar Nederland komt voor een optreden, ben ik er bij! Wat een heerlijke stem en muziek heeft die vrouw toch!

While You're Out Looking for Sugar is ook al te beluisteren. Vind dat niet zo'n sterk nummer., evenals de single. Beetje eentonig. Al heeft de single meer funk en dat bevalt me altijd wel.

Eerste indruk is dat ik dit album beter vind als haar debut, maar dat is pas na 1x beluisteren. De bonustracks zijn zeker de moeite ook waard. Voor nu alvast 3,5, maar kan zeker gaan stijgen.

Ik zeg 4.0, ook al ben ik normaal gesproken geen voorstander van covers. Joss Stone klinkt heerlijk en de nummers zijn sterk (ook al zijn het niet de hare). Wat mij betreft hoogtepunten: de eerste twee nummers en The High Road. Het origineel daarvan (Broken Bells) is al lang 'n favoriet van me en Joss' uitvoering mag er zeker zijn.

Succes lonkt voor elke artiest en de grootste successen moet geëvenaard worden. Daarom is het bijna tien jaar na dato zo dat Joss Stone het meestersucces van haar eerste cd een vervolg wil geven. Wat dus volgt is een nieuw coveralbum, met dezelfde titel als haar debuutplaat, maar met Volume 2 als toevoeging.
Na deze debuutplaat kwam Joss met het middelmatige Mind, Body & Soul, het sterke Introducing…, het slechte Colour Me Free en het aparte LP1. Deze dame heeft haarzelf dus al meerdere keren opnieuw uitgevonden en grijpt dan toch weer terug naar haar debuut. Want het succes dat het debuut bracht heeft ze met de andere platen nooit kunnen overtreffen.

Het album begint met een nummer dat misschien nog wel bekender is door een sample, de break, dat Eminem gebruikte in zijn doorbraak My Name Is. Joss Stone covert hier Labi Siffre’s I Got the… en maakt daar vooral vocaal gezien vlakke versie van. Met (For God’s Sake) Give More Power to the People, origineel van The Chi-Lites, doet ze het dan toch beter. Stone trekt hier heerlijk haar strot open in de bij haar zo kenmerkende stijl. Het nummer is energiek en behoort zeker tot de betere van deze plaat.
Honey Cone hoort zichzelf terug op While You’re out Looking for Sugar. Prima nummer van Joss, niet heel bijzonder maar luister gewoon lekker weg. Zomerser (ik hoor toch een sambaritme) wordt het met Sideway Shuffle van Tim Renwick. Meer een poppy sound en een luchtige toon.
Het vakwerk dat Eddie Floyd ooit afleverde met I Don’t Want to be With Nobody But You is ook terug te horen in Joss’ versie. Wat ze hier neerzet is een echte Stone-power-ballad. Knap gedaan.
Dan ga ik nu waarschijnlijk tegen een paar schenen schoppen, maar Teardrops van Womack & Womack heb ik altijd een zeikliedje gevonden. Joss Stone geeft vooral vocaal gezien het nummer een stuk meer pit, maar Teardrops zal mijn nummer nooit worden. Iets aardiger wordt het dan alweer met Barbara Acklin’s Stoned Out of My Mind en The Love We Had (Stays on my mind) van the Dells.
Een stuk overtuigender is het nummer The High Road. Vocaal gezien benut Joss Stone hier al haar talenten en het nummer pakt me echt. Zelfs het origineel van Broken Bells kan hier nog wat van leren.
Zoetjes aan verder met Pillow Talk van de Amerikaanse soulzangeres en songwriter Sylvia. Zoetjes ja, want erg zoet is het allemaal wel. Gelukkig wiegt Stone ons met de afsluiter Then You Can Tell Me Goodbye (van Don Cherry) definitief in slaap. Mooi gedaan, dit nummer.

De conclusie zal zijn dat covers nooit mijn ding zullen worden, maar dat Joss Stone er vaak wat moois van maakt. Toch redt Volume 2 het bij lange na niet bij Volume 1 uit 2003.

Ik kan je niet vertellen hoe ontzettend eens ik het hiermee ben!!!!

Ongeïnspireerd. Eigenlijk verraadt de titel het al, maar goed, ik had een belofte gemaakt, het kind verdient nog een kans. Bovendien zijn de originele Soul Sessions, het debuut, nog steeds haar beste werk! Het was destijds de ideale introductie van een talentvolle tiener in het toen nauwelijks nog ademend soulwereldje, en tegelijkertijd ook wel de ideale introductie van het eens zo broeierige soulwereldje aan een frisse curieuze tiener. De blauwprint leek gelegd voor grootse dingen, maar los van het succes is haar sound al te vaak een blauwprint gebleven, in de beste gevallen. Haar plaats in de muziekwereld blijft daarmee nogal vaag. Misschien vandaar dat ze het nog een tweede keer probeert, een nieuw debuut, na x-aantal jaren en albums. Het doet toch al een eerste wenkbrauw fronsen...

