Wovenhand - The Laughing Stalk (2012)

Nieuwe plaat van David Eugene Edwards, en als je dit bericht mag geloven, ook een "ander geluid":

Klik.

Heavier dus, maar nog steeds bezwerend en intens..
Ben zeer benieuwd!

Dit zou wel eens de grote verassing van 2012 kunnen zijn. David Eugene Edwards die zijn toch al niet al te lichte geluid nog zwaarder aanzet, en zo misschien wel de allerlaatste demonen uit probeert te bannen?

Inderdaad een stuk drukker dan wat ze tot nu toe uitgebracht hebben. Vanaf Long Horn beukt het er goed in. Wel prettig dat ze van de bekende paden zijn afgeweken en met wat anders komen.

Wow ! Wat een plaat !
Toch wel een terugkeer naar het 16 Horsepower-geluid ten tijde van Secret South, en dan meer bepaald naar de hardere nummers, zoals 'Clogger', 'Splinters' en 'Cinder Alley'. Aanrader !

Wovenhand - The Laughing Stalk: nieuw geluid, subliem album - Indiestyle - Indie & Rock 'n Roll For You cd recensie @ indiestyle.be

Gaaf album, maar moet er nog wel even aan wennen.. het lijkt af en toe ietwat rommelig, waardoor de vaart er even uitgaat ofzo, maar bij de laatste 2 nummers is dat toch echt niet meer t geval! Daar gaat het erop!!

Ben nu héél benieuwd geworden naar 't optreden in Eindhoven over 2 weken; als ze daar ook ouder materiaal met zoveel ballen als hier gaan spelen, nou dat kan dan weleens heftig worden dan!

Tja.. 't Is wederom intens, beklemmend, bezwerend en ook nog 'ns wat heftiger dan voorgaande platen. Toch weer kwaliteit van de bovenste plank, wat een rasartiest is die David Eugene Edwards toch.

David Eugene Edwards is blijkbaar nog niet klaar met ons want we worden weer in alle heftigheid deelgenoot van zijn beleving/muziek.
Waar Ten Stones uit 2008 nog enkele heftige nummers had was zijn opvolgeer The Threshing Floor uit 2010 al erg rustig. Toen er vervolgens acoustische optredens van Wovenhand en David Eugene (solo) kwamen ging ik ervan uit dat alles rustiger zou worden/blijven.

Hoe anders is deze cd.
Vanaf de eerste toon word je overdonderd door heftige gitaren, beukende drums en vooral de bezwerende zang van David Eugene.
Het lijkt alsof hij alles wat hij kwijt wil zo snel mogelijk wil laten weten wat het inderdaad soms rommelig maakt.
Soms wordt er heel even in een nummer gas terug genomen en alleen "Maize" (met heerlijk piano riedeltje) geeft je de tijd om naar lucht te happen.
Minste nummer vind ik "Closer", een onsamenhangend geheel.
De overige nummers zijn van het zelfde niveau: hard, gedreven, gejaagd en goed.

Ook ik kijk uit naar de concerten, verwacht dat het intens gaat worden.

De koersverandering vind ik minder groot.
Ik ben bij het concert op Roepaen geweest en daar werden de nummers toch wel anders en harder gespeeld dan op de studio albums.
David Eugene Edwards was al zoekende naar een ander geluid; waarvan dit album het geslaagde vervolg was.

Er is op Youtube ook een versie van Your Russia te vinden waarin ze ook zéér veel heftiger en intenser te werk gaan dan op de studio-versie(s), dus bovenstaande klinkt aannemelijk..

Overigens, de laatste track, doet jullie dat ook niet een klein beetje aan de themesong van Game Of Thrones denken?

klinkt goed.

Heel mooi! 16 September live gezien/gehoord in Keulen: daarna viel het kwartje pas echt... heel strak gespeeld. Woven Hand rockt tegenwoordig.

Ik zeg de band is in bloedvorm. Prefereer dit nog boven Sack'n Clothes ofzo. Harde, lompe, intense plaat dat vaak veel meer met Industrial Rock (Swans?), Drone (wat Barn Owl in de gitaren) en Woestijn Rock (de hardere kanten van Gun Club komen veel meer naar voren?) te maken heeft dan echte Country, maar die zit er nog wel steeds dik in.Live gaat het tegenwoordig ver boven de 110 decibel (serieus wapperende broekspijpen) en daar lijken veel fans toch wat van te schrikken. Geweldig hoor!

Klopt. Gisteren live gezien en ze spelen werkelijk snoeihard tegenwoordig. Nooit eerder gezien : David speelt het hele concert rechtopstaand, grappige danspasjes inclusief.
King O King en As Wool klonken geweldig, bijna tegen metal aanleunend.
Tip : als je ze live gaat zien, neem oordoppen mee ! ?
Tip 2 : in het voorprogramma speelt momenteel Flying Horseman, een ietwat miskende Belgische groep, die duidelijk de mosterd bij 16 Horsepower en Woven Hand gehaald heeft. Aanrader !

