Matthew E. White - Big Inner (2012)

Dit zou de de belofte van dit jaar moeten zijn.

Ik heb nog geen noot van de plaat gehoord, maar de verwchtingen zijn er.
Vergelijkingen worden gelegd met Yim Yames(My Morning Jacket)

Heerlijk subtiel plaaje.

De diepe tonen van de bass zijn echt heerlijk en geven dit plaatje net wat meer mee. Ook de drum klinkt heerlijk diep, en dat geeft een andere dimensie aan het geluid.
De instrumatie is erg subtiel en soms zelfs minimaal.
Soul als genre valt de bedisuccieren, maar het is bij vlagen wel soulvol. De blazers
Soms geven die de nummers een jazzy touch mee.
De nummers zijn bij vlagen wel wat doordrenkt met Jesus(Brazos).

Niet dé plaat van het jaar, maar wel een goede (nieuwe) muziekant, die zo te horen nog een heuule hoop in zijn mars heeft.

Vergelijkingen:
J. Tillman, Bon Iver.

Hele bijzondere plaat, die geen moment in een hokje is te duwen. In het begin moest ik er erg aan wennen, maar inmiddels blijf ik er naar luisteren.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Matthew E. White - Big Inner - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Big Love

Zeer aangename plaat om te luisteren, verdient meer dan 11 stemmen.

Inderdaad een prachtig plaatje dat zich niet zo makkelijk prijsgeeft. Subtiele blazers, ingetogen, ja haast ingehouden arrangementen en een stem die welhaast op de achtergrond plaatsneemt. Hoogtepunt is absoluut het slotnummer.

Echt een album waar ik nog veel plezier aan ga beleven.

Getipt door 'Thomas Dybdahl', omdat ik hem volg op FaceBook. Wat Dybdahl schreef twee dagen nadat hij zelf zijn nieuwe album 'What's Left Is Forever' uitbracht (hint, hint); A good friend if mine got me hooked on a great record by Matthew E. White called Big Inner. Check it out, fantastic record!!!

Snap het wel. 'Big Inner' Ligt behoorlijk in de lijn van de muziek die Dybdahl zelf maakt. En ook veel gelijkenis in het stemgeluid van beide heren. En ja, inderdaad een lekker, relaxt en chillfull album!

Lekker zwoel plaatje. Ook wel wat dubby vind ik.

Eerste wat in me opkomt bij het luisteren van Big Love is The Beta Band.

Alweer vrij lang geleden een of twee nummers van gehoord en sindsdien stond hij op mijn verlanglijstje; zo'n unieke laidback, nonchalante zangstijl onder orchestrale begeleiding, ondanks welke het toch 'kleine' liedjes blijven (en als het groots wordt, dan zo geleidelijk dat je nauwelijks kunt aangeven waar de overgang zat). Ik ben zo'n neuroot die, als die eenmaal besloten heeft een plaat te willen hebben, daar ook niks meer van wil luisteren tot dat hij die plaat ook daadwerkelijk in zijn cd-lade kan leggen. Dan is het best spannend om een plaat die zo lang op je verlanglijstje heeft gestaan, en waar je dus zo lang geleden voor het laatst iets van hoorde - en in dit geval dus slechts een nummertje of twee, eindelijk binnen te krijgen. Maar hij stelt absoluut niet teleur. Zeven klasbakken van muziekstukken, volstrekt origineel en waarin heel veel te ontdekken valt. Voor mij is bovendien de Jezusverheerlijking een bonus . Jesus Christ is our Lord, Jesus Christ, He is your Friend