The Boomtown Rats - V Deep (1982)

Bizarre plaat van the Boomtown rats. Een bombastisch begin waarna hoe langer hoe meer ska- en reggae-achtige invloeden opduiken. De fans haakten massaal af maar gek genoeg blijf ik dit album juist nog steeds heel apart vinden. 3,5

Inderdaad een bizarre plaat, maar ze barst van de creativiteit.
Geniaal, maar onbegrepen.

Voor mij is dit het opus magnum van The Boomtown Rats en dus zeer ondergewaardeerd. In dit album heeft de new wave rave a la Rat Trap definitief plaatsgemaakt voor prachtig geschreven songmateriaal. Alle nummers zijn van hoog niveau. Als ik dan toch 3 favoriete songs moet noemen, dan zijn dit: The Bitter End, Talking In Code en House On Fire. Jammer dat de geremasterde cd versie uit 2011 niet de originele single uitvoering van laatstgenoemde song bevat en ook niet diens B-kant: Europe Looked Ugly. Deze geremasterde cd versie vind ik sowieso een teleurstelling. Het geluid is geen verbetering en de volgorde van de songs is afwijkend van het vinyl. Dit laatste is, zo legt Bob Geldof uit in de liner notes, omdat de originele line up specifiek gebaseerd is op de 2 kanten constructie van een LP.
Verder mist de geremasterde versie het laatste nummer: "House Burned Down".
Na dit album is het snel bergafwaarts gegaan met de band, gekatalyseerd door projecten als de film The Wall van Pink Floyd, waarin Bob de hoofdrol speelde en de activiteiten rond Live Aid.

Bizar dat ze de volgorde wijzigen en een track zomaar weglaten. Ik heb deze ook al heel lang op CD maar dan een versie die nog Made in West-Germany is... . De muur viel eind 1989 dus dat is al een ouder exemplaar. Gelukkig is dit wel dezelfde versie als de elpee indertijd.

Voor Nederlanders zijn de Boomtown Rats de groep van één hit, pianoballade I Don't Like Mondays. In het Verenigd Koninkrijk scoorde de groep echter al vanaf 1977 een reeks hits en V Deep uit 1982 is alweer hun vijfde elpee.
Daarvan beklom Not in a Million Years al in december 1981 de hitlijst en kwam tot een schamele #62-notering. In april 1982 piekte House on Fire hoger en wel op #24. Elpee V Deep kwam eind die maand slechts tot #64; het succes taande.

Toch is dit een prima album.

De eerste single opent meteen het album. Kant 1 heet V Deep en Never in a Million Years opent midtempo met veel galm en dramatische (in de positieve zin van het woord!) van Bob Geldof, in het uptempo The Bitter End zijn de toetsen prominenter, waarna Talking in Code naar synthpop neigt. Verrassend voor de Boomtown Rats én geslaagd. He Watches It All is kalmer maar met de galm heeft het qua sfeer wel iets van David Bowie. Het met blazers en veel percussie opgeluisterde A Storm Breaks verraadt de invloeden van wereldmuziek; het duurt maar liefst zes minuten.

Kant 2 heet hier VI Shallow en opent met Charmed Lives met opnieuw veel percussie en de muziek in een funkjasje. Dan de tweede hit van dit album: House on Fire bevat reggae, dansbaar mét blazers. Up All Night heeft ook al veel galm, een sterk refrein én swingt ontzettend, Skin on Skin doet iets soortgelijks; opeens krijg ik het idee alsof ik naar popwave luister, zoals Duran Duran en Spandau Ballet die in 1981 maakten. Alle nummers zijn echter van de hand van Geldof.
Jazzgitaar opent The Little Death dat overgaat in House Burned Down, de eerste een aparte maar vrolijke track.

The Boomtown Rats doen meer pop in hun muziek en vertikken het een tweede pianoballade op te nemen. Een sympathieke eigenwijsheid van de Rats.
Op streaming staat de cd-uitgave van 2005 en let op: de volgorde van de tracks is helaas gewijzigd en House Burned Down is er weggelaten. Houd de oorspronkelijke volgorde aan het het wordt veel beter. Wél fijn zijn de bonussen.

Mijn reis door new wave kwam van de dub van New Age Steppers en vervolgt bij de single The Model / Computer World van Kraftwerk.