The Tea Party - Splendor Solis (1993)

Het "eerste" album van the Tea Party. Hier hoor je al de aanzet tot hun volgende album, het meesterwerk The edges of twilight. Op dit album klinken sommige nummers echter nog wat als blauwdrukken van hun grote inspiratie Led Zeppelin.

Soms is dat niet erg, want Winter Solstice is een bloedmooi akoestisch instrumentaaltje dat misschien zelfs Bron-y-aur wel overtreft. Midsummer day klinkt dan wel meteen als een Tea Party song en wat voor een. Een mini-epic in drie delen dat alles heeft dat een Tea Party song behoort te hebben.

Het iets mindere stuk van het album is van track 5 t/m 8 met uitzondering van het mooie akoestische In this time. De nummers zijn net iets te langdradig en te weinig origineel.

Desondanks is dit een dikke aanrader ; Maar wel nadat je eerst The edges of twilight hebt geprobeerd.

Uitstekend tweede album van The Tea Party. Het Zeppelin sfeertje zit er nog goed in, maar dat is veel meer uit liefde voor het soort muziek wat ze het liefste maken dan dat er sprake is van enig gebrek aan originaliteit. In je gedachten doemen als vanzelf weelderige nachtelijke oases op eventueel vergezeld van een volle maan en enig Arabisch vrouwelijk schoon.

Als er 1 band is die trouw is gebleven aan hun eigen unieke stijl dan is dat wel The Tea Party.
Een band die nooit wereldwijd is doorgebroken, alleen in hun eigen land Canada zijn ze wereldberoemd en gek genoeg lust Australië er ook wel pap van.
Mijn eerste ingeving was dat The Tea Party een soort kruisbestuiving was van the Doors en Led Zeppelin.
the Doors voornamelijk door het stemgeluid van Jeff Martin, hij had wel een broer van Jim Morrison kunnen zijn! Wellicht dat Jeff nog meer emotie in zn stem kan brengen. De muziek is een mengeling van blues, 'progressieve' rock en soms doordrenkt met oosterse invloeden. Daarnaast kunnen zij ook akoestisch klein gevoelig uit de hoek komen. Veelzijdigheid ten top dus waarbij de zanger (Jeff Martin) en Bassist (Stuart Chatwood), veel verschillende instrumenten tot zich nemen. Zoals bijvoorbeeld de Mandolin en het zeer eigenaardige Theremin. Jeff Burrows komt er maar bekaaid af met zn drums, percussie en backin vocals.
Op hun eerste officiële release zijn merendeels van de tracks van hoog niveau waarbij Save Me wel er net iets bovenuit steekt. Raven Skies vind ik nog het meest lijken op het werk van led Zeppelin en laat dat nou gek genoeg het minste zijn. Winter solstice is werkelijk een prachtig instrumentaal werkstukje dat alleen al 5 sterren verdient.
Zei ik hierboven nog dat Jeff meer emotie in zn stem legt, dat hoeft niet altijd positief te zijn want met name in A Certain Slant Of Light en Raven Skies overschreeuwt hij zich nog weleens wat de song niet ten goede komt.
Dankzij de mengelmoes van stijlen en invloeden gecombineerd met het in vele opzichten intense stemgeluid heeft The Tea Party dus een unieke eigen stijl. Deze bleef door de jaren heen behouden en leverde zeer bekwame prachtige albums op.