The Gaslamp Killer - Breakthrough (2012)

Had dit eens beluisterd toen ik hoorde dat ie naar Rock Herk kwam. Leuke muziek, lijkt me toch leuk album om naar uit te kijken.

benieuwd hoe dit zal uitpakken...

Deze plaat staat nu op de Luisterpaal. De omschrijvingen op het internet maken mij erg nieuwsgierig dus ik ga hem zo beluisteren. Hij duurt 48 minuten.

Breakthrough klinkt heel erg lekker. Ik dacht eerst dat dit dubstep was maar dat had ik helemaal mis, het is echt maar een vleugje. Er hangt een vage sfeer rond dit album waar ik van hou. Het doet me denken aan psychedelische rockplaten uit de jaren ´60. De drumbeats zijn heel erg vet en ik denk dat die live ingespeeld zijn en niet gesampled. Ik kan dit jammer genoeg nergens vinden. Dit soort Electronic ligt me erg goed. Het is ook jazzy op bepaalde momenten en hip-hop. Gave plaat die ik zeker meer ga beluisteren.

Na wat research ben ik erachter gekomen dat die godsgruwelijk vette drumbeats door The Gaslamp Killer (William Benjamin Bensussen) zelf ingespeeld zijn. Respect! Bij de tweede luisterbeurt beginnen steeds meer puzzelstukjes te vallen. Dead Vets heeft echt een jaren ´60 vibe, met die fluit had ik echt even het Jethro Tull-gevoel. Niet iets wat je zou associëren met een electronicplaat. In The Dark... is een geweldige stemmige afsluiter met die strijkers en onheilspellende tonen. Mensen die niet echt into Electronic zijn (ik ben een leek), zeker gaan beluisteren!

Het liefst zou ik 17 favoriete tracks selecteren..

Straf debuutalbum van TGK. Heel gevarieerd (vergelijk pakweg Nissim eens met Peasants, Cripples & Retards), met een heel aparte sound.

ik heb hier maar 1 woord voor: vaag, ik vind dit album iets teveel van het goede, op sommige momenten doet het me denken aan DJ Shadow op andere op een onder invloed zijnde jaren 60 discjockey, omdat het mij te vaag klinkt ga ik hier ook maar geen sterren voor geven.

ondanks de drukte en variatie vind ik het album toch niet heel erg boeiend. het geluid blijft helaas steken aan de oppervlakte, na meerdere luisterbeurten is er nog maar weinig over van de geluidenbrij en ligt de nadruk eigenlijk wel heel erg op het drumwerk.

Ik heb hem daarnet beluisterd en het is vooral aan het eind dat deze plaat heel leuk wordt. Maar daarvoor moet je jezelf wel zeker een halfuur aan soms matige en saaie geluiden onderwerpen. Ik zal hem toch wel een aantal luisterbeurten gunnen, maar ik vrees of er enige verbetering in zal komen.

Het klinkt nu wel een stuk beter, maar toch blijft mijn mening dat het einde enorm verschilt van kwaliteit met het begin.

Hele vette plaat met heerlijke producties. Heerlijk na een vrij matig 2012.

Het rijtje gastartiesten is niet vreemd: The Gaslamp Killer klinkt eigenlijk wat als hen allemaal. Daarmee blijkt het album toch net iets te veel een overdadig samenraapsel dan de scherpe consistente plaat die ik voor ogen had, op basis van de vroegtijdig gelekte tracks Flange Face, Impulse en Seven Years of Bad Luck for Fun. Om dan de individuele nummers te beluisteren daar zijn ze weer net iets te willekeurig voor. Toch zit het muzikaal wel goed, dankzij enkele sterke composities, mooie melodische stukken en interessante geluids- en fragmentkeuzes. Gewoon nog even gewoon worden dat de wandeling in het park en ritje op de rollercoaster is geworden...

The Gaslamp Killer staat bekend om zijn gekte en kan zijn performance het feestje al goed maken, maar het maken van een LP is een terrein waar de man ver van weg bleef. Een echte reden werd nooit genoemd, maar na het meermaals beluisteren van deze LP moet ik concluderen dat er een grote waarschijnlijkheid zit in dat hij niet echt gemaakt is voor de studio. Niet dat de plaat slecht is, maar het verschil van kwaliteit tussen zijn live opnames en zijn studio opnames is wel groot. Waar de man zijn genialiteit niet onder stoelen en banken kan verschuilen op het podium, daar ontbreekt het hier en daar wel op de plaat. Het drum spektakel mag dan wel weer spectaculair zijn, maar voor mensen die hem al langer kennen is het niet meer zo speciaal en meer een herhaling van alles wat hij al ten gehore gebracht heeft.

Het samplen wekt wel zijn vruchten af, maar kan de plaat niet verbeteren. Het lijkt me ook af en toe te veilig. Ook is het alsof hij zijn recente ontwikkelingen binnen de Los Angeles beatgemeenschap weigert te gebruiken. Ontwikkelingen die zijn live opnames nog vetter en agressiever maken en de nodige dosis psychedelica geven waar iedere LSD-gebruiker van droomt. Maar ondanks dat het soms veilig klinkt, weet William zijn humor er wel in te kunnen stoppen. De skit Fuck die gemakkelijk uit een oude Amerikaanse reclamespot kan komen brengt alleszins wel een glimlach op mijn gezicht. Helaas zorgt dat er wederom ook niet voor dat de bestaande twijfels over de rol van William als studio producer vervallen.

De enige nummers die zich kunnen onderscheiden van de rest zijn de twee laatste nummers - This is how the world ends...…-, maar daarvoor moet je wel minstens 39 minuten overlappen met teleurstellende nummers die af en toe aardig klinken, maar niet diezelfde pit hebben die menig fan verwacht. Wil je dus echt The Gaslamp Killer ontdekken, dan moet je vast en zeker een optreden meemaken waar de genialiteit en de magie van de man de boel draaiend houden. En hallucinogene producten, maar dat hoefde ik waarschijnlijk niet te vertellen.

Na het zien van de docu over Tom Zom (zombie) m'n menig bijgesteld, vooral "in de dark is" 5 sterren plus waard, heerlijk.