Threshold - March of Progress (2012)

Psychedelicatesssen en Hypothetical vind ik

En Dead Reckoning....

Ik vind Subsurface het beste album van ze, gevolgd door hypothetical.

De laatste plaat klonk wat ongeïnspireerd en na de dood van Mac dacht ik dat het doek was gevallen, maar het is toch weer Threshold-kwaliteit geworden.

Voor de derde keer is Damian Wilson als zanger aangetrokken. Toch de zanger van het eerste uur.

Threshold heeft voor mij echt een soort eigen geluid dankzij Karl Groom en Richard West, maar ook het gave, groovy drumwerk van Johanne. Klinkt wellicht oneerbiedig, maar ik mis Nick Midson niet echt.

Bij elkaar opgeteld is dit een erg degelijke plaat met een Damian Wilson die beter zingt dan ooit. Echter klinken Groom's solo's na zo'n 20 jaar wel nog steeds hetzelfde.
Ook de riffs klinken allemaal wel erg bekend.

Dankzij het enthousiaste spel is het toch weer een rake plaat.

Ik heb dit album laatst toch maar eens goed beluisterd. Ik ben meer fan van de band met Mac als zanger. Wilson heb ik lang niet zoveel mee dus vandaar mijn terughoudendheid wat betreft dit album. Wel, ik moet toch toegeven dat dit album me positief verrast heeft! Met name de tweede helft staan prima nummers op. Ik geef nog geen cijfer aangezien ik 'm pas 2 keer gehoord heb maar een voldoende zit er zeker in!

lekker...

Na weer een poosje niet te hebben geluisterd nu weer eens gedaan. Het eerste wat mij opviel is dat nummers zeker zijn blijven hangen. Zeker de refreinen kon ik moeiteloos meeneurien. En dat wil toch wel wat zeggen want een jaar geleden had ik hier toch nog wel wat bedenkingen bij. Maar goed......Nu klinkt hij zeker naar meer. Een album dat even moeten zakken.

Het openingsnummer is subliem daarna kakt het album is en haalt het niet bij vorigealbums die stuk voor stuk beter zijn.

Die mening had ik ook, maar moet ik toch herzien. Damian Wilson weet het niveau op te krikken. Daarnaast zijn Rubicon en het politiek getinte Return of the Thought Police toch best indrukwekkende nummers.

Mijns inziens is dit niet zo'n gek album. Inderdaad is de plaat erg herkenbaar Threshold, maar ik hoor ze toch echt wel nieuwe dingen proberen. Ik ben niet altijd even groot fan van Wilson, maar hier vind ik dat hij erg goed uit de verf komt.
Het ingetogenere, zoals 'That’s Why We Came', hangt wel over het grootste gedeelte van album, maar inkakken zou ik het niet te noemen. Zelf vind ik 'Ashes' absoluut juist niet subliem, en zeker niet in vergelijking met enkele andere nummers. Neem het haast gelikte maar daardoor toch ook helemaal kloppende 'The Hours', 'Don't look Down' dat er wel degelijk in klapt en werkelijk een ongelooflijk fijn middenstuk heeft (inclusief totaal andere zang), 'Coda', zo'n nummer waarin ze echt iets anders doen met een aanstekelijk riff en het staccato zanggedeelte. En dan moet 'Rubicon' nog komen... 'Staring at the sun' is misschien wat minder sterk, Liberty Complacency Dependency heeft een gekke afwisseling van een in het begin bijzonder sterke gedeelte en wat matigere vanaf halverwege.

Ik was ooit echt een behoorlijke Threshold-fan. Dit was al sinds het uitkomen van Psychedelicatessen.

Tot en met Subsurface was ik ook erg trouw en ik had zelfs de fanclub-cds. Maar ik raakte toch mijn interesse kwijt, omdat plaat na plaat de band nauwelijks leek te groeien.

Pas met het uitkomen van Legend of the Shires leefde mijn liefde voor de band weer op en ben ik ook de tussentijdse platen gaan luisteren. Het gekke is dat ik deze platen allemaal door elkaar haal. Welke is nou met Damian en welke met Mac. Die ene plaat met de grunts is dat met of zonder Damian?
Nou ja, dat zal wel komen, omdat ik ze niet bewust meer had gekocht en grijsgedraaid zoals al die oudere.

Deze plaat is best okay, en Staring at the Sun is een erg fraaie song, maar het lijkt op sommige momenten wel heel erg allemaal op Extinct Instinct.

Het is ook helemaal niet erg dat ik de platen tussen het fenomenale Critical Mass en het erg geslaagde Legend of the Shires niet goed ken en ook niet zo graag opzet. Karl Groom zal er geen nacht over wakker liggen.

Ik wou dat lk een cijfer kon geven tussen die 3,5 en 4 in, want dit is een 7,5-plaat vind ik.

Met name Staring at the Sun is echt een geweldige song.

Niets minder dan een wereldplaat! Wat was ik blij dat Wilson weer terug was, stelt me dan ook totaal niet teleur... vanaf de opener is de man een verademing om te horen. Mac zijn periode was ook fijn, maar op ten duur lijken die nummers uitwisselbaar met hem op zang, teveel "heb ik al eerder gehoord". Maar ik ga ze zeker ook weer een kans geven binnenkort.
Lekker heavy plaat, maar ruimte voor veel prachtige melodieën, tempowisselingen en twingitaar.
"Staring at the Sun" is van een ware prachtige prog. schoonheid, "Liberty, Complacency, Dependency" beukt dan weer geweldig heavy in je gezicht (en een nummer dat me af toe terugvoert naar het debuut). Het is dan ook een plaat met veel afwisseling, waardoor het mij werkelijk geen moment verveelt. Heerlijk lang uitgesponnen nummers, met een kristalheldere productie... deze cd is een waar genot. Afsluitend met een waar episch werkstuk! Tenzij je een versie hebt met het bonusnummer "Divinity". Wijkt net iets van het totaalgeluid, maar niet in kwaliteit en dan is het 75 minuten lang alleen maar genieten. Komt in de buurt van de perfecte plaat wat mij betreft.