Aeon Zen - Enigma (2012)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Time Divide
-
Enter the Enigma (3:03)
-
Artificial Soul (5:55)
-
Divinity (3:56)
-
Seven Hills (3:38)
-
Warning (6:54)
-
Turned to Ash (4:23)
-
Still Human (4:54)
-
Eternal Snow (6:06)
-
Downfall (6:51)
-
Survival * (5:17)
-
Time Divine 2.0 * (4:45)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
45:40
(55:42)
0
geplaatst: 3 september 2013, 18:49 uur
Mijn recensie voor iO Pages
Aeon Zen is zo’n groep die je wel eens tegenkomt op samplers, maar waar je verder nooit veel aandacht aan besteedt. Onterecht! De hoes van hun laatste album Enigma (2013) is ook niet bepaald origineel te noemen, met initialen die als een apocalyptisch ruimteschip over je neder komen dalen en waarin een engel (goed) en de duivel (kwaad) het grote gevecht aangaan. Dit dus in tegenstelling tot de muziek die je achter het artwork terugvindt.
Enigma is de derde langspeler van dit Britse kwintet, aangevoerd door brein, multi-instrumentalist, zanger en producer Rich Hinks en is een bijzonder coherente conceptplaat geworden, waarin de puzzelstukjes over de gehele drie kwartier mooi in elkaar overgaan en waarbij tekstuele en instrumentale recurrentie de rode draad vormt. Dit is progmetal met een flinke scheut rock, ballads, harmonische zang en zelfs ambiente passages. Ondanks de onoverkomelijke metalclichés – die echter binnen de perken blijven – en geholpen door invloeden van Dream Theater, Opeth, Porcupine Tree, Ayreon, Devin Townsend (met wie ze in 2011 hebben getoerd), Haken en de djent-scène, staat Aeon Zen op zichzelf en moeten de heren niet onderdoen voor eerdergenoemden.
De band meet zich een eigen smoel aan en vindt een gewikt evenwicht tussen meticuleuze instrumentale precisie en ongeforceerde meeslepende songwriting en melodieën. Hinks en co zetten hun eigen atmosfeer neer met een uitgebalanceerde afwisseling van hard en zacht, scheurende gitaren en elegante saxofoonsolo’s, boeiende climaxen en ingetogen stukken en steeds in een vol en gelaagd geheel. Het weinige gegrunt is ook zeker geen storende factor.
Enigma is een meer dan geslaagde conceptplaat met een lengte waar je de aandacht gemakkelijk bijhoudt. Drie jaar na The Face of the Unknown bewijst Aeon Zen met deze moeilijke derde een aanwinst te zijn en te blijven voor het progmetalgenre.
Aeon Zen is zo’n groep die je wel eens tegenkomt op samplers, maar waar je verder nooit veel aandacht aan besteedt. Onterecht! De hoes van hun laatste album Enigma (2013) is ook niet bepaald origineel te noemen, met initialen die als een apocalyptisch ruimteschip over je neder komen dalen en waarin een engel (goed) en de duivel (kwaad) het grote gevecht aangaan. Dit dus in tegenstelling tot de muziek die je achter het artwork terugvindt.
Enigma is de derde langspeler van dit Britse kwintet, aangevoerd door brein, multi-instrumentalist, zanger en producer Rich Hinks en is een bijzonder coherente conceptplaat geworden, waarin de puzzelstukjes over de gehele drie kwartier mooi in elkaar overgaan en waarbij tekstuele en instrumentale recurrentie de rode draad vormt. Dit is progmetal met een flinke scheut rock, ballads, harmonische zang en zelfs ambiente passages. Ondanks de onoverkomelijke metalclichés – die echter binnen de perken blijven – en geholpen door invloeden van Dream Theater, Opeth, Porcupine Tree, Ayreon, Devin Townsend (met wie ze in 2011 hebben getoerd), Haken en de djent-scène, staat Aeon Zen op zichzelf en moeten de heren niet onderdoen voor eerdergenoemden.
De band meet zich een eigen smoel aan en vindt een gewikt evenwicht tussen meticuleuze instrumentale precisie en ongeforceerde meeslepende songwriting en melodieën. Hinks en co zetten hun eigen atmosfeer neer met een uitgebalanceerde afwisseling van hard en zacht, scheurende gitaren en elegante saxofoonsolo’s, boeiende climaxen en ingetogen stukken en steeds in een vol en gelaagd geheel. Het weinige gegrunt is ook zeker geen storende factor.
Enigma is een meer dan geslaagde conceptplaat met een lengte waar je de aandacht gemakkelijk bijhoudt. Drie jaar na The Face of the Unknown bewijst Aeon Zen met deze moeilijke derde een aanwinst te zijn en te blijven voor het progmetalgenre.
0
geplaatst: 12 november 2013, 19:07 uur
Ik ga niet proberen de aard van het materiaal beter te omschrijven dan hier al te lezen is. Het stevige materiaal bevalt me beter dan de ballads en in het midden kakt de CD daarmee iets te ver in. Toch is dit best een aardige CD, zonder ergens echt in uit te blinken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.