Smutfish - Lawnmower Mind (2004)

Niet bekend bij een breed publiek, maar dat verdient deze plaat wel. De muziek is ligt ergens tussen het dromerige, sfeervolle en morbide in. Heeft overigens wel iets wel van 16 Horsepower. Voor mij zeker 4,5* waard.

jammer dat deze band niet bekender is.
deze ietwat duistere nederlandse alt. country band want ze schrijven echt heel mooie treurliedjes
door henzelf country noir genoemd

de band heeft de plaat opgenomen in een vakantiehuisje in de bossen van het Brabantste Eersel

deze ingrdienten hebben echt tot een fantastische desolate plaat geleid , waarvan er weinig in Nederland gemaakt worden.
Een band om te koesteren.

4.5*

Ik kreeg een keer de vraag waarom ik dit album een 0,5* had gegeven...... Ik kon me herinneren dat ik het echt had geprobeerd met dit album, maar dat het me echt nooit heeft kunnen boeien.

Maar ik geef graag een ieder een nieuwe kans.
Dus ik luister nu naar het album en probeer de nodige commentaar te leveren...

Op dit moment speelt Red Balloon..... En wat me opvalt is de stem van de zanger..... Het klinkt wat gemaakt Amerikaans. Het tempo is laag, lekker grommende gitaar op zich wel....
Na een paar minuten zoek je nog een beetje naar het liedje in dit nummer. Maar daar moet ik het niet in zoeken. Het tempo neemt wat toe, en.... nee toch niet. Het is wat heftiger geworden, maar ik volg 'm nog steeds niet. De emotie is dit nummer raakt me niet. Het duurt me iets te lang, maar het "grommende" karakter bevalt me dan weer wel.

Bij het tweede nummer, Going On is het gevoel wat rustiger en minder dreigend. De zangstem verpest het weer een beetje voor me. Het is nu wat voordrachtend, maar boeit me niet . Echter ik herken dit nummer weer en ik beweeg een beetje mee.... Dit is wel een goede song! Zeker leuk dus om weer te horen. Wordt harder en steviger na een paar minuten. Dit is zeer oké naar het einde toe.

Tear factory is meer "liedje". Zang blijft minpunt. Had graag dit in een goed geproduceerde versie gehoord, want dit nummer verdient wel een groter publiek. Hoeft niet meteen Jayhawks te worden of zo, maar nu erger ik me wat aan het goedkope geluid. Heeft zo z'n charme, maar teveel is teveel.

Have you ever been naked heeft als minpunt dat het begin niet aanspreekt. Het valt weg als ik er naar luister. Je voelt nu waar hij heen zal gaan. Ik moet ook zeggen dat de tekst me in totaliteit niet boeit, probeer zelfs zo min mogelijk naar de zangstem te luisteren.
Zucht, de verveling neemt toe, en dit nummer kakt waanzinnig in. Nu begint de irritatie ook wat toe te nemen... Even wat anders doen.... Hé, naar het eind toe hoor ik een wat frisser geluid.... Dit heb ik wat gemist.

Nothing to do with me is een sterker nummer. Lekker onderhuids spannend en gure woestijnsound... Ik kan me hier wel weer in vinden. De gitaarsolo halverwege is leuk, maar mist body. De zang is weer wat geforceerd, maar in dit geval lijkt het goed bij de sfeer van het nummer te passen. Was het van Nick Cave had ik het de hemel in geprezen denk ik.... Lekker kort nummer!

Goddess heb ik heel weinig gehoord denk ik. Geen enig blijk van herkenning bij dit nummer. Het kabbelt wat voort. Redelijk nietszeggend dus eigenlijk. De stealgitaar aan het eind is oké, en klinkt wel even lekker.

De titelsong!
Het desolate gevoel overheerst in veel nummers, en ook hier voel en zie je de woestijn, het ruige landschap, de verwoeste levens, de harde werkelijkheid van alledag.... Alleen niet voor de volle 100% overtuigend.... Het komt niet op gang, mijn gemoedstoestand weerstaat de teisteringen van dit nummer. En ik begin me erg te irriteren. Ik kom weer niet in de stemming. He just don't care..... You won't be there... Precies mijn gevoel over deze plaat tot nu toe. wat dat betreft de perfecte titelsong.

Limousine Song

Oh ja, dit komt me ook weer bekend voor. Weer meer uptempo. En dat bevalt me beter blijkbaar. Refrein komt sneller terug, dus sneller herkenbaar. Maar derhalve ook wat te eenvoudig. Zo'n nummer had ik van Gene Clark bijvoorbeeld veel meer gewaardeerd. In potentie is het dus goed, maar de uitwerking klinkt gewoon niet lekker.
Dit nummer hoor ik graag nog uitgevoerd door een ander eigenlijk.

Got to have a drink.... Ja, ik zolangzamerhand ook een beetje. (Geintje!).
Hé dit klinkt wel lekker desolaat, lekker wanhopig, beetje Tom Waitssfeer op 1 of andere manier. Lekker hoor.... En het kan wel, die stem zonder te irriteren. Maar het past in dít geval heel goed bij dit nummer, dit slowcore countryblues pareltje.... Voor het eerst dat echt op het puntje van mijn stoel zit.
Het moet wel goed z'n best doen, want ik heb veel tegenslag gehad onderweg hiernaartoe.... Voelt wel als een opluchting. Yeah, I got to have a drink!

Oké er zit toch potentie in... Dus met een goed gemoed luisteren nu naar She Closed The Door.... Zal toch niet het laatste nummer zijn?
En weer die zang die me aan het begin negatief doet huiveren. Nee, dit verpest het te vaak voor mij.
Klinkt verder als een niemandalletje. En ook dit nummer kan ik me niet herinneren. Wellicht heb ik het zelfs nooit gehoord, te moe van de vorige nummers.
"I don't give a damn" hoor ik gezongen worden.... ja, precies. Zeer overbodig nummer dit. Hier is het desolate me iets te veel... Desolaat kan omslaan in lamlendigheid.

Eindconclusie: de plaat doet me wel wat, maar vaak wat te negatief. De zang is een echt minpunt op één (heel goed) nummer na. In potentie staan hier echt wel een paar pareltjes op. En ik had graag de nodige nummers met een iets gelikter geluid gehoord. (Ietsjes gelikter, een heeeeeeel klein beetje maar!). Gewoon om de variatie er in te houden en om de spannende momenten extra spannend te laten zijn.
Bij een oppervlakkige beluistering is het één grote wazige desolate brij. Maar er zit toch wel iets onder dat woestijnzand.
Bij deze beluistering ben ik 'm veel meer gaan begrijpen en iets meer gaan waarderen. 5* zal het nooit worden, maar ik was te hard met mijn 0,5*.........
Een voldoende heeft het echter nog steeds niet bij mij....

En nu aan de borrel!