The Tea Party - Splendor Solis (1993)

Het "eerste" album van the Tea Party. Hier hoor je al de aanzet tot hun volgende album, het meesterwerk The edges of twilight. Op dit album klinken sommige nummers echter nog wat als blauwdrukken van hun grote inspiratie Led Zeppelin.

Soms is dat niet erg, want Winter Solstice is een bloedmooi akoestisch instrumentaaltje dat misschien zelfs Bron-y-aur wel overtreft. Midsummer day klinkt dan wel meteen als een Tea Party song en wat voor een. Een mini-epic in drie delen dat alles heeft dat een Tea Party song behoort te hebben.

Het iets mindere stuk van het album is van track 5 t/m 8 met uitzondering van het mooie akoestische In this time. De nummers zijn net iets te langdradig en te weinig origineel.

Desondanks is dit een dikke aanrader ; Maar wel nadat je eerst The edges of twilight hebt geprobeerd.

Het eerste officiele debut van dit Canadese trio. Overdonderend, indrukwekkend en majestieus. Andere woorden zijn er niet voor. Alle drie de leden kennen elkaar van het conservatorium en zijn multi-instrumentalist. Jeff Martin, de zanger-gitarist, wordt nog wel eens vergeleken met Jim Morrison vanwege zijn stemgeluid. De muziek zit vol met details, emotie en orientaalse invloeden. De eerste van een stel hoogstaande kwalitatieve albums.

1 woord voor deze band:

intens

dijk van een groep, zonde dat ik ze nooit live heb kunnen zien

zo

het hele ouvre maar eens binnengehaald

dit is toch wel de sterkste plaat uit dat ouvre

geen enkel slecht nummer als je het mij vraagt

later werk staat ook vol met dijken van nummers, maar daar bespeur ik per plaat toch ook vaak wat mindere nummers

dreams of reason, wow, wat een ballade toch

voor de rest, lekker stevige rock afgewisseld met wat zoeter baladdeachtig werk

een dikke 5 deze

Ik heb ze op lowlands '94 gezien , deze cd had ik toen net gekocht.
Wat een weergaloos optreden was dat.
Heb ze daarna niet nog eens gezien.

Uitstekend tweede album van The Tea Party. Het Zeppelin sfeertje zit er nog goed in, maar dat is veel meer uit liefde voor het soort muziek wat ze het liefste maken dan dat er sprake is van enig gebrek aan originaliteit. In je gedachten doemen als vanzelf weelderige nachtelijke oases op eventueel vergezeld van een volle maan en enig Arabisch vrouwelijk schoon.

Een aantal keren gezien, waaronder ook deze. Ik weet nog dat The Tea Party en Jeff Buckley na elkaar speelde. Een Lowlands om niet vlug te vergeten. Hun beste optreden vind ik trouwens nog steeds in W2 in Den Bosch in 1995, kolkend en zwetend, vooral zwetend!!!

Wat een uitzonderlijk lage score voor deze waanzinnige plaat.

The Tea Party mengt Hard Rock, Psychedelica, Prog en Bluesrock en worldmusic moeiteloos en Jeff Martin heeft echt een heerlijke rauwe strot en een enorm bereik.

Echt waanzinnig, deze band..

Ik ken alleen dit album van de heren Tea Party maar dat is dan ook meteen één van de beste en ook één van de meest ondergewaardeerde albums van de jaren 90.
Magnifiek!

Als er 1 band is die trouw is gebleven aan hun eigen unieke stijl dan is dat wel The Tea Party.
Een band die nooit wereldwijd is doorgebroken, alleen in hun eigen land Canada zijn ze wereldberoemd en gek genoeg lust Australië er ook wel pap van.
Mijn eerste ingeving was dat The Tea Party een soort kruisbestuiving was van the Doors en Led Zeppelin.
the Doors voornamelijk door het stemgeluid van Jeff Martin, hij had wel een broer van Jim Morrison kunnen zijn! Wellicht dat Jeff nog meer emotie in zn stem kan brengen. De muziek is een mengeling van blues, 'progressieve' rock en soms doordrenkt met oosterse invloeden. Daarnaast kunnen zij ook akoestisch klein gevoelig uit de hoek komen. Veelzijdigheid ten top dus waarbij de zanger (Jeff Martin) en Bassist (Stuart Chatwood), veel verschillende instrumenten tot zich nemen. Zoals bijvoorbeeld de Mandolin en het zeer eigenaardige Theremin. Jeff Burrows komt er maar bekaaid af met zn drums, percussie en backin vocals.
Op hun eerste officiële release zijn merendeels van de tracks van hoog niveau waarbij Save Me wel er net iets bovenuit steekt. Raven Skies vind ik nog het meest lijken op het werk van led Zeppelin en laat dat nou gek genoeg het minste zijn. Winter solstice is werkelijk een prachtig instrumentaal werkstukje dat alleen al 5 sterren verdient.
Zei ik hierboven nog dat Jeff meer emotie in zn stem legt, dat hoeft niet altijd positief te zijn want met name in A Certain Slant Of Light en Raven Skies overschreeuwt hij zich nog weleens wat de song niet ten goede komt.
Dankzij de mengelmoes van stijlen en invloeden gecombineerd met het in vele opzichten intense stemgeluid heeft The Tea Party dus een unieke eigen stijl. Deze bleef door de jaren heen behouden en leverde zeer bekwame prachtige albums op.

The River kwam net even weer voorbij in een playlist, daarna het hele album maar weer eens gedraaid.
Wat een geweldige plaat is dit toch, alles klopt er wel aan eigenlijk. Fijn productie, goede zanger en vette powerblues/rock.

Twee jaar na het magere debuut komen de heren met Splendor Solis. De productie is er stukken op vooruit gegaan, hoewel het nog wel wat fraaier en ruimtelijker mag. De schijf is wat rustiger van aard dan de eersteling. Op die plaat stonden hier en daar nog wat ruigere Rhythm & blues uitstapjes, op Splendor Solis is dat minder het geval. Veel nummers ademen eind jaren 60, begin jaren 70 en lijken zo uit de pen te komen van de heren Bonham, Plant, Page en Jones. Veelal semi-akoestische stukken, rijkelijk gearrangeerd en een toename van Oosterse invloeden. Het is dat de stem van Martin in geen velden of wegen lijkt op die van Plant maar de heren steken hun liefde voor de Britten niet onder stoelen of banken. Hoewel het album zeker niet slecht is en duidelijk een stap in de goede richting heeft het nooit helemaal willen klikken met deze plaat. Is het de overdaad aan folk elementen, de voordracht van Martin of nog een tekort aan een 'eigen gezicht' lastig te zeggen. De songs zijn in ieder geval wel wat sterker dan die van de eersteling.

Tussenstand:

1. Splendor Solis
2. The Tea Party