The Darkness - Hot Cakes (2012)

Nice!

Inmiddels Every inch of you, nothing gonna stop us en everybody have a good time gehoord, allemaal lekkere rockers zoals ik van ze gewend ben.

Originele bezetting, cover van Radiohead, ik zeg kom maar op!

Yep, laat maar komen! Vind dit nog altijd een schitterende band. Ook het afgekraakte tweede album vond ik meer dan de moeite, al is het eerste nog steeds onovertroffen!

Live ook nog altijd één van de beste dingen die ik ooit gezien heb. Er wordt vaak wat lacherig gedaan over deze band (toegegeven, dat is grotendeels hun eigen fout natuurlijk) maar de gebroeders Hawkins zijn wel even een geweldige gitaartandem!

Ik kijk er ook geweldig naar uit, was 10 jaar geleden een van mijn lievelingsbandjes. Lekker over the top en een geweldige hype in de U.K. Weet nog dat ik in de rij voor de Melkweg stond te praten met een engelsman die ruim 100 euro had neergelegd voor een ticket van destijds €12,50. Het kon niet op en ging helaas mis, dus hopelijk slaagt deze comeback.

Street Spirit is overigens al een ontzettend oude cover en is al 10 jaar te beluisteren. Misschien dat ze hem wat 'opgespiced' hebben, maar de 'oude' versie vond ik altijd geweldig. Ik heb er tevens enkele Radiohead-liefhebbers flink wat jeuk mee bezorgt; bekrompenheid is een slechte ziekte

The Darkness covers Radiohead "Street Spirit" « Pretty Much Amazing - prettymuchamazing.com

Geen beste cover maar wel grappig

Geweldig comeback album!

Morgen volgt meer

Alle Darkness ingredienten komen weer voorbij, waaronder de zeer catchy hooks, de straightforward gitaarriffs, de belachelijk hoge vocalen, de Queen backing vocals en een groove waar je u tegen zegt. Duidelijk een grote stap voorwaarts in vergelijking met de voorganger. Het plezier spat van deze plaat. Ik heb eigenlijk niet 1 minder nummer gehoord, al moet je voor Street Spirit wel in een goede bui zijn, aangezien Justin Hawkins wel erg ver over de top gaat met zijn vocalen.

Geweldig album die nog vaak gedraaid zal worden!

de band zelf doet me niet zoveel, maar die hoes is nogal intrigerend

Het ligt gewoon lekker in het gehoor! zo'n nummer als she's just a girl eddie, kun je keer op keer luisteren, lekker drive zit daar in!

Fijn album! Ligt lekker in het gehoor met catchy songs. Ik vind 'm beter dan de voorganger, "One Way Ticket To Hell".

Dit album van The Darkness vindt ik wat ingetogener klinken dan de 2 voorgangers. het klinkt allemaal wat minder over the top.... Maar..... Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een nummer van Radiohead goed zou vinden... Nou de cover van Street Spirit is onzettend lekker hoor.

Tevens zijn de nummers Canonball en Concrete de medehoogtepunten van dit prima album

Baby, I was a loser. Seven years on the dope. An English man with a very high voice, doing rock n’ roll....Every man wants to suck my cock.

Haha, geweldig begin van een fijne plaat, zonder twijfel de beste van The Darkness tot op heden. Vooral Nothing's Gonna Stop Us Now is erg goed, maar ook de andere nummers liggen stuk voor stuk goed in het gehoor. With A Woman, Keep Me Hanging On, Everybody Have A Good Time en Forbidden Love zijn prima rocksongs met lekkere gitaarsolo's en karakteristieke zang. En samen leveren ze een gevarieerde en uitgebalanceerde rockplaat op. Niets meer, niets minder.

Street Spirit is overigens wel een van de meest erbarmelijke covers aller tijden. Verschrikkelijk!

