David Byrne & St. Vincent - Love This Giant (2012)

Twee eigenzinnige bleekscheten die elkaar vinden in 12 tegendraadse nummers waar de funky inslag telkens niet ver weg is.
Het levert een goed muzikaal huwelijk op tussen David en Annie. Een beetje gek maar wel lekker zullen we maar zeggen.
De funky groove die als rode draad door het album loopt kent vele zijwegen die je telkens op het verkeerde been zetten: pop, afrobeats, het komt allemaal voorbij.
Op zich best geforceerd zou je zeggen en dat was ook mijn grootste angst toen ik nog moest beginnen aan dit album. Waarschijnlijk té arty farty, iets wat je ook wel een beetje kunt verwachten bij deze twee artiesten. Maar dit alles valt eigenlijk best wel mee.

Love This Giant is een broeierig album geworden en kent aardig wat lagen die erom vragen meerdere keer beluisterd te worden om zo verder te graven in dit muzikale avontuur.
Ongetwijfeld levert het elke keer weer nieuwe dingen op wat voor de luisteraar ongetwijfeld een boeiende ervaring moet zijn.
Voor mij in elk geval wel. Ik ben hier voorlopig niet klaar mee.....

Vooral luisteren: I Am an Ape, Who.

Een soort van ouwe rocker en 'n soort van indie-folkmeisje die niet alleen een duo vormen, maar ook nog eens gaan experimenteren met funkmuziek... dat had niemand kunnen verzinnen! Op voorhand kun je daarom gerust stellen dat Love This Giant één van de opmerkelijkste releases van het jaar is. ‘Een opmerkelijk release’ blijkt in dit geval te staan voor een album dat slechts deels geslaagd is.

Het speelse karakter en ook de vakkundigheid op het instrumentale gebied - neem bijvoorbeeld de orkestratie van Weekend in the Dust - vormt met geruime afstand de grootste charme op deze plaat. Helaas wordt die charme gecompenseerd door twee negatieve aspecten. Ten eerste de teksten; die moeten te nadrukkelijk alternatief/apart overkomen, wat resulteert een hoop nonsens, en ten tweede de te zwakke en vlakke vocalen van voornamelijk David Byrne, die totaal stroken met de funky-inslag die al deze nummers hebben. Wellicht kan je Byrne het niet eens verwijten, maar het toont maar weer eens aan dat je wat meer kwaliteiten/talent in huis moet hebben wil je soul- en funkmuziek maken.

Ergens spijtig, want als St. Vincent vaker aan het woord was geweest, en de teksten in dit geval wat alledaagser waren geweest (ik weet het, het is ook nooit goed), dan viel er zeker meer te halen. Nu blijft het bij 'n album dat slechts goed is, maar niet geweldig, en dat had het wellicht wel kunnen zijn.

Ach die stomme plastic doosjes, ook wel jewel cases geheten: goedkoper kan toch niet? Het is toch leuk en origineel gedaan dit artwork, de fraaie fotokaarten en de letters van de songs op het doorschijnende beschermhoesje. Neemt ook (milieutechnisch) minder plek in.

Oh ja, het album... ook dat is leuk en origineel gedaan. Oldfart heeft zeker een punt dat er al een funky inslag in de oudere muziek van David Byrne / the Talking Heads zat. Eindelijk hoor ik die weer eens op een goede wijze bij 'm terug, de laatste jaren viel het niet altijd mee. Behalve dan op de bonustrack van the Suburbs van the Arcade Fire. Dit keer samen met St. Vincent: en die twee gaan prima samen.

Pop / funk staat er bovenaan de pagina en dat krijg je, met allerlei varianten daarop en zijwegen erbij. En ja: ik vind het vrijwel altijd (heel) geslaagd. Wat een hoeveelheid fijne en/of lekkere songs staan er op dit Love This Giant. Een paar favorieten: Who, Weekend in the Dust, Ice Age, I Am An Ape & The Forest Awakes. Side A vind ik songtechnisch wat sterker dan side B, alleen is de sfeer daarop weer erg fraai. Bijzondere hulde trouwens voor de (tegendraadse) blazers en voor de (wisselende) drum(beats) en ritmes.

Gevarieerd, melodieus, origineel, funky, leuk: dit album kan nog steeds in mijn top 10 van 2012 terecht komen.