Pat Travers - Blues on Fire (2012)

Mijn verwachtingen voor dit album waren niet al te hoog gespannen, maar toch altijd spannend als deze bluesrock legende van weleer weer eens iets van zich laat horen. Deze blues On Fire zet mij in ieder geval niet in vuur en vlam. 13 in een dozijn liedjes, leuk om te horen en een moment om vooral zijn oude werk uit de kast te pakken. Boom Boom veroorzaakt het in ieder geval niet meer.

Ik ben benieuwd naar het live optreden in P60 Amstelveen in september a.s.

Ben het eens met Broem vwb deze cd. Hij opent nog wel lekker maar gaat na een aantal nummers vervelen. Ik vind Travers dan ook sowieso niet bepaald geslaagd met zijn bluesrockalbums van de jaren 90. ik vind deze niet boven de middelmaat uitkomen, in tegenstelling tot de eerste vier hardrockalbums.

Er waren toch een paar bluesrockplaten van Travers die mij zeker wel smaakten, begin jaren 90.

Ik wil ook niet zeggen dat die slecht waren, zeker beter dan deze, maar ik vind de stijl zoals die op zijn vorige cd Fidelis speelde toch wel een stuk lekkerder hoor. Ik vind dat hij vwb de bluesrock in de middenmoot bleef hangen, met albums die weinig opwindends brachten en behoorlijk op elkaar leken.

Ja, dat kan wel kloppen.

Ik heb overigens de platen erg hoog beoordeelt, omdat hij het precies zo doet, zoals ik het graag lust.

Ik kan me overigens voorstellen dat niet iedereen het zo graag hoort.

En dat is precies waar het om gaat bij muziek, ja toch, niet dan

Exact. En ik heb deze lekker hard gedraaid vandaag.

En wow, wat weet Pat mij toch te raken. Ik moet ook zeggen dat het echt voelt of hij er plezier in had, om deze plaat te maken. Het enthousiasme spat er van af.

Te gek, dit weer!

Niet geweldig dit album. Ik vind Death letter wel een fraai nummer.