Status Quo - Greatest Hits and More (1999)

Nogal onevenwichtige verzamelaar, waar zowel hoogte- als dieptepunten uit de Quo-historie in willekeurige volgorde achter elkaar zijn geplakt. Greatest hits? Ja, een flink aantal staan er wel op, maar er ontbreekt ook het nodige. En more? Tja, dat lijkt dus dus verzameling ogenschijnlijk willekeurig geselecteerde en gerangschikte non-hits. Waar op zich overigens best wel weer een paar pareltjes tussen zitten, maar het blijft als totaalproduct een vrij onbegrijpelijke selectie.

Ik heb deze dubbelaar in bezit maar mis de laatste 3 nummers .
Ik begreep al niet waarom Roll Over Lay Down er niet opstaat . Vreemd allemaal .

Staan ze echt niet op je schijfje of heb je alleen de achterkant van het doosje erbij gepakt en niet verder gekeken dan je neus lang is? Ik geef toe: ze hebben het grafisch wat onhandig in beeld gebracht door die drie laatste nummers een apart kolommetje te geven. Je kijkt er zo overheen...

Ha ha . Idd die 3 staan in een apart kolommetje . Ik had niet verder gekeken dan mijn neus lang is , en die is lang .

Ik heb dit altijd wel een leuke verzamelaar gevonden. Juist omdat er niet alleen de overbekende hits opstaan maar dus ook wat albumtracks. En op welke Quo verzamelaar vind je nou DE Quo nummers 4500 times én Slow train? Bij mijn weten niet één. En dan krijg je het prachtige Power of rock & roll er ook nog bij. Als ik me niet vergis deed deze release het in de Nederlandse hitlijsten het ook boven verwachting goed. Was ook een TV commercial van dus dat zal mee hebben geholpen. Zou ook zomaar kunnen dat het een 'Dutch only' release was. Zou meteen verklaren waarom het iconische logo ontbreekt en gekozen is voor een lullige vervanging.

Klopt, was een 'Nederland only' release. De Nederlandse tak van platenmaatschappij Universal bracht een hele serie van dit soort 2CD-albums uit, allemaal eigen artiesten natuurlijk: Moody Blues, Level 42, Robert Cray, Joe Jackson, John Hiatt, Gino Vannelli, Kayak etc. De laatstgenoemde twee heb ik ook.

Het was inderdaad in zoverre een interessante serie dat er naast de hits wel werd gekozen voor aanvullende albumtracks. En inderdaad, je krijgt de indruk dat de samenstellers in elk geval wel wisten waar ze mee bezig waren. Al vind ik het een ongemakkelijke luisterervaring dat die nummers zo door elkaar staan en niet chronologisch gerangschikt zijn. The power of rock uit de jaren tachtig laten volgen door de sixties-hit Ice in the sun, dat klinkt gewoon niet.

Toegegeven: ik heb 'm vanwege die afwisselende en redelijk goed gekozen tracklist ook gekocht. Maar ik zou hem - en dat geldt voor de hele serie - niet als introductie willen aanbevelen.

Status Quo heeft bij mij tweemaal een renaissance doorgemaakt. Dat besef ik pas nu ik jullie epistels over deze Greatest Hits lees.
Aanvankelijk (vanaf 1977) één van mijn favoriete groepen, werd ik later door het metalvirus gegrepen en kwam Quo steeds meer op de achtergrond, mede omdat de groep steeds meer de popkant opging.

Renaissance 1 kwam door deze verzamelaar. In aanloop daarnaartoe hoorde ik in '94 I Didn't Mean It op de radio, maart '99 haalde The Way It Goes zelfs de hitparade en dat vond ik warempel wel geinig. Rond diezelfde tijd verscheen Greatest Hits, waar dat laatste nummer trouwens niet op is meegenomen: te nieuw. De compilatie stond voor een vrij lage prijs in de bakken van de Free Record Shop en al zat ik in die dagen financieel krap, ik heb 'm toch gekocht.
Het was hier en daar een feest van herkenning, andere momenten wist ik weer waarom ik was afgehaakt. Maar Slow Train kende ik nog niet, dat werd onmiddellijk een favoriet. Hm, moest ik toch eens in hun oudere werk duiken van vóór '77, zoals ook Softer Ride op cd 2 bewees. Zo kocht ik in diezelfde tijd op een vrijmarkt Blue for You met de poster er nog in.

Renaissance 2 kwam toen internet en YouTube gemeengoed waren geworden, terwijl kinderen en andere besognes minder aandacht vroegen. Via MusicMeter las ik over de albums die ik nog niet kende en bepaalde wat mogelijk mijn favoriete nummers waren om op cd te branden - "pindakazen" heette dat proces hier op MuMe. Dat vond ik een handige site, waarbij ik ontdekte dat vielips smaak ontzettend met de mijne overeenkwam: op zijn mening kon ik bouwen.

Langzamerhand herleefde mijn liefde voor Quo en nu we zo'n zestien jaar verder zijn, heb ik het meeste werk van de groep in huis staan. Komende april hoop ik Francis Rossi solo te zien en mijn favoriete Nederlandse band is Status Quotes. Er zijn talloze liedjes en namen en groepen en stijlen die ik óók leuk vind, maar Quo hoort bij mijn eerste favorieten - nadat ik de fase Boney M en Smokie achter me had gelaten!

De reden dat The way it goes er niet op staat (terwijl het inderdaad in de top 40 stond of had gestaan omstreeks deze release) is omdat het bij een andere maatschappij uit kwam. Rechten kwestie dus. Quo was gedumpt door Universal en belande bij het veel kleinere Eagle Records. Toen Quo echter redelijk succesvol bleek met Under the influence bood Universal ze toch weer een nieuw contract aan en keerden ze terug op het oude nest.