How to Dress Well - Total Loss (2012)

Ocean Floor for Everything wordt hier al vaak gedraaid.

De lo-fi die op het vorige album zo opvallig was zal hier wat minder aanwezig zijn denk ik.
Ook heb ik de indruk dat HtDW wat geluisterd heeft naar chillwave.
Soms doet het me wat denken aan Balam Acab.
Ik ben benieuwd.

De vergelijking met Balam Acab lijkt me geen slechte, hoewel de lo-fi op Love Remains zeer sfeerbepalend is. Hoe dan ook, scherp in de gaten houden deze.

Hier alvast een remix van liedje 2: "Cold Nites" door koning Koreless. How To Dress Well - Cold Nites (Koreless Remix) by Koreless on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free tasty!

Cold Nites is opnieuw een geslaagd nummer.
De productie is veel beter dan vroeger.
Het klinkt wel nog steeds alsof het middernacht opgenomen is geweest in Antarctica.

Het komt wel goed met dit album.

Niet helemaal zeker of een volledig album mijn cup of tea is, maar zeer zeker interessant genoeg om in de peiling te houden. Cold Nites is alvast een prachtig nummer. Zoals in een comment op Youtube te lezen: Doet een beetje aan Cry me a river van, ahum, Justin Timberlake denken....

Je kan hem nu volledig streamen. Stream How To Dress Well's 'Total Loss' | Prefix - prefixmag.com

Ik was benieuwd of How to Dress Well nu met een mooier geluid zou komen dan op z'n vorige en dat is zeker het geval. Geen distortion dus op Total Loss wat de nummers al ten goede komt.
Hierdoor klinkt het allemaal wel ietsje gelikter en gladder, zeker ook door de r&b invloed.
Jamie Woon is al eerder door mij genoemd (die moet ongetwijfeld naar How to Dress Well geluisterd hebben) maar ook de naam James Blake hoor ik nog al eens vallen en dat vind ik dan weer minder opgaan. Die klinkt toch wat minder 'glad r&b' dan How to Dress Well en Jamie Woon.

Zo'n betiteling van mijn kant heeft wat negatiefs in zich. Nu moet ik toegeven dat het mijn genre niet is (tenzij we naar de oude rotten in het vak gaan luisteren) maar dit album is wel degelijk interessant door de electronische twists die het in zich heeft.
Zo hoor ik op Say My Name Or Say Whatever een lichte invloed van Sigur Rós. Jawel!
En het instrumentale World I Need You, Won't Be Without You (Proem) heeft ook wel iets heel moois in zich door de strijkers in combinatie met de elecronische klanken en het krijgt dan toch wel een lo-fi sausje waardoor ik ook bij dat nummer aan die geliefde band uit IJsland moet denken.
In elk geval ademt het wel een soortgelijke sfeer.
Als Ocean Floor For Everything me onwillekeurig aan een kruising tussen Frank Ocean en Perfume Genius doet denken dan mag u van mij aannemen dat dit een album is dat me wel bevalt.

Het heeft een aantal bijzondere ingrediënten die ervoor zorgen dat het een bijzondere melting pot van stijlen is geworden zonder al te geforceerd hip over te komen. Want ergens is de sound onderhand ook wel een beetje vertrouwd door de chillwave en de eerder door mij genoemde artiesten.
Is er dan nog wel plaats voor How to Dress Well? Ik vind van wel
Een album om nog even lekker op me in te laten werken waardoor ik van start ga met een 3,5* met absoluut uitzicht op meer.

“Zo moet mijn muziek klinken”, schrijft hij. Waarbij hij twee foto’s op z’n blog plaatst, wazig door de gelaagdheid, getroffen door een grove structuur, maar met herkenbaar naakt tussen de schemer. En dat is haast exact wat hij met Total Loss laat horen, op het beangstigend benaderende af... Terwijl de man zijn hart uitstort achter de microfoon, probeert de muziek alles angstvallig weer in te slikken. Achter mat glas zet How To Dress Well zijn diepste gedachten uiteen, zwevend tussen de bittere realiteit en een aangrijpende romantiek. Ijskoud en hartverwarmend tegelijk zijn beschouwingen over verlies en verloren zijn, over liefde, onvoorwaardelijk of op voorwaarde. Op een haar na net niet tastbaar. Woorden verdrinken in muziek, muziek omvat de woorden, woorden worden muziek. Geruis en gekraak zijn niet meer nodig, zijn diepe gedachtekronkels zitten reeds dieper weg. Gelaagd en gestructureerd, de stem in instrumentatie verweven, vocalen fluisterend zacht ingemixt, de hemelse hoogte in, uiteenzettingen door drums

