Rival Sons - Head Down (2012)

Een nieuwe Rival Sons! De vorige was een van de leukste rockplaten van vorig jaar dus ik ben benieuwd.

Deze lui zitten ook niet stil. Ben benieuwd!

Keep on swinging:
YouTube - Rival Sons - Keep On Swinging

heerlijk nummer. ben erg benieuwd naar deze cd.

En Rival Sons maakt op dit album een behoorlijke groei door. Deze plaat is bijna 2 keer langer dan zijn voorganger (Pressure & Time) en daardoor heeft hij ook meer variatie. Zanger Jay Buchanan behoort tot de beste hedendaagse rockzangers met een extreem groot bereik.

De band is met dit album nog net iets verder terug in de tijd gegaan. Waren het de jaren ´70 die op het vorige album een grote rol speelden, nu zijn dat de jaren ´60. Ik moest bij sommige nummers echt aan The Kinks denken. Met Manifest Destiny Pt. 1 hebben ze een nummer wat live flink uitgebreid kan worden. Geweldige gitaarsolo!

Head Down is weer een heerlijke plaat geworden. Verplichte kost voor liefhebbers van The Black Keys maar ook je Led Zeppelin-liefhebbende vader/opa moet deze plaat zeker eens gaan beluisteren.

1 keer volledig beluiderd en ik moet zeggen dat het alweer heerlijk klink! Jammer dat deze band relatief weinig aandacht krijgt in vergelijking tot bands als wolfmother en the black keys. Dit is goed! Ik wacht nog even met een cijfer uiteraard.

Deze nu al een aantal keren beluisterd. En ik moet zeggen dat ik er aardig verslaafd aan ben. Heerlijke knaller dit. Zeker niet minder dan zijn voorganger! Gelukkig is hun vorige album geen ééndagsvlieg geweest! Dit vind ik beter dan de laatste 2 van The Black Keys bijvoorbeeld.

Ik heb nu een ''best offje'' gemaakt van Rival Sons (beste van hun laatste 2) en geef die aan mijn vader. Die ouwe lollie moet niets hebben van die ''moderne'' rock. Toch weet ik zeker dat dit hem omver gaat blazen! Ik denk dat ik ze toch maar weer eens live moet zien.

Productie is alweer heerlijk. Goeie riffs, goeie solo's, lekkere drums. En die kerel heeft een super stem. Op dit album doet hij er gelukkig wat meer mee dan op PAT. Iets meer emotie (Jordan en True).

Hoogtepunten vind ik tot nu toe: All The Way, Jordan en MP pt. 2. Maar eigenlijk staan hier geen slechte platen op. De ''iets mindere;'' vind ik alleen nummer 8 en 9, maar die moet ik misschien nog even de tijd geven. Alweer even geleden dat ik een sterk album heb geluisterd. Origineel aanschaffen dus.

Huh, alweer een nieuwe Rival Sons?

Rock 'n roll! Meer kan ik er niet over kwijt .

Ben benieuwd! Nog niet gehoord maar woensdag wel naar de Melkweg

eeeeh.. Manifest destiny pt1???? iemand???
Wat vet zeg

Vink hem aan dan! Ik heb deze nu origineel in de kast staan en ben er trots op!

Nadat ik dit album nu al behoorlijk vaak heb opgezet moet ik zeggen dat de laatste 3 nummers toch wel het beste zijn. Samen met All The Way, Jordan en Keep On Swining echt heerlijke nummers. De enige 2 nummers die me wat minder doen zijn The Heist en Three Fingers, maar deze zijn zeker niet slecht. De 4,5 blijft staan, als ik 8/9 iets meer ga waarderen zal deze toch wel naar de 5,0 gaan, Wat een veelzijdige stem heeft die kerel eigenlijk!

Over de hoeveelheid aandacht ga ik niet meer beginnen, want dat is gewoon lachwekkend. Beter dan El Camino dit hoor! Maar goed, toch 12 gelukkigen tot nu toe.

Heb het album nog steeds niet gehoord maar heb ze twee weken terug wel live gezien. Daar speelden ze bijna alles van dit album. Er zitten een aantal zeer aardige dingen dussen. Toch kwam het live niet goed uit de verf. Dat lag niet aan de nummers ansich maar aan het feit dat ze de nummers allemaal in één ruk achter elkaar speelden. Anyway, ik geeft tot nog toe de voorkeur aan de eerdere albums.

Ik heb ze ook zopas live gezien en ik vond het een erg goed optreden eigenlijk. De reden waarom ik nu dit album heb aangeschaft. En ik ben niet teleurgesteld, integendeel.

Goede songs, puik gitaarwerk en een schitterende zanger. Nog iemand die bij True erg aan Jeff Buckley moet denken?

