Debbie Harry - KooKoo (1981)

Ooit eens op lp gekocht, vanwege de door Giger ontworpen cover. Sfeer die de cover uitstraalt, past echter totaal niet bij de plaat, die ik echt van bedroevende kwaliteit vind.

Wat weinig reacties op dit eerste cult soloalbum van Blondie's Debbie Harry.

Ik zag onlangs dat Eric van Tijn dit album mee had genomen naar De Wereld Draait Door om te bespreken in het item 'slechtste platen allertijden'. Volkomen onterecht, want volgens mij was dit een spectaculaire en zeer onverwachtse debuutplaat als solozangeres. Onverwachtse samenwerkingen en samensmeltingen van verschillende stijlen. Ik vind dat in iedergeval wel en ben gek op deze plaat. Al was het alleen maar om de hoes.

Hoogtepunten: The jam was moving, Surrender, Backfired en Now I know you know (met een onverwachtse lekkere jazzy improvisatie aan het eind).

Hoe kan deze cd zo'n laag gemiddelde hebben?

Luister naar Surrender, Backfired,of Now I Know You Know.

De plaat ken ik nauwelijks. Ooit een paar losse nummers van gehoord. Hele andere stijl dan Blondie, maar niet verkeerd.
De hoes is een waar artwork, alleen daarom zoek ik deze lp al. De hoes in een lijst aan de muur.

Album met Nile Rodgers met heerlijke nummers als Backfired, The Jam Was Moving, Jump Jump en Now I Know You Know. En zij zingt met een heerlijk randje wat ik later in solowerk alleen terug hoor in Well Did You Evah met Iggy Pop

Je kan dit plaatsen onder 70's - 80's NY underground funk. Van die CBGB's funk en disco. Ik vind t eigenlijk best goed. Een hele plaat is overkill maar er zitten best wat goede nummers in.

Ergens in Muziekstad ligt een plein tussen de wijken New Wave en Funk. Midden op dat plein onmoetten Deborah Harry en Chris Stein twee vertegenwoordigers van de andere kant, te weten Nile Rodgers en Bernard Edwards.
Dankzij maatje JeKo heb ik sinds kort Harry's biografie 'Face It' uit 2019. Stein en Harry ontmoetten elkaar in de groep Stilettoes en verlieten die om Blondie te beginnen. Daarmee werden ze trendsetters in de New Yorkse punk/wave rond zaal CBGB en slaagden er tevens in om uiterst succesvol te zijn in de internationale hitparades.
In 1980 brengt Blondie hun vijfde album Autoamerican uit. Een tournee blijft uit: Stein vindt het zonde van zijn tijd, vertelt Harry in haar bio vanaf pagina 226: "Chris en ik wilden een album maken waarop witte en zwarte muziek samenkwamen." In 1981 zetten de twee Blondie op pauze, om zich te richten op Harry's eerste soloplaat.

Destijds had ik geen belangstelling voor de plaat vanwege de samenwerking met de heren van Chic. Die vond ik weliswaar knappe, originele muziek maken, maar hun funk en disco waren niet mijn kop thee. Bezig met de new wave kan ik desondanks moeilijk om KooKoo heen, aangespoord door Roxy6.
Oor was negatief: toen het jaar erop Hunter van Blondie verscheen, luidde de boodschap: "Na KooKoo is de plaat een verademing." Waarschijnlijk had ik toen iets soortgelijks gevonden, echter met de oren van nu vind ik dat te streng. Niet alleen reikt Harry uit naar Chic, omgekeerd reiken de heren Chic uit naar de twee Blondieleden. Of het resultaat geslaagd is, hangt mede af van de smaak van de luisteraar.
Harry vertelt dat de hoes van Hans Giger, gevraagd door Stein, op boycots stuitte: te gewelddadig met die "reusachtige acupunctuurnaalden". Diverse platenzaken weigerden promotie en posters in de Londense metro mochten evenmin.

En de muziek in de zwarte schijf geperst? Soms ligt de nadruk op wave: dat gebeurt in Chrome met een scheurend gitaartje en zwoele zang, de reggaepop van Inner City Spillover en Under Arrest. Andere keren op funk/disco: in Surrender zijn we vol in Chicsferen, Backfired en ballade Now I Know You Know.
Toch slaagt het viertal er wel degelijk vaak in om een geheel te maken van de twee stromingen: Jump Jump doet dat slim, bij The Jam Was Moving moet ik steeds denken aan de hit Word Up van Cameo van vijf jaar later.
Military Rap valt extra op vanwege de actualiteit, dankzij de plotseling dichtbij komende regels "Ayatollah rock the house - Book them with Minnie Mouse" en "Free vacation in Iran - Stop and see the Middle East - Miles and miles of lovely beach". Gejaagde funk waar zowel David Byrne als The Feelies blij van worden. En er is danspop via het aangename Oasis met pseudo-Arabische invloeden in harmonieën en arrangement.

Met het ouder worden, is mijn smaak breder en milder. Destijds had ik dit zeer flauw gevonden, nu lijkt een 7,5 passender. Niet dat ik alles even pakkend vind, maar het is knap en ambachtelijk in elkaar gezet, waarbij Stein en Harry in hun opzet zijn geslaagd. En leuk feitje voor de liefhebbers van new wave: twee heren van Devo zingen in een achtergrondkoortje onder de namen Spud en Pud Devo.

Ik bespreek de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Vorige station was het bij vlagen pakkende Shanghaied van Mi-Sex. Het volgende nummer op mijn lijst is Stoję, Stoję, Czuję Się Świetnie van het Poolse Maanam. Omdat ik hun verrassende debuut al besprak, ben ik klaar met de maand juli van 1981.
Daarmee ben ik toe aan een volgende inhaalslag. Alweer! Steeds ontdek ik dat ik namen en albums miste. De komende retour brengt de nodige niet-Angelsaksische wave. Om te beginnen terug naar 1977 en het debuut van het Franse Téléphone, ook al is dat eigenlijk geen wave - té interessant om ongenoemd te laten. On y va!