onderbroken. R&B kan nogal opdringerig zijn, maar de R&B die How To Dress Well maakt is net het tegenovergestelde. De muziek vergt inspanning, zowel van artiest als luisteraar. Het schetst een intiem portret, inhoud parallel met de muzikale uitwerking. De instrumentatie klinkt net zo scherp als de opvisbare flarden tekst, met homemade percussie, sfeervolle geluidsfragmenten en spontane pianoriedeltjes. Zelfs heuse strijkersarrangementen komen als een huiskamersolo naar voren. Total Loss prikkelt. Het sterk uitgewerkte concept en de doorheen de hele plaat aanwezige thema’s schetsen een fascinerend beeld van How To Dress Well. Sereen, maar niet terughoudend de scheve schaats te rijden. Romantisch, hoewel voorzien van het macabere randje. Slim, doch worstelend in onzekerheid. Het confronterende menselijke aspect is wat Total Loss zo intens maakt. De imperfectie van het door emoties geleide wezen, het schemert door in elke noot van deze plaat. Muziek, niet met elk woord, maar wel altijd op gevoel, verstaanbaar!

Die stukjes van jou worden ook steeds mooier

Ik las in een commentaar op YouTube de opmerking 'r&b version of Jónsi'. Ik kan me daar best in vinden op sommige tracks van dit album.

De stelling dat het inspanning vergt om naar deze muziek te luisteren kan ik zeer zeker onderstrepen. Heb mijn uiterste best gedaan om hier een positief gevoel bij te krijgen, maar kwam tot de slotconclusie dat het een nietszeggend, blikkerig en door een piepstem misvormd rommelig geheel is geworden. Zal het nog eens proberen als ik wat minder goed in mijn vel zit, maar voorlopig is het voor mij niet meer dan 2 sterren waard.

Ik heb daarnet Cold Nites gehoord en ik ben zo verbaas door dat geweldig stuk muziek dat ik deze plaat absoluut een kans wil geven.

En zo geschiedde het. En ik heb gemengde gevoelens. Ik vind het allemaal wel heel mooi, maar ik weet niet of dit zal blijven duren. Daarom dat ik hem eerst aan wat meerdere luisterbeurten wil onderwerpen voor ik iets concreets zeg.

Neem een blender. Stop daar de volgende ingredienten in:

Één glas electronic,
400 gram R&B,
een scheutje Ambient,
twee kopjes Experimental
en een lepeltje Indie.

Eindprodukt: How To Dress Well.


De fantastische 'I love to fly' intro van 'So Say My Name or Say Whatever' komt trouwens uit de indrukwekkende docu 'Streetwise'. In 'Streetwise' worden negen tieners uit Seattle zonder enig toekomstperspectief geportretteerd.

"I love to fly. It's just you're alone, there's peace and quiet, nothing around you but clear blue sky. No one to hassle you. No one to tell you where to go or what to do. The only bad part about flying is having to come back down to the fuckin' world."

Het rauwe randje wat de voorganger zo sexy maakte is verdwenen, maar een nummer als & it Was U is er wel eentje die de cursor regelmatig naar de repeatknop doet vertrekken. Toch vind ik de eerste paar keer luisteren zo tegen track 8 of 9 de klad er een beetje in komen. Hopelijk trekt dit nog wat bij de komende tijd, het is een niet eenvoudig te duiden geheel.

Nieuwsgierig geworden door de Joosten - de draaierds (maak svp wat je draait 'klikbaar' - dat scheelt) alhier - ben ik dit ook gaan beluisteren. En, drommels, dit is niet verkeerd - snap niet meer waarom ik ooit gestopt ben Aero te 'stalken' - maar ik had dit dus een paar weken eerder kunnen kennen.

Doet me denken aan Jamie Woon, maar dan meer richting James Blake. Pollens, al is dit licht (qua geluid), is dit wel intrigerende muziek

Gewoon blijven stalken dus Mjuman

Set It Right, het grootst klinkende nummer op het album, is ook acapella uitgebracht als bonusnummer. Ook zonder muzikale omlijsting is HtDW ontroerend.
Het blijft me verbazen hoeveel Tom Krell gegroeid is sinds "Love Remains".
Reverb en echo's zijn er nog steeds. Het gekraak, dat soms iets te veel werd op het debuut, is grotendeels verdwenen. Ook voelt "Total Loss" meer aan als een geheel.
Misschien wat vreemd, want ik vind dat er hier meer variatie op te vinden is dan op zijn debuut.

