0
geplaatst: 2 september 2012, 19:14 uur
Wow, wat een eer om als eerste iets bij dit meesterwerk te mogen schrijven!
Deze band was voorheen een trio, waarin elk van de bandleden een min of meer gelijk aandeel van de composities schreef en leadzang deed, en de verschillende instrumenten onderling rouleerden. Nu is 1 van de 3 weg (om zich verder te richten op dit project), dus de vraag is natuurlijk in hoeverre dat terug te horen valt op deze vierde volwaardige langspeler (Under an Hour tel ik nooit mee).
Maar het overgebleven duo heeft er zowaar iets van gemaakt dat toch echt alleen maar als een 'typisch Menomena-album' te omschrijven valt, en dat net als hun vorige werkjes tóch weer geheel op zichzelf staat. De band klinkt op deze plaat nog net even een pak epischer dan voorheen, met hypnotiserende grooves - soms dancey, vaak psychedelisch, altijd swingend - afgewisseld door symfonisch bombast. Maar door de speelsheid van hun sound, en het aparte gevoel voor sfeer, vervalt de muziek nooit in de clichés die zo kenmerkend kunnen zijn voor 'grootste klanken'.
Het is muziek die meteen vertrouwd voelt, maar je constant weet te verrassen en soms zelfs prettig in de war kan brengen. Zeker op koptelefoon - gestrekte benen, gesloten ogen, grijns op je smoel - is het een surrealistische trip die je op momenten door duistere krochten sleurt en je dan weer door ijle luchten laat zweven. Maar ook al is dit album het zeker waard om in opperste concentratie te ondergaan, is het toch minstens zo veelzeggend voor de kwaliteit ervan dat je er ook met enorm veel plezier de afwas bij kan doen!
Deze band was voorheen een trio, waarin elk van de bandleden een min of meer gelijk aandeel van de composities schreef en leadzang deed, en de verschillende instrumenten onderling rouleerden. Nu is 1 van de 3 weg (om zich verder te richten op dit project), dus de vraag is natuurlijk in hoeverre dat terug te horen valt op deze vierde volwaardige langspeler (Under an Hour tel ik nooit mee).
Maar het overgebleven duo heeft er zowaar iets van gemaakt dat toch echt alleen maar als een 'typisch Menomena-album' te omschrijven valt, en dat net als hun vorige werkjes tóch weer geheel op zichzelf staat. De band klinkt op deze plaat nog net even een pak epischer dan voorheen, met hypnotiserende grooves - soms dancey, vaak psychedelisch, altijd swingend - afgewisseld door symfonisch bombast. Maar door de speelsheid van hun sound, en het aparte gevoel voor sfeer, vervalt de muziek nooit in de clichés die zo kenmerkend kunnen zijn voor 'grootste klanken'.
Het is muziek die meteen vertrouwd voelt, maar je constant weet te verrassen en soms zelfs prettig in de war kan brengen. Zeker op koptelefoon - gestrekte benen, gesloten ogen, grijns op je smoel - is het een surrealistische trip die je op momenten door duistere krochten sleurt en je dan weer door ijle luchten laat zweven. Maar ook al is dit album het zeker waard om in opperste concentratie te ondergaan, is het toch minstens zo veelzeggend voor de kwaliteit ervan dat je er ook met enorm veel plezier de afwas bij kan doen!
* denotes required fields.
* denotes required fields.