Steve Howe - Pulling Strings (1998)

Bijna een uur Steve Howe live in Chicago en Minneapolis anno 1994. We horen hem grotendeels in z'n eentje, hoewel hij op vijf tracks gebruik maakt van een achtergrond van zelf opgenomen begeleidingsinstrumenten (en op een zesde nummer back-up krijgt van een tape met een ritmesectie). Ruim de helft van het programma is afkomstig van zijn soloplaten, en bij de overige nummers zitten drie covers (waaronder de instrumentale pophit Glassical gas van Mason Williams, alsmede verrassend genoeg Erroll Garners piano-compositie Misty), een grappige versie van My white bicycle (de hit uit 1967 van Tomorrow, waar Steve Howe deel van uitmaakte voordat hij bij Yes ging spelen), een nummer van GTR, en vier fragmenten van klassieke nummers van Yes.
        Met die laatste bandnaam heb ik meteen ook de achilleshiel van deze plaat genoemd. Howe is een uitzonderlijk goede gitarist, en de nummers van zijn soloplaten bewijzen dat hij ook los van Jon Anderson en Chris Squire heel goed in staat was om pakkende melodieën te schrijven, maar af en toe neemt hij ook plaats achter de zangmicrofoon, en over zijn stem kan ik werkelijk helemaal niets goeds zeggen. Saai, sonoor, brommerig en niet in staat tot emotionele wendingen, zo zou ik zijn zang willen omschrijven, en dat wordt allemaal nog erger doordat ik het onwillekeurig ga vergelijken met hoe subliem Jon Anderson die nummers op de albums van Yes laat klinken. Met name wat Howe op deze verder wonderbaarlijk mooie versie van Soon laat horen is echt tenenkrommend.
        Zeer gemengde gevoelens dus. Een soort Unplugged-album waarop Howe zijn nummers flink heeft uitgekleed terwijl er dankzij het zeer afwisselende repertoire en zijn echt fenomenale gitaarspel nog genoeg valt te genieten, maar bij zijn abominabele zang op meerdere nummers moet ik toch wel flink op mijn tanden bijten. (Deed híj dat óók maar.)
        Nog iets aparts : op het geweldige Running the human race is een indrukwekkende slidegitaar-partij te horen. In het boekje vermeldt Howe welke gitaar hij op welk nummer bespeelt, en bij dat nummer blijkt hij gebruik te maken van... een Fender Dual Pro Steel. Op precies dezelfde wijze dacht ik altijd dat hij de zinderende gitaarpartij op het titelnummer van Going for the one op een slide speelde... totdat ik ook dáár de credits zag. (Zelfs toen geloofde ik het nog niet, en ik moest een YouTube-filmpje van een live-opname van dat nummer zien voordat ik kon geloven dat hij zo'n geluid uit een steelgitaar kreeg – ik moet bij dat instrument altijd eerder aan Teach your children denken dan aan de jankende solo die Howe op Going for the one in zijn vingers bleek te hebben.)