Joss Stone - The Soul Sessions Vol 2 (2012)

Succes lonkt voor elke artiest en de grootste successen moet geëvenaard worden. Daarom is het bijna tien jaar na dato zo dat Joss Stone het meestersucces van haar eerste cd een vervolg wil geven. Wat dus volgt is een nieuw coveralbum, met dezelfde titel als haar debuutplaat, maar met Volume 2 als toevoeging.
Na deze debuutplaat kwam Joss met het middelmatige Mind, Body & Soul, het sterke Introducing…, het slechte Colour Me Free en het aparte LP1. Deze dame heeft haarzelf dus al meerdere keren opnieuw uitgevonden en grijpt dan toch weer terug naar haar debuut. Want het succes dat het debuut bracht heeft ze met de andere platen nooit kunnen overtreffen.

Het album begint met een nummer dat misschien nog wel bekender is door een sample, de break, dat Eminem gebruikte in zijn doorbraak My Name Is. Joss Stone covert hier Labi Siffre’s I Got the… en maakt daar vooral vocaal gezien vlakke versie van. Met (For God’s Sake) Give More Power to the People, origineel van The Chi-Lites, doet ze het dan toch beter. Stone trekt hier heerlijk haar strot open in de bij haar zo kenmerkende stijl. Het nummer is energiek en behoort zeker tot de betere van deze plaat.
Honey Cone hoort zichzelf terug op While You’re out Looking for Sugar. Prima nummer van Joss, niet heel bijzonder maar luister gewoon lekker weg. Zomerser (ik hoor toch een sambaritme) wordt het met Sideway Shuffle van Tim Renwick. Meer een poppy sound en een luchtige toon.
Het vakwerk dat Eddie Floyd ooit afleverde met I Don’t Want to be With Nobody But You is ook terug te horen in Joss’ versie. Wat ze hier neerzet is een echte Stone-power-ballad. Knap gedaan.
Dan ga ik nu waarschijnlijk tegen een paar schenen schoppen, maar Teardrops van Womack & Womack heb ik altijd een zeikliedje gevonden. Joss Stone geeft vooral vocaal gezien het nummer een stuk meer pit, maar Teardrops zal mijn nummer nooit worden. Iets aardiger wordt het dan alweer met Barbara Acklin’s Stoned Out of My Mind en The Love We Had (Stays on my mind) van the Dells.
Een stuk overtuigender is het nummer The High Road. Vocaal gezien benut Joss Stone hier al haar talenten en het nummer pakt me echt. Zelfs het origineel van Broken Bells kan hier nog wat van leren.
Zoetjes aan verder met Pillow Talk van de Amerikaanse soulzangeres en songwriter Sylvia. Zoetjes ja, want erg zoet is het allemaal wel. Gelukkig wiegt Stone ons met de afsluiter Then You Can Tell Me Goodbye (van Don Cherry) definitief in slaap. Mooi gedaan, dit nummer.

De conclusie zal zijn dat covers nooit mijn ding zullen worden, maar dat Joss Stone er vaak wat moois van maakt. Toch redt Volume 2 het bij lange na niet bij Volume 1 uit 2003.

Ongeïnspireerd. Eigenlijk verraadt de titel het al, maar goed, ik had een belofte gemaakt, het kind verdient nog een kans. Bovendien zijn de originele Soul Sessions, het debuut, nog steeds haar beste werk! Het was destijds de ideale introductie van een talentvolle tiener in het toen nauwelijks nog ademend soulwereldje, en tegelijkertijd ook wel de ideale introductie van het eens zo broeierige soulwereldje aan een frisse curieuze tiener. De blauwprint leek gelegd voor grootse dingen, maar los van het succes is haar sound al te vaak een blauwprint gebleven, in de beste gevallen. Haar plaats in de muziekwereld blijft daarmee nogal vaag. Misschien vandaar dat ze het nog een tweede keer probeert, een nieuw debuut, na x-aantal jaren en albums. Het doet toch al een eerste wenkbrauw fronsen...

Ongeïnspireerd zijn ook de songkeuzes. Cliché’s worden gelukkig vermeden, al zijn daarmee de vraagtekens niet weggeveegd. De originelen lijken zich op voorhand al weinig te lenen voor geslaagd coverwerk, zeker als een dolende/dalende soulster als Joss alles in goede banen moet leiden. Dieptepunt hierbij is zonder twijfel de nogal rommelige uitvoering van het anders zo heerlijk strakke Teardrops. Weg zijn de statige beats, de koele emotie en de perfect beladen stoïcijnse levering van de vrouwelijke Womack en haar kompanen. De compleet willekeurige orgel en vervelend pathetische zang (en dan moeten godbetert de strijkers nog komen) in Stones invulling gaan volledig stuurloos langs de essentie van het nummer en tonen nog geen fractie van de kracht die een song als Teardrops kan bevatten. De scheurende gitaar die de rockcover The High Road begeleidt is ook bijzonder flauw gecast. Dan was het resultaat van Fell in Love with a Girl toch een pak bruisender, zonder in open valkuilen te moeten duiken. Dat het materiaal gretig over de decennia heen gaat komt de samenhang ook niet ten goede, ondanks dat men gepoogd heeft er een zo eenzijdig mogelijke brij van te maken...

