Bettye LaVette - Thankful N' Thoughtful (2012)

Schitterend geproduceerd nieuw album van Bettye LaVette met covers van songs die ze volledig naar zich toe trekt (o.a. Everything Is Broken van Bob Dylan). Net gekocht, en nog maar een maal gedraaid, maar hoogstwaarschijnlijk wel een kanshebber voor mijn top 10 van het lopende jaar.
Overtuig jezelf (staat op de Luisterpaal, en wordt ook gestreamd door ww.pastemagazine.com.).

Prachtig album van deze soul diva op leeftijd. Wat een stem zeg. Doorspekt met een bluesy achtigee begeleiding. Echt gruwelijk goed. Nooit van gehoord. Vette aanrader. Voorzichtig 4 sterren omdat ik het album pas 2 keer heb beluisterd. Die gaat zeker groeien. Top.

Verhoogd naar 5*****. Ik vind dit album behoren tot de toppers van 2012, en 10 stemmen zijn naar mijn mening een beetje aan de magere kant. Ik zag Bettye Lavette vannacht nog in de Nieuwjaarsshow op de BBC, die gepresenteerd wordt door de immer sympathieke Jools Holland, en haar optreden was voor mij een hoogtepunt. Ze zong "Let Me Down Easy" uit 1965, en hoewel haar stem natuurlijk wel is gesleten, kreeg ik tranen in mijn ogen, zoveel soul heeft deze dame nog in haar stem.

Toen ik haar vanacht zag en hoorde, dacht ik: stemmen morgen. Bij deze. Klassedame. Het album vind ik ook hartverwarmend. Lekkere traditionele soul met een scherp randje.

En wederom doet ze het, net als haar vorige 3 albums is dit weer een geweldig Bluesy Soul album waarbij Bettye's haar rauwe / heese stem op de voorgrond staat en de instrumentatie daaraan ondergeschikt is.
66 is ze al of pas, maar waar de meeste soul diva's van weleer absoluut niet meer kunnen tippen aan hun werk uit vroeger jaren (uitzonderingen daar gelaten natuurlijk oa Candi Staton, Mavis Staples en Betty Harris) lijkt het wel of Bettye steeds beter word, ze houd iig het hoge nivo vast waarmee ze in 2005 haar "comeback" album I've Got My Own Hell To raise opnam.

Net als op haar vorige album (Interpretations: The British Rock Songbook 2010) staan op dit album ook alleen maar covers, maar de manier waarop Bettye de nummers volledig naar haar hand zet zorgt er voor dat de nummers een nieuwe identiteit krijgen.
De instrumentatie is bijzaak , maar zeer subtiel met niet meer dan wat ritme gitaar, slagwerk en toetsen zorgt el wel voor dat er een sfeer gecreëerd word die een beetje misterieus aandoet.

Het album is een ware ode aan de Soul.
Een album wat onder je huid gaat zitten en lekker duister, rauw en puur is.

Als je haar albums I've Got My Own Hell To Raise (2005), Interpretations: The British Rock Songbook (2010) en deze samen neemt begint het te lijken dat Bettye Lavette bezig is met haar eigen versie van Johnny Cash zijn American Recordings. Van mij mag ze hier nog heel lang mee doorgaan.