Evil Activities - Extreme Audio (2012)

Evil Activities, in het dagelijkse leven Kelly van Soest is een Hardcore producer die iedere kenner kent. Tal van producties heeft hij gemaakt vanaf 1998, waar echt wel een aantal goeie tracks bij zaten. De laatste paar jaren heeft hij zijn stijl echter nogal veranderd, hij bracht steeds meer tracks uit met zang en zwakkere kicks. Dit vond ik niet zo erg, op Evilution stond ook zo'n track (Nobody Said It Was Easy) maar op dit album vind je niet veel anders dan meezingers en handjes in de lucht-core. Zo enorm zonde! Evil Activities is niet meer zo toepasselijk, evenals de titel. Vorig jaar nog leverde hij met Changed The Game een erg goed nummer af, met het popcore trio Endymion nota bene. Hij kan het dus wel, maar hij kiest ervoor om een deel van de fans teleur te stellen om er een nog veel meer bij te krijgen.
Eigenlijk is heel Neophyte Records overgestapt op dit soort softere core. Alleen Tha Playah is kwalitatief nog erg goed. Jeroen Streunding zelf maak ook nog wel eens wat ruigere nummers, maar is ook niet meer wat het geweest is.

Een handvol prima tracks en ik kan behoorlijk wat verdragen, maar bij sommige nummers had ik echt het gevoel dat het niets meer met Hardcore te maken had. De nummers waren ook stukken beter als de breaks niet allemaal 2 minuten lang waren en er niet van die afschuwelijke vocals in zaten. De paar tracks zonder zang zijn zelf ook niet bijzonder overigens. Ook de remix van collega Jim Hermsen (Tha Playah) viel me tegen en ik ben ervan overtuigd dat ook hij beter kan, hoewel ik het hem wel vergeef. De afsluiter is trouwens het absolute dieptepunt. Dit is gewoon ongepast en het klinkt nog nergens naar ook. Een heuse ballade van Kelly.

Jammer. Niet meer echt voor mij. 2.0*
Schrap de vocals en ik gooi er een ster bij op.

Het laatste album van EA vind ik ook wel wat minder dan zijn voorgangers.

Free is wel een goed intro, Kelly vertelt een verhaal over hoe zijn carriere als producer is begonnen. Die piano heeft hij wel zelf gedaan en toch wel een mooie opening.
Falling is aardig, die break is juist mooi gedaan waar voormalig K-Otic zangeres Rachel Kramer een gevoelig stukje zingt. De raps van Kel zijn wel goed in dit nummer maar toch is het net iets teveel van het goede.
World Of Madness is het anthem van de laatste Defqon 1 party wat hij samen deed met rapper E-Life en zanger Bradon Grobler. Ik had hier wel wat meer van verwacht, E-Life heeft wel goed werk afgeleverd, alleen de zang van Bradon is wel iets minder wat het nummer toch een beetje omlaag haalt. Het is een goede zanger, maar de laatste tijd net iets teveel aanwezig in hardcore tracks.
Broken wat EA samen met Endymion heeft gemaakt is wel een mooi nummer, de zang van Paolo Verhagen is erg goed gedaan en E-Life heeft ook goede raps in het nummer. Je kunt zeggen over dit nummer wat je wilt maar het heeft sommige mensen ook door moeilijke periodes in hun levens geholpen.
We Got Fire wat hij samen met The Viper gemaakt is erg sterk, misschien wel de beste track van het album naar mijn mening. Het heeft een erg lekkere drive, E-Life doet alsof hij een Jamaicaanse rapper is en de zang van Rachel Kramer is ook goed. Verder heeft het lekkere drum & bass invloeden die erg goed zijn uitgewerkt.
It's Ok, misschien wel een van de minste tracks van het album. Dat geschreeuw van Brad is net iets te overdreven, wat het nummer ook verpest. Toch heeft het een hoog guilty pleasure gehalte voor mij.
Point Of No Return wat hij samen met Kasparov en Ran-D heeft gedaan is ook niet een van de beste tracks van het album. Ook hier ongeveer hetzelfde verhaal als It's Ok maar de zang van Ran-D haalt het nummer ook wel omlaag.
Violence Silence is ook wel aardig, de zang van Paola Verhagen is wel goed gedaan. Het heeft wel wat weg van No Place To Hide, maar toch is Violence Silence wat minder.
Never Fall Asleep remix van Tha Playah vind ik juist wel weer vet, dat komt omdat ik het origineel op bepaalde momenten zat was. Tha Playah heeft dubstep invloeden in deze remix gedaan die toch wel een beetje terug gaan naar zijn roots als producer wat tegelijkertijd ook vernieuwend klinkt.
Hardshock wat EA samen met E-Life heeft gemaakt is het anthem van het gelijknamige festival die dit jaar voor het eerst plaats vond. De raps van E-Life zijn goed gedaan, verder is de productie wel aardig het mist toch die drive om echt goed los te gaan.
Bring It On (K.I.T.A.) wat hij samen met Neophyte en E-Life heeft gedaan is wel aardig, al had ik er misschien net iets teveel van verwacht. De productie zit wel goed in elkaar het komt wel heel traag op gang. De zang van Orsine Daan is ook wel mooi, E-Life vind ik hier wel wat minder tot zijn recht komen.
Evil Inside is in 2010 uitgebracht, de zang van Brad was toen nog wel goed. Het heeft wel een aardige opbouw, de teksten zijn wel goed al komt het niet helemaal goed tot zijn recht in dit nummer.
Radikult wat hij voor het album van rockband Morbid Angel uit Tampa Bay heeft geremixed is juist wel erg goed. Een lekkere rauwe rammer waar je lekker op los kunt gaan.
I'll Be There is iets wat ik totaal niet had verwacht van Kel, als outro wel leuk de teksten zijn wel mooi. Al had hij daar een betere zanger voor kunnen gebruiken, maar goed je kunt alles hebben.

EA heeft zeker in het verleden betere nummers gemaakt dat kan ik niet ontkennen, het vorige album liet zien dat hardcore vele gezichten kende, dat is iets wat ik op dit album mis. De zogenaamde meezingers zijn wel leuk maar toch staat daar net iets teveel van op dit album. Het is wel goed geproduceerd, dat zoiezo maar toch mis ik wel een of meerdere echte juweeltjes.

Interessante carrièremove van E-Life. Wat gecheckt. Kan er wel om lachen. Bring It On in een nieuw jasje niks mis mee. Hoewel ik het origineel prefereer.