Ted Nugent - The Ultimate (2002)

Toen ik deze compilatie vond wist of kende ik eigenlijk niets van Nugent behalve zijn reputatie als wild man of rock, dus deze dubbel-CD met 32 nummers leek me een mooie manier om het werk van deze gitaarbeul te leren kennen. De selectie bevat ongeveer twee-derde van alle nummers van Nugents eerste trio soloplaten, één-derde van het tweede trio (een scheve verhouding die echter geheel conform de waarderingen van die albums bij zowel MusicMeter als AllMusic is), en vier nummers van de liveplaten Double live Gonzo! (1978) en Intensities in 10 cities (1981), dus alles afkomstig uit de periode 1975-1981, niets van de zes albums met de Amboy Dukes van daarvóór of de zes albums tot de release van deze compilatie van daarná. De annotatie beperkt zich tot de titels van de albums waarvan de nummers afkomstig zijn, de componisten (bijna steeds Nugent solo) en de producers, niets over muzikanten, studio's of opnamedata.
        Wie Nugents muziek kent en graag een goed overzicht van de meest succesvolle periode van 's mans werk wil hebben, zal nu ongetwijfeld al zijn conclusies hebben getrokken. Voor de luisteraar echter bij wie een titel als Cat scratch fever nog niet meteen een belletje doet rinkelen : dit album bevat stevige en dampende Amerikaanse hard-rock met af en toe een bluesy sausje of een Stones-groove, alles gebaseerd op vette riffs, knetterende solo's, teksten die van hem wel nooit de tweede popmuzikant met een Nobelprijs zullen maken ("Hey baby, where you been all my life? Well I'm searching all over, still ain't found me no wife") en precies de juiste dosis attitude om de muziek met een onweerstaanbare drive over het voetlicht te brengen. Niet alles is even geweldig (net als op MuMe en AMG vind ik dat de kwaliteit na de eerste drie albums wel erg wisselvallig wordt, alsof Nugent last krijgt van gemakzucht en meer op de formule dan op de intensiteit vertrouwt) en de zang is af en toe een beetje te overdreven-macho, maar de beste momenten (de lange solo van Stranglehold, de manische energie van Hammerdown, het Doobie Brothers-achtige Smokescreen) zijn inmiddels mijn geheugen binnengeslopen en kunnen daar niet meer weg. En wat die zang betreft, ik ben er dan misschien niet overal helemaal enthousiast over, maar de paar nummers waarop Meat Loaf (nog vóór Paradise by the dashboard light) even achter de microfoon plaatsneemt worden door zijn perfecte brulzang onmiddellijk naar een hoger niveau getild – ik ben nooit een fan van hem geweest, maar wat hij op Writing on the wall, Street rats en Hammerdown laat horen is toch wel een klasse apart.
        Dus totdat iemand die Nugent al langer een warm hart toedraagt zijn licht hierover laat schijnen zeg ik: voor wie op zoek is naar een portie ongecompliceerde maar strakke en scheurende seventies-hardrock vol snerpende solo's is dit Just what the doctor ordered !