Iedere keer als ik een radioheadfan hoor zeuren over deze cover hoor praten, moet ik hard lachen. Ik vind hem zelf echt fantastisch met een herkenbare '80s sound en duidelijk tongue in cheek ! Als je voor erbarmelijk gaat, moet je Korn's versie van Creep er eens op naslaan. Die is nog veel fouter, maar juist omdat ze dachten dat ze het echt "intens gemeend" moesten brengen.
(NB: niets tegen radiohoofd of zijn fans natuurlijk, daar hoor ik ook toe)

De rest van de plaat dan: dit is de eerste plaat van The Darkness die ik in zijn geheel te beluisteren vind. Weinig uitschieters maar ook weinig filler. Het genre is natuurlijk al dertig jaar geleden artistiek begraven maar dat wil niet zeggen dat dit in beperkte dosis toch echt genieten is.

En zeg nu zelf, hoeveel artistiek verantwoorde bands (met een half hitje en voor de rest een volslagen onluisterbare K-plaat) zijn er al niet die zichzelf veel te serieus nemen? Dit met dank aan sites als Pitchfork die altijd op zoek zijn naar iets 'anders'. Hierdoor worden we elk jaar weer overladen met tig arty bandjes die tijdelijk even de hemel worden ingeprezen en enkele jaren later door iedereen weer zijn vergeten omdat er een nieuwe hype is om achteraan te rennen. Ik maak me zelf vermoedelijk ook regelmatig schuldig aan dit gedrag maar ik ben ergens dan toch ook blij dat tegenover die armoedige hipster-acts ook een groep 'platte/domme' acts staat die zonder pretenties gewoon goed gespeelde en verder niet al te intelligente rocknummers er uit knalt. De boel moet wel een beetje in balans blijven.

Een fijne 3,5 derhalve voor The Darkness

Jammer dat de populariteit van The Darkness serieus getaand is, door de lange tijd dat ze stil hebben gelegen en door het (onterecht imho) geflopte 2de album.

Want met Hot Cakes leveren ze wel echt een sterk en consistent plaatje af. Minstens even goed als het debuut en misschien zelfs nog een tikje beter.

Met het geluid zit het helemaal snor, terug ietsje rauwer dan op "One way ticket..." maar wel kraakhelder en warm. En ook de songs zijn weer helemaal top. Veelal midtempo maar erg catchy met superb gitaarwerk zoals we dat mochten verwachten.

Veel mensen kunnen niet voorbij het imago van de band en de falsetto stem van Justin kijken. Jammer, want hierdoor zien ze niet dat The Darkness ook gewoon weg erg goede songs schrijft.

Alleen de ballads "Living each day blind" en "Love is not the answer" liggen me iets minder. Maar dat had ik met de ballads op hun vorige platen ook.

Prima bonustracks ook op de digipack versie!

Je zou denken dat het voor Justin met ouder worden moeilijker wordt om die extreem hoge noten te halen. Maar zijn stem heeft eigenlijk nog nooit zo goed geklonken als op Hot Cakes, in alle registers. Het gebruik van zijn falsetto lijkt me nu ook iets overdachter te zijn, waardoor het beter in de nummers ingepast is.

The Darkness is een karikatuur van de klassieke hardrock. Dat kan soms geinig zijn maar in dit geval overschrijdt het mijn irritatiefactor ruimschoots en doet het de meter belanden in het vakje 'ergerlijke meuk'.

Altijd jammer dat mensen deze band als een karikatuur, of pastiche of wat dan nog beschouwen. Want dat is het imho dus gewoonweg niet. Steel Panther, ja, die wel. The Darkness is gewoonweg een hard rockband met een uitgesproken liefde voor het genre dat ze spelen. Zie niet in wat daar mis mee is.

Maar goed, ik kan begrijpen dat Justins stem voor veel mensen een afknapper is. Hij is echter een sterk songschrijver en een gitaartandem zoals hij die met zijn broer vormt is tegenwoordig vrijwel ongezien.