Cold Nites is in mijn ogen het beste nummer van de plaat.
Als er wat meer distortion op was te horen dan had het niet misstaan op zijn vorige plaat.
Zoals al eerder gezegd door aERodynamIC lijkt So Say My Name or Say Whatever wat van Sigur Rós weg te hebben. Running Back is het nummer van de geweldige bassen.
Onmogelijk om op stil te blijven zitten en opnieuw iets anders dan de vorige nummers.
& It Was U is het meest toegankelijke en aanstekelijke nummer op de plaat.
In het midden is er een beat te horen die me wat deed denken aan het (geweldige) Reunion van The xx. World I Need You, Won’t Be Without You is een instrumentaal nummer dat opnieuw wat weg heeft van Jonsi’s band. In de tweede helft van Ocean Floor for Everything zijn er chillwave invloeden te horen.

Ondanks de vele verschillen tussen de nummers onderling, heeft het album een duidelijke samenhangende sfeer die gemakkelijker in het gehoor ligt dan die van "Love Remains".
De productie is duidelijk beter. Maar dat zijn de nummers ook.
Als HtDW dit album wil overtreffen met zijn volgende zal hij zijn best moeten doen.
Na "No One Can Ever Know" van The Twilight Sad is dit mijn favoriete album van 2012 en ik denk niet dat dit nog zal veranderen.

Ben ik dan de enige die & It Was U het grootste minpunt van deze plaat vind?

In het begin vond ik het ook maar een vreemd nummer hoor.
De minimale instrumentatie met die speciale beat.
Na een tijdje begint het leuk te worden.
Je moet er op dansen IllumSphere.

Cold Nites kon ik al, en is echt fantastisch! Op Spotify heb ik zo maar een willekeurig nummer gepakt om te luisteren en het was Set It Right geworden. Wow gelijk kippenvel!

Ik vind trouwens die vergelijking met James Blake niet zo gek. De stem van beide heren verschilt dan wel, maar het is een identieke r&b stijl.

Set It Right blijk ook wel gelijk het mooiste nummer te zijn op 't album.. dit album heeft toch wel meer dan R&B.. het heeft ook wat indie/folk invloeden. Mooi bij elkaar gestoken die genres

Nog maar kort in huis, maar de eerste indruk is: overrompelend!

In het begin was ik enorm lyrisch over deze plaat, maar na enkele luisterbeurten is dat gevoel grotendeels verdwenen. Instrumentaal vind ik het nog altijd schitterend, maar vocaal is het te vaak kantje boord met Tom Krell. Iets wat trouwens niet ligt aan dat Tom Krell een gebrekkige stem zou hebben, maar omdat ik niet echt van die sentimentaliteit hou. En dan kunnen nummers als & It Was U en vooral de laatste nummers van de plaat enorm beginnen tegensteken. Cold Nites, So Say My Name or Say Whatever - "The only bad part about flying is having to come back down to the fuckin' world"- en Struggle zijn dan weer de betere nummers.

geef mij maar james blake in plaats van deze arty farty justin timberlake...

Als je Jamie Woon ook weet te waarderen, dan doe je hiermee toch dit album tekort. Het is over de hele linie niet overal even goed, maar er staan echt knappe tracks op. Misschien is 4* wel aan de hoge kant, maar er staan voor mij echt een paar rake tracks op.

Ik had verwacht dat dit ook voor mij zou gelden. Maar tegendeel blijkt, juist als geheel album beklijft het veel meer dan wanneer je er een los nummer uit pakt. Hele dag opgestaan vandaag, erg fijn. Favoriet: & It Was U.

4*

Alleen Cold Nites is een steengoed nummer, prachtig slaapliedje, emotioneel hoogstaand werk met toch een uptempo minimal beatje erachter. Als alle nummers van dat formaat waren was dit album hemels, voor die rest allemaal stuk voor stuk teleurstellingen in de zin dat ik meer verwachtte na positieve opmerkingen.

Arme Tom Krell's hart is kapot en hij heeft zijn R Kelly en prince albums uit de kast gehaald tijdens de slaaploze nachten. Met grote tranen in zijn ogen heeft hij ze perfect nagemaakt en met moeilijk ingehoude emotie probeert hij zo goed mogelijk James Blake niet na te doen. Waar Love Remains een parel van jewelste was door het spookachtige maar warme geluid slaat total loss met zijn gladde productie compleet de plank mis. Weg de rommelige maar charmante sound en welkom de gladde productie. Gigantisch jammer