Ik vond het optreden ook niet slecht hoor, begrijp me niet verkeerd. Ik vond alleen de opbouw van de set niet echt geslaagd met al die nieuwe nummers in één ruk vanaf de start. Ik kreeg ook het gevoel dat het publiek pas echt los kwam toen wat ouder werk werd gespeeld. Aan de andere kant kun je zeggen dat ze lef tonen om het op deze manier te doen. Lekker eigengereid en doen waar ze zelf zin in hebben. Daar hou ik ook wel weer erg van

Op die manier, ik kende de band amper voor het optreden dus het was bijna allemaal nieuw voor mij Maar ik was blij veel van de nummers op deze plaat te herkennen van tijdens het optreden.

Afgelopen week voor het eerst kennis gemaakt met Rival Sons.. Deed me meteen denken aan Joe Bonamassa, al gaat de vergelijking lang niet op alle punten op natuurlijk. Het volle stemgeluid van de zanger en de kracht waarmee hij zingt maakten me direct enthousiast!

Hoogtepunt van het album vind ik 'Jordan', wat een fantastisch mooi nummer zeg! Helaas was ik net te laat met ontdekken om ze live te kunnen bewonderen.. Maar even in de gaten houden de komende tijd dus

Ze touren zich een ongeluk dus dat moet goedkomen lijkt me.

Ik las net een nogal positieve review van de BBC over dit album en dat blijkt helemaal te kloppen: lekker hoor!

Het is nu een tijdje geleden dat ik de band middels een live optreden leerde kennen en waarna ik deze plaat ook direct aanschafte.

En wat een geweldige plaat is dit zeg. Heerlijke gitaarsounds, prachtige stem, en goede nummers.
Het rockt allemaal lekker, maar er is ook plaats voor wat melancholie en rust. Een beetje als Led Zeppelin, wat dan ook de band is waar Rival Sons me op deze plaat het meeste aan doen denken.
Maar toch hebben ze een voldoende eigen smoel om op te vallen.

Behoort tot het beste van 2012 wat mij betreft.

Bijna gemist dit album! Vorige plaat was een heerlijke rocker die ik in een maand compleet kapot heb gedraaid. Nadeel was de lengte van de nummers die waren naar mijn idee te kort. Op deze plaat wel langere nummers. Eerste luisterbeurt voelde een beetje matjes aan, paar goede tracks en ook een paar mindere. Binnenkort maar eens meer tijd geven.

Sinds wanneer is deze uit? Heb hem gemist! Gisteren voor de eerste keer gespeeld. Ik zie er veel potentieel in. In tegenstelling tot hun EP van 2011 grijpen ze u terug naar de ruigheid van pressure and time, and I like it .

En zo was het kort geleden weer genieten van the Black Keys live in Amsterdam en van Led Zeppelin op het grote IMAX doek en dan blijkt er nog meer geweldige retro-bluesrock uit te zijn. Want Head Down is met een vergelijkbare sound, power, en energie gemaakt. En dat allemaal in 2012. En er is nog meer, maar weer net anders, denk bijvoorbeeld aan the Alabama Shakes & the Heartless Bastards.

Rival Sons laten er geen gras over groeien en maken gelijk vanaf de sterke openingssongs Keep On Swinging & Wild Animal duidelijk dat er heerlijk geknald gaat worden. Opzwepende drums, heerlijke gitaarriffs en fraaie zang en dat allemaal op een kristalheldere productie. Af en toe gaat het gas er even af en horen we ook wat countryrock, zoals op het mooie Jordan of het bijna barokke fraaie True Love.

Dan volgt weer het heerlijke (hoor ik daar 'Some Kind of Wonderfull'?) All The Way, The Heast en nog veel meer moois, met als hoogtepunt Manifest Destiny (Pt.1 & 2), met ronduit briljant gitaarspel. Tja, wat wil een mens nog meer? Geweldige Rock 'N Roll baby!

Gewoon 5-ster waardig. Manifest Destiny is werkelijk briljant!

Ondanks dat het ruig is, luistert dit erg gemakkelijk weg. Kakt naar het midden toe helaas wel redelijk ver in, maar gelukkig is daar Manifest Destiny, als onbetwist hoogtepunt van deze plaat, die het hele album in één klap weet te redden.

Rival Sons ????, even een steekje laten vallen maar wat is dit lekker.

Naar een paar goede luisterbeurten kan ik nu wel een mening geven. Het voorgaande album "Pressure and Time" heb ik in een maand echt kapot gedraaid, wat een plaat! Maar hij was aan de korte kant en ik zat met smacht op langer werk van de heren te wachten. Ik had deze bijna gemist, omdat hij er zo snel was. Ik ben gedeeltelijk blij met dit album, het bevat zeer sterke songs, maar ook matige tracks.