Alsof ik niet tegen een hoge stem zou kunnen... Vergeleken bij figuren als Midnight, John Cyriis of voor mijn part Riley, lijkt het alsof die Hawkins achteraan gestaan heeft bij het uitdelen van de ballenknijpers. Het is wel hoog, maar tevens flinterdun en zonder power. Het gebrek aan power is iets dat ik in Hot Cakes en eigenlijk het gehele oeuvre van de band sowieso erg mis. Kunnen ze wel puntige songs schrijven maar raken doen de vlakke uitvoeringen me nergens.

Hawkins kan inderdaad zo bij de Beegees. Ik kan me wel in het commentaar vinden, maar zou me geen The Darkness met veel power kunnen voorstellen. Het zou de luchtige stijl niet ten goede komen, denk ik. Ik heb de groep onlangs live gezien - in het voorprogramma van Lady Gaga nota bene - en Hawkins was uitstekend bij stem. Goed, misschien is zijn stem dunnetjes, maar dat is hem eigen. Er zijn wel meer zangers en zangeressen te bedenken die weinig power hebben, maar toch uitstekend zingen en goede muziek maken. Het stoort mij in ieder geval niet bij The Darkness.

Verschrikkelijke cd. The Darkness zijn een beetje mijn guilty pleasure, maar op het eerste album ging dat nog hand in hand met toffe riffs en een vermakelijke act. Dit afgezaagde songmateriaal doet me echt niet veel. Ik vind het net als Edwynn hier wel heel erg op een karikatuur lijken. 'Forbidden Love', gadverdamme man! Zelfs Bon Jovi vindt dat niet vet...

Wie opent z'n album ook met 'suck my cock' en ''I’m in a band with my brother and my two best mates''?

Hot Cakes is bij vlagen ook erg overgeproduceerd.

Overigens is het niet helemaal fair om een falsetzanger te verwijten dat z'n stem dun klinkt, dat is bij negen van de tien countertenoren het geval. Dat is inherent aan het gebruik ervan. Dat is natuurlijk.

De manier waarop Hawkins zijn falset toepast vind ik vrij krachteloos en het doet me denken aan een Sesamstraatfiguurtje die een schunnig liedje met een stel peuters zingt.
King Diamond is ook een falsetzanger, maar die gebruikt dat register weer op een manier dat ik wel erg kan waarderen. Voor zover je die gasten met elkaar kan vergelijken kan dan.

Enige punt van kritiek waar ik het mee eens kan zijn. De openingssong is slecht gekozen;

Forbidden Love, hoe goed man!

Fun fact: De hoes is een (bewerking van, denk ik) foto. In opdracht van Hawkins heeft iemand reusachtige pannenkoeken gemaakt en en daar met stroopachtig spul overgoten fotomodellen op gezet. Geen geintje dit.

Stijn_Slayer & Edwynn, check de nieuwe single Barbarian. Da's vrij metal. Erg goed gedaan.

En ondertussen is er nog een nieuwere single, Open Fire, ook erg de moeite waard vind ik.
Het aan te komen album "Last Of Our Kind" staat trouwens ook reeds op MuMe

Het nieuwe album dan misschien toch eens een kans geven. Dat barst imho van de power.

Lekker hardrock album.

Ik was deze band uit het oog verloren na One Way Ticket to Hell... and Back (2005). Hun debuut Permission to Land heb ik na de release grijs gedraaid. Inmiddels heb ik nu ook Last of Our Kind (2015) en Pinewood Smile (2017) in huis gehaald.

Dit is geen slecht album, geen hoogvlieger. Het haalt niet het niveau van hun debuut maar het klinkt wel beter als One Way Ticket to Hell... and Back, wat overigens geen slecht album was.

De openingstrack is inderdaad heel fout, ook was het weer even wennen aan de vocalen. Over het algemeen zijn het leuke nummers dat dit album biedt. She Just a Girl, Eddie en With a Woman zijn voorlopig mijn favoriete nummers.

De Radiohead cover - Street Spirit (Fade Out) - had voor mij niet gehoeven, het viel me pas op bij het refrein dat dit dus de cover was. Ik heb ook de bonusnummers: de akoestische nummers zijn wel een meerwaarde, de overige bonusnummers niet.

Te gekke cover van Street Spirit.