Doet me eraan denken dat ook de uitvoering bijzonder ongeïnspireerd is, terwijl de tweede wenkbrauw zich mee in de frons heeft gezet, en ik naarstig op zoek moet naar een derde. Het is duidelijk dat schoon volk als ?uestlove, Betty Wright en Little Beaver tijdens deze sessies andere plannen hadden, en daarmee maakt de warme sound plaats voor dit lauwe gezwans. En nu niemand met de zweep op het wicht zat zingt Joss bovendien een pak puberaler dan op haar zestiende. Ze weet met zichzelf totaal geen blijf meer en moddert maar weer wat aan. Hé, waarom geen Soul Sessions Volume 2? Al drie albums is dat spelletje nu aan de gang en genoeg is genoeg! Joss, u mag bij deze de authentieke reet kussen!

Ironisch; je album The Soul Sessions (Volume 2) noemen, en dan wederom veel invloeden van hedendaagse rock en blues in je muziek verwerken. Enfin, Stone is na 'n kleine tien jaar dus weer terug bij het label dat haar aanvankelijk tekenende, en dat was een slimme zet. In het Verenigd Koninkrijk kwam het album binnen op een zesde plaats, terwijl het album hier in Nederland zelfs debuteerde op een tweede plek in de Album Top 100. Daarmee is-ie een stuk succesvoller dan de twee voorgangers, en ten opzichte van LP1 heeft dit album twee pluspunten; a: dit album heeft een mooiere hoes, en b: het songmateriaal is evenwichtiger en kent eveneens wat meer "uitschieters".

Het trieste is dat het beste nummer verworven is tot 'n bonustrack. Een bonustrack! Hoe kan het!? De gospelachtige en natuurlijke setting van de prachtige ballade Nothing Takes the Place of You laat het beste werk van Stone sinds tijden horen. Nou oké, ook op de reguliere release is er een prijsnummer. Uitgerekend een folknummer (wat nou soul?): Then You Can Tell Me Goodbye. De overtuigingskracht ligt hier vooral bij de integere vertolking van Stone zelf. Dan is er nog het ook mooie, maar wel net wat mindere I Don’t Want to Be with Nobody but You en de redelijk sensuele klanken van Pillow Talk. Van al de uptempo nummers is het psychedelische Sideway Shuffle de duidelijke winner, met als goed alternatief The Love We Had (Stays on My Mind) en zelfs de Stone-goes-rock-track The High Road.

Minder mooi is het nodeloos lang uitgesponnen I Got The…, de laatste twee - rommelige - minuten zijn volledig overbodig, terwijl While You’re Out Looking for Sugar duidelijk wat sugar, of op z’n minst wat salt ’n pepper, had kunnen gebruiken. Wat een saaie, tamme sound. Ook onbegrijpelijk zijn de hedendaagse invloeden van country in Give More Power to the People (waarom toch?). En nou ja, misschien hadden ook de drums in Pillow Talk wat vervaagd kunnen worden, om 'n zo mogelijk nog zwoelere sound te kunnen produceren. Ook had de algemene afwerking wat sprankelender gekund.

Niets ten nadele van The Soul Sessions Volume 2 hoor, maar waar dit album vooral goed voor is, is weergeven hoe waanzinnig goed het debuut The Soul Sessions eigenlijk is. Dat is toch wel een klein meesterwerkje; die krijgt van mij dan ook nog een halfje erbij zometeen. Dit blijft een twijfelgeval, maar ik geef haar het voordeel van de twijfel en geef vier sterren (en daarmee 'n halfje hoger dan verwacht).

Na haar echt mindere plaat LP1, keert Joss Stone (pas 25 jaar!) na 10 jaar terug naar haar fantastische debuut: the Soul Sessions. Dit tweede deel dus weer vol met covers, maar dan wel gezongen met de prachtstem van Joss Stone, veelal andere - vaak frisse - arrangementen en een uitstekende begeleidingsband. HET voorbeeld van een ander en in dit geval zelfs beter arrangement is Teardrops. Wat een mooie violen zeg!

Joss zingt wat minder ingetogen dan op die debuutplaat kan je wel zeggen. Sommigen vinden dat jammer, maar wat wil je dan? Ze is zelf 10 jaar verder in haar ontwikkeling en dat wil ze laten horen ook. De productie is fantastisch zeg: wat een kraakhelder geluid. Het doet de verschillende instrumenten en de stem van Joss wel heel goed tot hun recht komen. De intro's van I Got The... & Sideway Shuffle zijn mooie voorbeelden. Ook is de songkeuze wat minder soul en wat meer funky. En ook dat vind ik een goede keuze. Luister eens naar Subway Shuffle. Cool! Ook zorgt het voor een lekker afwisselende plaat. Subway Shuffle wordt bijvoorbeeld gevolgd door het gospelsoul nummer I Don't Want To Be With Nobody But You met zo'n heerlijk orgeltje.

De zon schijnt en Joss zingt Soulmusic: helemaal goed! Ik ben blij dat deze fraaie soulplaat in 2012 uitgekomen is. Zelfs de hoes is mooi.