Tom Waits - The Black Rider (1993)

Zeker niet alles is even goed, maar dit album klinkt zo angstaanjagend, de teksten zijn zo goed, en nummers als The Black Rider, November en Russian Dance behoren absoluut tot de beste die Tom Waits heeft gemaakt. Vandaar dat dit absoluut 5 sterren verdient.

Deze vind ik even goed als "Bone Machine", en dat vond ik al gelijk na 1 keer luisteren, wat zeer uitzonderlijk is bij een Waits plaat. Er zit een heel concept in en met name 'Crossroads' is magistraal. Ondergewaardeerd klein meesterwerkje. 5/5

Allmusic geeft dit maar twee sterren, en is daarmee de slechtste cd van Waits via deze site.

Vreemd hoor.
Is dit weer zo'n experimentele plaat a lá Rain Dogs?

Deze is een stuk experimenteler dan Rain Dogs. Ik denk toch wel zijn minst toegankelijke. Vooral in het tweede deel staan wat "moeilijke" stukken.

Toch is deze wel weer erg lekker met voor mij als uitschieters Russian Dance, Just the Right Bullets, The Briar and the Rose en The Black Rider.

Mocht ik ooit nog eens doodgaan: november moet op mijn begrafenis gedraaid worden. Wat een prachtige plaay

Naar men mij gisteren heeft verteld is dit muziek die Tom Waits heeft geschreven voor een toneelstuk met de gelijknamige titel als dit album. Het toneelstuk werd meegeschreven door onze goeie ouwe William S. Burroughs

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Black_Rider

Los van dit alles vind ik dat deze plaat hier sterk ondergewaardeerd wordt ten opzichte van Wait's andere platen...

Er staan hier wel heel erg mooie dingen op. Akkoord, de meeste tracks zijn evenzeer mistroostig (het grauwe maar getormenteerde Oostblok-sfeertje is nooit veraf) en soms zelfs krankzinnig...maar dat mag de "pret" niet drukken...

Ik geef hem alvast met plezier een 4


Beste tracks volgens mij: November, Just the Right Bullets, The Briar and the Rose, Flash Pan Hunter, Crossroads

Een andere plaat, maar toch wel weer Waits. Zijn muzikale universum is gewoon heel breed. Nu zitten we weer in de sfeer van een rondreizend circus en dat wordt wel treffend neergezet. Maar ik mis toch wel een beetje de urgentie. Een 3,5 vanwege die paar pareltjes: November; The Briar and the Rose

Russian Dance...

That's the way the stomach rumbles
That's the way the bee bumbles
That's the way the needle pricks
That's the way the glue sticks
That's the way the potato mashes
That's the way the pan flashes
That's the way the market crashes
That's the way the whip lashes
That's the way the teeth knashes
That's the way the gravy stains
That's the way the moon wanes

Ik ga zeker nog niet stemmen ofzo, maar mijn god mijn god wat is Crossroads een geniaal nummer! Alles eraan is perfect. Zeker 1 van Waits zijn beste Spoken Word nummer en dan dat einde, och! Fantastisch!

Hier ga ik ook maar eens snel achteraan. Nu aantal nummers gehoord en die bevallen me allemaal erg goed. Wat een constant niveau heeft deze man toch. Zowel in 70's, 80's, 90's en 00's heeft hij prachtige albums afgeleverd!

Vooral de producties zijn magnifiek...zijn jaren 80 platen klinken allemaal helemaal niet jaren 80 en dus blijven ze oneindig houdbaar , niet veel artiesten kunnen dat van zich zelf zeggen.

Ik herinner me nog dat ik in het weekblad Humo over The Black Rider las; Tom Waits for no one.

Toen ik de CD beluisterde wist ik meteen; I must be no one.


Wat Trout Mask Replica voor Captain Beefheart is is The Black Rider voor Tom Waits, zou ik durven zeggen. In de zin van dat het zijn minst toegankelijke maar ook meest geniale werk is.

Misschien moet je een beetje gek zijn of van de duivel bezeten om van deze muziek te houden.

oily night heeft veel weg van de soundtrack van there will be blood

of andersom voor de taal puristen

Mule Variations is op momenten prachtig, maar heeft ook enkele zoetsappige ballads. Op aanraden van een vriend heb ik deze plaat gekocht. Voor de kerstvakantie. Voor twee weken sneeuw en Achterhoek. Ik ben benieuwd.

Ah Wickerman, je zult deze Waits al net zo gretig consumeren als de meeste platen van onze vriend Nick Cave - dat verzeker ik je. Of de sfeer van de Achterhoek er iets toe kan bijdragen... ik ben benieuwd. In elk geval... laat je meeslepen, zo het nieuwe jaar in!

Overigens: wat dit album betreft, je moet het meer zien als één geheel dan dat je zoekt naar individuele sterke nummers.

Och, op de heenweg kreeg ik spontaan paniekaanvallen in de trein. De plaat maakte in ieder geval wat los. Gisteravond verslonden met wat vrienden in de nacht. Prachtige plaat. Prachtig geheel inderdaad.

moet nog verder groeien. I'll shoot the moon is momenteel mijn favoriet


YouTube - Tom Waits - I'll shoot the moon

Luister eens naar; The Heart of Saturday Night! Niet het populairste album, maar wel nog lekker relaxed. My Favorite!

Ik krijg een beetje het idee dat we hier meer naar het rariteiten cabinet van Waits lusiteren dan naar een album.

Er wordt veel geëxperimenteerd en er staan maar weinig echte 'liedjes' op.
De 'liedjes' die er dan wel opstaan zijn erg mooi.

Ik vind bijvoorbeeld 'I'll Shoot the Moon' een erg mooi nummer.

Ik lees net het berichtje van Dudeness, en zo komt het album ook wel over.
Als een soundtrack van een toneelstuk.

Hier ben ik het dus wel mee eens... ik heb dit nooit als volwaardige Waits plaat gezien... veel meer een tussendoortje.... prima hoor... maar kan zich wat mij betreft absoluut niet meten met de betere reguliere platen van Tom....

Inderdaad, een fijne sfeerplaat, maar qua liedjes zijn er zoveel betere.

Ook mee eens.

Noem het maar een curiosum. Elke grote artiest moet er een hebben.

That's the way the moon wanes...

Ik vind dit album wel vergelijkbaar met Franks Wild Years qua instrumentatie. Op The Black Rider klinkt Tom af en toe als een oversture Donald Duck, dat vind ik een tikkeltje overdreven. Maar hij kan het hebben.

November is één van zijn mooiste nummers uit zijn rijk oeuvre.

lekkere donkere tracks. November, russian dance genieten mijn voorkeur. Ook I'll shoot the moon , crossroads en the briar and the rose

Toch grappig: dit heet dan raar en ontoegankelijk te zijn, maar daar waar albums als Small Change en Blue Valentines juist ontzettend lastig waren om in te komen voor mij en tevens albums zijn die nog steeds langzaam aan het groeien zijn, is deze stijl Tom Waits gewoon veel gemakkelijker behapbaar voor mij. Vond dit dan ook vanaf luisterbeurt één geweldig: de sfeer, de gekke uitstapjes, maar ook die (ook op zichzelf) simpelweg fantastische nummers als Lucky Day en Crossroads. Gewoon een heerlijk album dus van wat toch wel een persoonlijke held is - ik zou zijn stem af en toe weleens willen lenen, lijkt mij fantastisch.