Outlaws - It's About Pride (2012)

Is dit nu de langverwachte nieuwe plaat?

Heb eigenlijk geen idee wat de line-up is.

Info op hun website: http://outlawsmusic.com

Ook toeren ze weer,

Dit is de line-up:

Henry Paul (Vocals, Guitar),
Billy Crain (Guitar, Vocals),
Chris Anderson (Guitar, Vocals),
Randy Threet (Bass, Vocals),
Dave Robbins (Keyboards, Backing Vocals) and
Monte Yoho (Drums/Vocals).

Wow!!! Tjonge, oude tijden herleven!. So Long is trouwens al eens eerder door Paul op de plaat gezet.

Lekkere plaat!

Pas in de auto gedraaid. Heerlijke muziek bij het rijden. Prima album.

Het zijn voor mij vooral de heerlijke (twin)gitaarsolo's die deze cd redden hoor. Ik vind dat de nummers toch wel een heel hoog linedance gehalte hebben en de teksten zijn ook niet echt sterk. Verder is Born to be bad wel heeeeeeeeeeeeel erg bij Dire Staits afgekeken . De solo's echter zijn in grote getale aanwezig en niet te versmaden waardoor ik het plaatje meestal (net) helemaal tot het einde kan luisteren.

Linedance?? De teksten zijn niet erg sterk, maar zijn voor mij niet zo belangrijk. Wanneer zijn teksten eigenlijk in de popmuziek eigenlijk wel de moeite waard? Ken niet veel artiesten, waarvan ik de teksten de moeite waard vind. Ja, Laura Nyro, en dan moet ik heel hard gaan nadenken van wie ik de teksten nog meer interessant vind.

Ik weet niet of ik een Outlaws zonder Hughie wel leuk vind.

Ja linedance. Ik vind het meer country dan southern rock (even de gitaarsolo's buiten beschouwing gelaten dan) en ik kan er niets aan doen maar ik moet steeds aan een groep linedancers denken als ik ernaar luister.

Henry Paul was altijd al meer country gericht.

Hughie en later ook Chris Hicks waren meer rock gericht.

Meer countryrock dan southern rock is wat ik hoor op deze plaat.

De twinleads en solo's zijn wel om te smullen, maar iedere keer als ik denk dat de plaat over is, is er weer een song.
Wat mis ik Hughie's stem en wat hardere rock-sound.
Want uiteindelijk is dit best een braaf plaatje geworden.

Er was een tijd dat ik het idee had dat een Outlaws-versie zonder Hughie Thomasson bij voorbaat kansloos was. Maar deze cd (of eigenlijk de eerder uitgebrachte Outlaws demo's cd die ik heb, die vrijwel dezelfde nummers bevat) bewijst mijn ongelijk. Henry Paul maakt zomaar de beste Outlaws-plaat sinds Hurry Sundown uit 1977. Hij was voor mij altijd al een belangrijk onderdeel van het Outlaws-geluid (hoewel hij maar op 3 platen te horen was) en hij durft de Outlaws eindelijk weer eens ongeneerd country te laten klinken. Wat mij betreft samen met de New Riders of the Purple Sage' Where I come from de meest geslaagde comeback in jaren.