The Babys - On the Edge (1980)

Maar liefst twee albums verschenen er in 1980 van The Babys. Dit was wel meteen hun zwanenzang, maar gelukkig voor mij volgde spoedig de solocarrière van zanger John Waite.

Beide albums uit 1980 waren in nieuwe bezetting en bovendien in een pittiger stijl dan hun muziek uit de jaren '70. De teksten zijn onverminderd romantisch en als tiener beleefde ik deze als een spiegel van mijn leven, zij het dat dit allesbehalve amoureus was - veel te verlegen, plus: muziek boven alles! De dorpsfonotheek, daar was ik op vrijdagavonden te vinden.

Vooral de A-kant beviel me goed: alle nummers belandden op een bandje. Van de B-kant waren het Too Far Gone en Love Won't Wait, al vond ik die minder dan de vijf van de eerste helft. Blijft toch bijzonder dat als ik dit na zoveel jaar met frisse oren beluister, ik de zeven onmiddelijk herken en deels kan meezingen. Het kan niet anders of ik heb dat bandje heel vaak gedraaid.
Vreemd dat Downtown en Gonna Be Somebody (wát een heerlijk refrein, fraaie achtergrondzang van Anne Marie Leclerc!) mij indertijd niet zo goed bevielen: sterke songs.

Romantische hardrock, aor op topniveau, vaak naar de top gevoerd door de stem van Waite. Maar laat ik de pakkende composities van de zanger met afwisselend toetsenist Jonathan Cain, gitarist Wally Stocker of drummer Tony Brock niet vergeten; meestal klinken sterke melodieën en ideeën.
De hoes is in de typisch zakelijker stijl van die tijd, beïnvloed door new wave maar zeker niet genregebonden. De typografie bijvoorbeeld, iets dergelijks zag ik dat jaar ook bij Stage Struck van Rory Gallagher.

Op mijn bandje werd de afsluiter van de A-kant het slotlied. Rock 'n Roll is Alive and Well, goodnight!
Ik hoop mee te maken dat Waite hiermee volgende maand zijn concerten in Nederland afsluit, in ieder geval de show in Amersfoort waar ik heen wil. Ondertussen duik ik zijn solocarrière weer eens in...