The Gaslamp Killer - Breakthrough (2012)
mijn stem
40 stemmen
Verenigde Staten
Electronic
Label: Brainfeeder
-
Breakthrough Intro (2:16)
-
Veins (1:45)
met Gonjasufi
-
Holy Mt Washington (2:27)
met Computer Jay
-
Father (1:13)
-
Critic (2:21)
met Mophono
-
Dead Vets (2:25)
met Adrian Younge en MRR
-
Flange Face (3:50)
-
Fuck (1:12)
-
Apparitions (2:52)
met Gonjasufi
-
Impulse (3:34)
met Daedelus
-
Peasants, Cripples & Retards (2:15)
met Samiyam
-
Meat Guilt (1:51)
met RSI
-
Mother (2:59)
-
Nissim (4:32)
met Amir Yaghmai
-
Keep It Simple Stupid (1:47)
met Shigeto
-
Seven Years of Bad Luck for Fun (3:53)
met Dimlite
-
In the Dark… (6:24)
0
geplaatst: 12 oktober 2012, 21:58 uur
The Gaslamp Killer staat bekend om zijn gekte en kan zijn performance het feestje al goed maken, maar het maken van een LP is een terrein waar de man ver van weg bleef. Een echte reden werd nooit genoemd, maar na het meermaals beluisteren van deze LP moet ik concluderen dat er een grote waarschijnlijkheid zit in dat hij niet echt gemaakt is voor de studio. Niet dat de plaat slecht is, maar het verschil van kwaliteit tussen zijn live opnames en zijn studio opnames is wel groot. Waar de man zijn genialiteit niet onder stoelen en banken kan verschuilen op het podium, daar ontbreekt het hier en daar wel op de plaat. Het drum spektakel mag dan wel weer spectaculair zijn, maar voor mensen die hem al langer kennen is het niet meer zo speciaal en meer een herhaling van alles wat hij al ten gehore gebracht heeft.
Het samplen wekt wel zijn vruchten af, maar kan de plaat niet verbeteren. Het lijkt me ook af en toe te veilig. Ook is het alsof hij zijn recente ontwikkelingen binnen de Los Angeles beatgemeenschap weigert te gebruiken. Ontwikkelingen die zijn live opnames nog vetter en agressiever maken en de nodige dosis psychedelica geven waar iedere LSD-gebruiker van droomt. Maar ondanks dat het soms veilig klinkt, weet William zijn humor er wel in te kunnen stoppen. De skit Fuck die gemakkelijk uit een oude Amerikaanse reclamespot kan komen brengt alleszins wel een glimlach op mijn gezicht. Helaas zorgt dat er wederom ook niet voor dat de bestaande twijfels over de rol van William als studio producer vervallen.
De enige nummers die zich kunnen onderscheiden van de rest zijn de twee laatste nummers - This is how the world ends...…-, maar daarvoor moet je wel minstens 39 minuten overlappen met teleurstellende nummers die af en toe aardig klinken, maar niet diezelfde pit hebben die menig fan verwacht. Wil je dus echt The Gaslamp Killer ontdekken, dan moet je vast en zeker een optreden meemaken waar de genialiteit en de magie van de man de boel draaiend houden. En hallucinogene producten, maar dat hoefde ik waarschijnlijk niet te vertellen.
Het samplen wekt wel zijn vruchten af, maar kan de plaat niet verbeteren. Het lijkt me ook af en toe te veilig. Ook is het alsof hij zijn recente ontwikkelingen binnen de Los Angeles beatgemeenschap weigert te gebruiken. Ontwikkelingen die zijn live opnames nog vetter en agressiever maken en de nodige dosis psychedelica geven waar iedere LSD-gebruiker van droomt. Maar ondanks dat het soms veilig klinkt, weet William zijn humor er wel in te kunnen stoppen. De skit Fuck die gemakkelijk uit een oude Amerikaanse reclamespot kan komen brengt alleszins wel een glimlach op mijn gezicht. Helaas zorgt dat er wederom ook niet voor dat de bestaande twijfels over de rol van William als studio producer vervallen.
De enige nummers die zich kunnen onderscheiden van de rest zijn de twee laatste nummers - This is how the world ends...…-, maar daarvoor moet je wel minstens 39 minuten overlappen met teleurstellende nummers die af en toe aardig klinken, maar niet diezelfde pit hebben die menig fan verwacht. Wil je dus echt The Gaslamp Killer ontdekken, dan moet je vast en zeker een optreden meemaken waar de genialiteit en de magie van de man de boel draaiend houden. En hallucinogene producten, maar dat hoefde ik waarschijnlijk niet te vertellen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.