Ongeïnspireerd zijn ook de songkeuzes. Cliché’s worden gelukkig vermeden, al zijn daarmee de vraagtekens niet weggeveegd. De originelen lijken zich op voorhand al weinig te lenen voor geslaagd coverwerk, zeker als een dolende/dalende soulster als Joss alles in goede banen moet leiden. Dieptepunt hierbij is zonder twijfel de nogal rommelige uitvoering van het anders zo heerlijk strakke Teardrops. Weg zijn de statige beats, de koele emotie en de perfect beladen stoïcijnse levering van de vrouwelijke Womack en haar kompanen. De compleet willekeurige orgel en vervelend pathetische zang (en dan moeten godbetert de strijkers nog komen) in Stones invulling gaan volledig stuurloos langs de essentie van het nummer en tonen nog geen fractie van de kracht die een song als Teardrops kan bevatten. De scheurende gitaar die de rockcover The High Road begeleidt is ook bijzonder flauw gecast. Dan was het resultaat van Fell in Love with a Girl toch een pak bruisender, zonder in open valkuilen te moeten duiken. Dat het materiaal gretig over de decennia heen gaat komt de samenhang ook niet ten goede, ondanks dat men gepoogd heeft er een zo eenzijdig mogelijke brij van te maken...

Doet me eraan denken dat ook de uitvoering bijzonder ongeïnspireerd is, terwijl de tweede wenkbrauw zich mee in de frons heeft gezet, en ik naarstig op zoek moet naar een derde. Het is duidelijk dat schoon volk als ?uestlove, Betty Wright en Little Beaver tijdens deze sessies andere plannen hadden, en daarmee maakt de warme sound plaats voor dit lauwe gezwans. En nu niemand met de zweep op het wicht zat zingt Joss bovendien een pak puberaler dan op haar zestiende. Ze weet met zichzelf totaal geen blijf meer en moddert maar weer wat aan. Hé, waarom geen Soul Sessions Volume 2? Al drie albums is dat spelletje nu aan de gang en genoeg is genoeg! Joss, u mag bij deze de authentieke reet kussen!

Gelukkig heb ik klaarblijkelijk een andere Soul Session volume 2 beluisterd... Vol energie, gevoel en beleving.

Ironisch; je album The Soul Sessions (Volume 2) noemen, en dan wederom veel invloeden van hedendaagse rock en blues in je muziek verwerken. Enfin, Stone is na 'n kleine tien jaar dus weer terug bij het label dat haar aanvankelijk tekenende, en dat was een slimme zet. In het Verenigd Koninkrijk kwam het album binnen op een zesde plaats, terwijl het album hier in Nederland zelfs debuteerde op een tweede plek in de Album Top 100. Daarmee is-ie een stuk succesvoller dan de twee voorgangers, en ten opzichte van LP1 heeft dit album twee pluspunten; a: dit album heeft een mooiere hoes, en b: het songmateriaal is evenwichtiger en kent eveneens wat meer "uitschieters".

Het trieste is dat het beste nummer verworven is tot 'n bonustrack. Een bonustrack! Hoe kan het!? De gospelachtige en natuurlijke setting van de prachtige ballade Nothing Takes the Place of You laat het beste werk van Stone sinds tijden horen. Nou oké, ook op de reguliere release is er een prijsnummer. Uitgerekend een folknummer (wat nou soul?): Then You Can Tell Me Goodbye. De overtuigingskracht ligt hier vooral bij de integere vertolking van Stone zelf. Dan is er nog het ook mooie, maar wel net wat mindere I Don’t Want to Be with Nobody but You en de redelijk sensuele klanken van Pillow Talk. Van al de uptempo nummers is het psychedelische Sideway Shuffle de duidelijke winner, met als goed alternatief The Love We Had (Stays on My Mind) en zelfs de Stone-goes-rock-track The High Road.

Minder mooi is het nodeloos lang uitgesponnen I Got The…, de laatste twee - rommelige - minuten zijn volledig overbodig, terwijl While You’re Out Looking for Sugar duidelijk wat sugar, of op z’n minst wat salt ’n pepper, had kunnen gebruiken. Wat een saaie, tamme sound. Ook onbegrijpelijk zijn de hedendaagse invloeden van country in Give More Power to the People (waarom toch?). En nou ja, misschien hadden ook de drums in Pillow Talk wat vervaagd kunnen worden, om 'n zo mogelijk nog zwoelere sound te kunnen produceren. Ook had de algemene afwerking wat sprankelender gekund.