Inderdaad, vorige donderdag live gezien in Leuven, maar... ik vond ze te hard. Een geluidsmuur waarin je nauwelijks nog iets kunt onderscheiden, jammer. Lag misschien ook een beetje aan de akoestiek van de zaal, maar toch lijkt het me een betreurenswaardige trend. Een paar maanden geleden was het idem met Sivert Hoyem.

Ook bijzonder weinig ouder werk trouwens. Enige afwisseling was zeer welkom geweest. De CD op zich is meer dan behoorlijk, absoluut.

Gisterenavond ook in de Effenaar geweest. Ja, het was hard, maar mijn God, wat een intens concert! Fabelachtig goed.
Moet deze cd nog echt beluisteren, gisteren daar gekocht.

Inderdaad! Vond opener Glistening Black misschien wel het meest intense nummer van de avond, superdik aangezet! En de oudere nummers die ze wél speelden waren juist niet zó intens meer in vgl met nieuw werk, waar ze in de huidige bezetting duidelijk op ingesteld zijn..

Weet iemand trouwens de naam van de vorige bassist eigenlijk? (Degene die hiermeespeeld)

Morgen naar Wovenhand in Paradiso en gezien de verhalen hier kan het alle kanten op gaan. Hard kan mooi zijn maar als je geen nuance meer kan horen gaat het tegenstaan. De cd hard afspelen is in ieder geval een mooie beleving.
WZ: vorige bassist was Pascal Humbert .

@ wz Pascal Humbert

Gisteren in de Effenaar was een super ervaring. Enorm intens. Heb ze sinds 2007 elk jaar live gezien (waaronder Roepaen), maar vond dit gisteren toch 1 van de betere optredens!

Ik heb ze 15 september in Groningen gezien tijdens het Take Root festival. Qua muziek best goed, maar het geluid stond echt schandalig hard. Ik heb nog goede oren en ik weiger ze kapot te laten knallen door dat geluid (bij tijd en wijlen voelde het alsof m'n oren op klappen stonden). Veel mensen liepen bij het concert weg vanwege dat geluid.
Jammer. Een mogelijk goed concert werd zodoende voor mij (en vele anderen) verpest.

Je had geen oordopjes?

@ Gringo & Maux: Dank u zeer, eens kijken wat de beste man ondertussen allemaal heeft uitgevreten..

Het volume? Was idd hard, (2e helft van set leek de knop zelfs wat overdreven omhoog bijgedraaid) maar bleef best te doen hoor.. Neem idd wel oordoppen mee!

Gisteren dus geweest naar Wovenhand in Paradiso en helaas: het was te hard dus niet goed.
Ik had oordoppen in maar zelfs dan was het moeilijk om enige nuance in de nummers te ontdekken.
Het rustiger tussenstuk met oudere nummers (Sinking Hands, Kingdom of Ice (leuke nieuwe bewerking) en The Speaking Hands) gaf enigzins wat lucht en klonk goed.
Waar de nummers van The Laughing Stalk op cd nog wel "songs" zijn waren ze live een bak herrie.
Van de ca 15 keer dat ik David Eugene live heb gezien, zowel met 16HP, solo en met Wovenhand, was dit toch wel een van de minste concerten, jammer.
Deze harde kant is niet mijn favoriete van Wovenhand.

Gelukkig had de jongen helemaal vooraan wel de avond van zijn leven.....

Ook ik was gisteren in Paradiso en ben het helemaal met Gringo eens. Aardig om DEE eens zo hard meegemaakt te hebben, maar voor mij een eenmalige gebeurtenis. Zonde, want ik vind The Laughing Stalk wel één van de boeiendste Woven Hand albums.

Ik vind het harde Wovenhand live juist echt geweldig. Formidabel optreden in Paradiso. Betoverend. Ben wel te spreken over het nieuwe geluid.

Iedereen rept over een nieuw geluid, maar van wat ik tot nu toe heb beluisterd klinkt dit toch niet heel anders dan wat Wovenhand op The Threshingfloor liet horen?

Geweldig was dat inderdaad. Je zag opeens de zaal leegstromen toen ze begonnen met spelen, vooral de wat oudere mensen.

Persoonlijk vond ik het heerlijk vuig, past goed bij zijn duistere vocalen.

Wovenhand: heeft de magie niet meer en verwordt steeds meer tot een standaard rock band.
Het beklijft en beroert niet en is nu zelfs ronduit vervelend om naar te luisteren.
Dus dat doen we vanaf nu ook niet meer. V.w.b. dit album dan.
Dikke onvoldoende.

Of misschien heeft de band eindelijk dat 16 Horsepower geluid van zich afgeschud en een eigen sound ontwikkeld...