Frank Zappa - Joe's Garage Acts II & III (1979)
mijn stem
131 stemmen
Verenigde Staten
Avant-Garde / Rock
Label: Zappa
-
A Token of My Extreme (5:28)
-
Stick It Out (4:33)
-
Sy Borg (8:50)
-
Dong Work for Yuda (5:03)
-
Keep It Greasy (8:22)
-
Outside Now (5:52)
-
He Used to Cut the Grass (8:34)
-
Packard Goose (11:38)
-
Watermelon in Easter Hay (10:00)
-
A Little Green Rosetta (7:25)
0
geplaatst: 28 december 2012, 19:57 uur
'Part One' vind ik erg sterk, zowel muzikaal als tekstueel.
Las her en der dat men de Central Scrutinizer geen toevoeging vind of deze juist niet kan volgen.
Ik vind het echter wel een leuke 'toevoeging' aan het concept, al vraag ik mij wel af hoe lang dat leuk/interessant blijt.
Over Act II/III
Ik vind dat de acts mooi in elkaar overlopen en dat het dus wel een soort van geheel vormt, dat gaat ook makkelijker omdat op mijn RykoDisc versie een deel van Act II op het eerste schijfje staat en dus naadloos in elkaar overloopt. Echter, ik vind Act II wel wat flauwer en té geforceerd.
Erg fout, en soms een beetje over de top. Het verhaal van Joe vind ik leuk om te volgen, maar op nummers als 'Stick It Out' en 'Sy Borg' vind ik 't toch wat too much.
Hoe noemde we dat op de middelbare school ookal weer... ehmmm.. Oversexed, dat was 'm.
Act III heb ik vrij weinig op aan te merken. De sterkere broer van deze II/III, om zo te spreken. De imaginary guitar solo is erg mooi, en het verhaal dat daarop zijn climax bereikt vind ik ook erg tof.
Muzikaal is er echter wel minder(en nog van een erg hoog niveau), althans minder spannend, te halen dan op Act I die ik op alle fronten sterker vind.
Las her en der dat men de Central Scrutinizer geen toevoeging vind of deze juist niet kan volgen.
Ik vind het echter wel een leuke 'toevoeging' aan het concept, al vraag ik mij wel af hoe lang dat leuk/interessant blijt.
Over Act II/III
Ik vind dat de acts mooi in elkaar overlopen en dat het dus wel een soort van geheel vormt, dat gaat ook makkelijker omdat op mijn RykoDisc versie een deel van Act II op het eerste schijfje staat en dus naadloos in elkaar overloopt. Echter, ik vind Act II wel wat flauwer en té geforceerd.
Erg fout, en soms een beetje over de top. Het verhaal van Joe vind ik leuk om te volgen, maar op nummers als 'Stick It Out' en 'Sy Borg' vind ik 't toch wat too much.
Hoe noemde we dat op de middelbare school ookal weer... ehmmm.. Oversexed, dat was 'm.
Act III heb ik vrij weinig op aan te merken. De sterkere broer van deze II/III, om zo te spreken. De imaginary guitar solo is erg mooi, en het verhaal dat daarop zijn climax bereikt vind ik ook erg tof.
Muzikaal is er echter wel minder(en nog van een erg hoog niveau), althans minder spannend, te halen dan op Act I die ik op alle fronten sterker vind.
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 31 januari 2013, 07:04 uur
“The First Church of Appliantology”
Qua sfeer ervaar ik Acts II & III toch anders als Act I, het is niet voortdurende grappen en grollen. De maatschappijkritische observator in Frank Zappa strekt nu volledig zijn vleugels en laat woorden als naalden op de luisteraar inprikken. Vlijmscherp? You bet!
Sex met machines? Vandaag de dag verbaast niets een mens toch? De tekst van A Token of my Extreme klinkt toch raar in de oren tot het uiterst aanstekelijke en dansbare Stick It Out wordt ingezet, eerst in het Duits (!) maar al snel in het Engels verder gezet. Sy Borg is lang maar net niet te lang. Het begint uiterst vermakelijk en grappig, als zelfs Frank Zappa nauwelijks de lach kan inhouden bij de intro tot Dong Work for Yuda. Toch ben ik blij wanneer bij Keap it Greasy het tempo weer omhoog gaat en het weer speelser wordt. Het verhaal wordt toch iets grimmiger. The imaginary journalistic profession… Packard Goose veegt de mantel uit van de muziekjournalisten, ongetwijfeld niet de beste vrienden van de Snor, maar wat een gitaarwerk alweer!
Acts II en III zijn anders dan Act I, ik denk dat het te maken heeft met het lagere tempo en de meer uitgesponnen nummers zoals Sy Borg, Dong Work for Yuda, Outside Now en He Used to Cut the Grass. Act I is uitbundiger, lichtvoetiger en grappiger. Acts II & III zijn zwaarmoediger, ingehouden en intiemer. Het confronteert je met de harde realiteit die Joe in het verhaal meemaakt. O ja, natuurlijk is Watermelon in Easter Hay fenomenaal! Dit album vraagt iets meer inspanning dan Act I vanwege de luisteraar maar is opnieuw een genot voor het oor. Nog een kandidaat voor mijn FZ top tien.
Qua sfeer ervaar ik Acts II & III toch anders als Act I, het is niet voortdurende grappen en grollen. De maatschappijkritische observator in Frank Zappa strekt nu volledig zijn vleugels en laat woorden als naalden op de luisteraar inprikken. Vlijmscherp? You bet!
Sex met machines? Vandaag de dag verbaast niets een mens toch? De tekst van A Token of my Extreme klinkt toch raar in de oren tot het uiterst aanstekelijke en dansbare Stick It Out wordt ingezet, eerst in het Duits (!) maar al snel in het Engels verder gezet. Sy Borg is lang maar net niet te lang. Het begint uiterst vermakelijk en grappig, als zelfs Frank Zappa nauwelijks de lach kan inhouden bij de intro tot Dong Work for Yuda. Toch ben ik blij wanneer bij Keap it Greasy het tempo weer omhoog gaat en het weer speelser wordt. Het verhaal wordt toch iets grimmiger. The imaginary journalistic profession… Packard Goose veegt de mantel uit van de muziekjournalisten, ongetwijfeld niet de beste vrienden van de Snor, maar wat een gitaarwerk alweer!
Acts II en III zijn anders dan Act I, ik denk dat het te maken heeft met het lagere tempo en de meer uitgesponnen nummers zoals Sy Borg, Dong Work for Yuda, Outside Now en He Used to Cut the Grass. Act I is uitbundiger, lichtvoetiger en grappiger. Acts II & III zijn zwaarmoediger, ingehouden en intiemer. Het confronteert je met de harde realiteit die Joe in het verhaal meemaakt. O ja, natuurlijk is Watermelon in Easter Hay fenomenaal! Dit album vraagt iets meer inspanning dan Act I vanwege de luisteraar maar is opnieuw een genot voor het oor. Nog een kandidaat voor mijn FZ top tien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.