Niets ten nadele van The Soul Sessions Volume 2 hoor, maar waar dit album vooral goed voor is, is weergeven hoe waanzinnig goed het debuut The Soul Sessions eigenlijk is. Dat is toch wel een klein meesterwerkje; die krijgt van mij dan ook nog een halfje erbij zometeen. Dit blijft een twijfelgeval, maar ik geef haar het voordeel van de twijfel en geef vier sterren (en daarmee 'n halfje hoger dan verwacht).

Het eerste deel van The Soul Sesssions is nauwelijks te overtreffen, al is het maar omdat de sensatie ontbreekt, maar het is te makkelijk om deze plaat af te branden. Joss Stone zingt op het tweede deel van The Soul Sessions beter dan al die soulpop zangeresjes die momenteel zo succesvol zijn en maakt een eigentijdse soulplaat vol vuur. Ik vind het weer mooi.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Joss Stone - The Soul Sessions, Vol. 2 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Na haar echt mindere plaat LP1, keert Joss Stone (pas 25 jaar!) na 10 jaar terug naar haar fantastische debuut: the Soul Sessions. Dit tweede deel dus weer vol met covers, maar dan wel gezongen met de prachtstem van Joss Stone, veelal andere - vaak frisse - arrangementen en een uitstekende begeleidingsband. HET voorbeeld van een ander en in dit geval zelfs beter arrangement is Teardrops. Wat een mooie violen zeg!

Joss zingt wat minder ingetogen dan op die debuutplaat kan je wel zeggen. Sommigen vinden dat jammer, maar wat wil je dan? Ze is zelf 10 jaar verder in haar ontwikkeling en dat wil ze laten horen ook. De productie is fantastisch zeg: wat een kraakhelder geluid. Het doet de verschillende instrumenten en de stem van Joss wel heel goed tot hun recht komen. De intro's van I Got The... & Sideway Shuffle zijn mooie voorbeelden. Ook is de songkeuze wat minder soul en wat meer funky. En ook dat vind ik een goede keuze. Luister eens naar Subway Shuffle. Cool! Ook zorgt het voor een lekker afwisselende plaat. Subway Shuffle wordt bijvoorbeeld gevolgd door het gospelsoul nummer I Don't Want To Be With Nobody But You met zo'n heerlijk orgeltje.

De zon schijnt en Joss zingt Soulmusic: helemaal goed! Ik ben blij dat deze fraaie soulplaat in 2012 uitgekomen is. Zelfs de hoes is mooi.

Wat een nummer zeg, die gospelsoul van Nothing Takes the Place of You!
Het bekende Count the Days doet ze overigens ook bepaald niet slecht, verbazingwekkend ook als bonustrack. Je ziet het veel meer tegenwoordig, de DeLuxe edities met bonustracks die je eigenlijk moet hebben. It's all about the money.

Nou, nu zit je er toch een beetje naast. Betty Wright, Latimore, Clayton Ivey, Little Beaver, Ernie Isley en nog wat anderen zijn hier van de partij (enkel Questlove doet niet meer mee op Volume II). Ik had al het vermoeden dat ik Wright mee hoorde zingen, maar ik wist 't niet zeker. Nu ik dan eindelijk de cd binnen heb, na 2 weken te hebben moeten wachten (god bless wowhd!), kon ik het afleiden uit de liner notes.

PS: wel kut dat de deluxe versie weer zo'n digipack is. Ik heb liever cd's in een plastic doosje.

Oké, dan waren ze wel aanwezig, maar hadden ze nog steeds andere plannen..

Opmerkelijk dat ze nog steeds amper 25 is. Eeuwige belofte? Ze heeft het talent, maar altijd ontbreekt er wel iets op haar albums om perfect te zijn. The Soul Sessions-albums kunnen me wel meer bekoren dan haar eigen werk. Misschien dat alles rond haar 30ste in de plooi valt, en ze dan uitpakt met een wereldplaat ... Ik mag het hopen.

Onderstaand bericht van Quadran kan ik wel onderschrijven. Onmiskenbaar dat ze goed kan zingen en het muzikale hart op de juiste plaats heeft, maar ook hier op The Soul Sessions mis ik net dat beetje meer waardoor ik het nog een keer wil horen kort nadat ik het geluisterd heb. Betwijfel of er nog een 'wereldplaat' zal komen. Zie zo haar grote smile tijdens de opnames in de studio, een oor aan de koptelefoon, duim omhoog; dit zit goed. Knipoog naar de drummer, want wat zit de vibe er toch met zijn allen goed erin. Los op blote voetjes gaat ze rustig ff zitten om een splifje erbij te pakken. Nee, wat Joss Stone betreft zit ze volgens mij behoorlijk in de plooi, maar met de overtuiging wil het vooralsnog niet echt vlotten.

The High Road rockt meer op deze 'Soul sessions' dan op het origineel. Geef mij de laatste maar.