Patti Smith - Gung Ho (2000)

Als groot fan van Patti Smith vind ik zowat alles mooi van haar, al zingt ze het telefoonboek, dan nog zal het mij hoogstwaarschijnlijk boeien..
Raar toch dat er nog geen enkel commentaar bij Gung Ho geplaatst is.
Een soort 'concept'-plaat ter ere van haar vader (de man op de hoesfoto) en diens rol in de oorlog in Vietnam.
Persoonlijk vind ik dit één van haar betere platen, met parels van nummers waarvan ik 'Boy Cried Wolf', 'China Bird', het zeer aangrijpende 'Strange messengers', 'Libbie's Song' en het geweldige titelnummer tot haar allerbeste werk reken.
Erg mooi gitaarspel van Lenny Kaye ook. (as ever....)
Ontroerende plaat.

Ik ken de plaat goed, nummers als gone pie, one voice en persuasion beginnen me na ze ontelbaar malen gehoord een beetje tegen te staan maar gung ho, boy cried wolf, strange messengers en het hele mooie china bird daarentegen zeker niet.

Gung Ho is weer zo'n vergeten Patti Smith parel. Toen ik naar deze CD luisterde realiseerde ik mezelf weer eens wat een fantastische zangeres ze is, zo oprecht en authentiek hoor je ze niet vaak. Geen nachtegaal maar wel heel veel passie en gedrevenheid. Kenmerken die überhaupt in haar muziek in overvloed aanwezig zijn, en zeker ook op Gung Ho.
In de zomer staat ze in Weert. Zeker de moeite waard. Live is ze nog steeds erg goed en een prettig mens die altijd zichzelf ik gebleven, totaal compromisloos, en zo hoort het in de kunst.

Daar sluit ik mij dan helemaal en volledig bij aan.

Geweldige vrouw met geweldige muziek. Luister ook bijvoorbeeld eens naar Libbies song, die instrumentatie en benadering.
Ik vind haar grandioos, van een adembenemend talent. Gung Ho onderstreept dat opnieuw. Daarnaast vind ik het dan weer wel teleurstellend dat zij niet meer van die enorme stromen volgelingen heeft, net zoveel als bijvoorbeeld ten tijde van Horses en Wave.

De langdurig pauze die zij is weggeweest tussen 1980 en 1988 heeft haar wellicht geen goed gedaan. Maar ik vind haar goed genoeg voor een plekje in mijn top 10 van meest favoriete artiesten aller tijden.

Zij heeft mij nog nooit teleurgesteld met een album. Nog nooit!

Zo duurt Gung Ho meer dan een uur maar verveelt echt geen moment. Waar kom je dat nog tegen? Een uur lang spanning en sensatie, stevigere muziek, donkere stukken. Zij beheerst alles tot in de perfectie en haar begeleidende vocalen zijn van een bijpassende schoonheid, dat kom je niet vaak meer tegen.

Waarschijnlijk wordt de kracht van haar albums benadrukt door muzikale passie en gedrevenheid. De combinatie met meestergitarist en longtime muzikale partner Lenny Kaye.

Hoe dan ook, Gung Ho is echt een ijzersterk album, wellicht toch behoorlijk onbekend gebleven en daardoor een aanrader voor wie het nog niet kent.

Zou een album als dit langzaam worden vergeten, op den duur?
En waar moet het dan heen met de wereld?

Veel beter dan dit in muziek, en alles wat daar bij hoort inzake Patti Smith, ben ik de laatste 20 jaar niet meer tegen gekomen. En dat moet toch minimaal eens in de zoveel tijd even worden aangestipt, het idee dat hele generaties gaan opgroeien zonder bijvoorbeeld Gung Ho is buitengewoon frustrerend

De lovende woorden van devel-hunt en musician hebben mijn oortjes gespitst en mij bijzonder nieuwsgierig gemaakt. Het is veel te lang geleden dat ik deze plaat ( en ander werk ) voorbij heb laten komen. Ter compensatie maken we er een geheel Patti Smith weekend van.

Blij hier aan begonnen te zijn: de woorden authentiek - adembenemend - passie - gedrevenheid en schoonheid zijn nogal eens loze of overdreven woorden, hier lijkt dit absoluut niet het geval.