Al met al kom ik uit op 3 sterren. Sommige nummers voelen nog niet helemaal af of goed doordacht. Tekstueel word ik er niet heel warm van. MAAR wat een geweldige sound heeft deze band. Bas is botervet, gitaar scheurt als een malle (en wat kan die gast spelen). Drums zijn moddervet en de zang is ook bloedgeil! Ik hoop dat ze voor het volgend album flink de tijd nemen want ik heb een gevoel dat deze gasten wel eens een tijdloze klassieker kunnen produceren!

1: Keep on Swinging 3*
Lekkere binnenkomer, het rockt!

2: Wild Animal 2*
Ik vind dit nummer zo eentonig. Qwa zang is het eentonig en nergers kan ik ook maar een sprankel vinden.

3: You Want To 4*
Dit nummer rockt als een malle, heerlijk!!

4: Until the Sun Comes 2,5*
Eerst blijven we Swingen bij nummer 1 en nu een paar nummers later krijgen we hetzelfde thema in een iets ander jasje en voor mij wel dezelfde feel.

5: Run from Revelation 3*
Lekker, doet mij erg denken aan een oude blues!

6: Jordan 4*
De eerste parel op dit album is een rustig nummer. Prachtige opbouw, erg goede tekst. Persoonlijk had dit nummer van mij korter gemogen. Aan het einde gaat het net te lang door is mijn mening.

7: All the Way 3*
Weer een bekend thema zoals nummer 5, een weer een tekst die in het begin doet denken aan nummer 5. Echter uiteindelijk toch een geslaagd nummer. Grappig, goede tekst. Maar voor mijn gevoel weer te lang.

8:The Heist 2,5
Voelt als een B-kant van voorgaande jaren.

Three Fingers 3*
Voelt als een B-kant van voorgaande jaren, maar met een verdomt lekkere solo!

9: Nava (nvt)

Manifest Destiny Pt. 1 5*
Damn! Wat een lekker nummer is dit. Prachtige solo, wat kan die gast gitaarspelen! Maar als ik dan toch een minpuntje mag noemen: De solo gaat nergers echt compleet uit zijn plaat, beserk, over de grens voor de duur van 5 tot 10 seconden(als iemand dit begrijpt)

Manifest Destiny Pt. 2 4*
Rockt als de hel!

True 2*
mwah nee!

Heb het album nu een aantal maal echt goed geluisterd en ik moet zeggen; dit is top! Elk nummer raakt me wel op de één of andere manier. Het enige nummer waar ik wat moeite mee heb/had is Manifest. Met name de 'zeikerige' manier van zingen moest ik erg aan wennen. Maar het nummer wint nog elke keer aan kracht dus dat komt wel goed. Wát een gitaarsound heeft die gast zeg, ongelooflijk. En over de zanger hoeven we het verder ook niet te hebben, toch? Grote klasse!

Mijn week is weer helemaal goed, met deze cd van de Rival Sons.

Het vlotte Until the sun comes is een geweldige single geweest en eigenlijk dacht ik, dat het album wel volledig die kant op zou koersen.

Maar nee, het is wel een grotendeels stevig album geworden maar met een enorme hoeveelheid aan invloeden, bonte schakeringen van muziek van onder andere Led Zeppelin (Manifest Destiny e.a.) en The Who (beginnen met "When I was a young man!....... in Run from Revelation) en ik hoor zelfs een prachtig nummer gebaseerd op Some kind of Wonderful van de oude Grandfunk Railroad (All The Way), het is haast een kopie. Maar van mij mag het, als je het goed kunt. En daar hoeven geen twijfels over te bestaan.

Voor mij is dit één van de leukste ontdekkingen van de afgelopen tijd. De enige vraag die ik nog graag beantwoord wil zien, maar daar ben ik nog niet uit, is of er nu sprake is van vers en jong talent of dat er sprake is van een jonge band die zich vooral laat beïnvloeden door het verleden.

Maar beïnvloed of niet, ik heb in tijden niet zo'n geweldige gitaarsolo gehoord als in Manifest Destiny Part 1.
Misschien moet in concluderen dat er toch eigenlijk niets gaat boven de traditionele gitaarsolo, in al z'n varianten.

4**** zijn vooralsnog tijdelijk. Met een beetje groeien (en dat gaat gebeuren) ga ik daar nog boven zitten.

Wat een relatief lage waardering voor deze overheerlijke bluesrock plaat.

Fijn bluesrockalbum. Het middenstuk vind ik iets minder spannend, maar het begin en het eind smaken naar meer. Leuke kennismaking met deze band.

Ik verhoog met een halfje. Het bevalt me prima.