Death Angel - Frolic Through the Park (1988)

Ik vind deze minder verrassend dan het debuut en minder sterk dan III. Op één of andere manier valt deze plaat er dan een beetje tussen.

En hoewel de plaat uit zijn voegen barst van de riffs, beukende drums, solo's, humor en agressie, weet de plaat mijn aandacht niet helemaal vast te houden.

Ik was er dan ook niet bij toen deze plaat in 1988 uitkwam en mis daarom denk ik een beetje de impact van deze plaat.

Dat zou wel es kunnen. Ik was er wel bij en dit is voor mij één van de belangrijkste metalplaten uit die tijd en die liet horen dat je met thrash veel meer kan doen dan alleen beuken. Kiss was natuurlijk een belangrijke invloed (heb zelf altijd erg moeten wennen aan 'Cold Gin'), maar ook meen ik dat ze het toen in een interview hadden over bv. Rush (luister maar naar 'Shores of Sin'). Kiezen tussen deze en 'Act III' kan ik btw niet en doe ik ook niet.

Ja, er waren wel wat thrashbands die de wat speelse kant op gingen en meer experimenteerden met andere muziekstijlen (Anthrax, Suidical Tendencies, Death Angel) en dat resulteert in een aantal interessante platen.

De moderne Death Angel is dan weer een echte thrashband.
Hey, en misschien gaat deze plaat nog wel groeien, en de volgende keren dat ik het opzet vind ik het misschien weer helemaal dé shit.

Ga ik gewoon van uit.

En na 'Act III' was het ook even klaar voor DA, waarvan ik nu pas de reden heb opgezocht (heb het toen misschien wel meegekregen, maar was het weer vergeten) - erg jammer.

Best loosen up and take it in stride
The world don't need egotistical pride

Waanzinnige plaat. En erg spannend en verfrissend ook, voor die tijd en dit genre. Er wordt geflirt met allerlei ongebruikelijke muziekstijlen en dan krijg je funk, punk, rock'n'roll, doom, Rush, Kiss en wat al niet meer tussen alle brokken op zich al fantastische thrash metal door te verwerken.
Op 'Act III' werd het allemaal nog wat netter en uitgebreider uitgewerkt en was de productie ook netter, maar ik heb totaal geen probleem met dit geluid. Daar gaan mijn lieve oortjes, maar dit moet wel op volume 11 gedraaid worden, stil zitten onmogelijk.

Een plaat die eigenlijk in mijn top-10 thuishoort en 5+ sterren verdient. 'Bored' en 'Shores of Sin' zijn favoriet. 'Cold Gin' heb ik lange tijd moeite mee gehad, maar hoort er tegenwoordig helemaal bij, proost!

Uit de tijd dat Death Angel ontzettend vooruitstrevend was. Destijds vond ik hem moeilijker dan Act III. Tegenwoordig wentel ik in nostalgische nevelen als ik deze draai.

Interessante gedacht: 'frolicking' is een soort stoeien (liefdevol stoeien), en lijkt om het nederlandse woord 'vrolijk'.

Een thrashmetalband welke een albumtitel heeft dat zich losjes laat vertalen als 'Gezellig stoeien in het park' is op zijn minst bijzonder te noemen. Maar het is dan ook een bijzonder album.

De songteksten zijn niet erg vrolijk en de hoes ziet er niet erg vrolijk uit.

Het zou me dan ook verbazen als de albumtitel gewoon vrolijk bedoeld is.

Cynisch bedoelde vrolijke titel dan. Het was gewoon een hersenspinsel.

Shit, heb ik het al die jaren complet mis gehad!

Die hond ziet er anders erg vrolijk uit.

Altijd jammer als iemand de snap niet grapt... zucht.

Ik snap best dat Frolic een hondenvoedselmerk is, dus klopt mijn hypothese dat de woorden stoeien in het engels en vrolijk in het nederlands iets met elkaar te maken hebben misschien toch best wel.

Het merknaam is inderdaad niet voor niets gekozen, lijkt me. En idd is de titel hier cynisch bedoeld, maar vrolijk...?

'Open Up' heeft wel een optimistische tekst, ook al heeft ook een kritische kant en zit er sluikreclame in (just do it).

Gezien de vier sterren, ben ik zeer te spreken over jou, Michiel, ga zo door! Als je tips zoekt, kijk dan bij mijn 4,5 en 5 sterren albums, zit nog veel leuks tussen voor je, denk ik.

Op dit moment worstel ik mij door een metal-battle heen. System of a Down en Tool enzo. Ik luister even niet zo heel veel metal, momenteel. Maar als ik me metal voel, zal ik eens bij jouw hoge scores neuzen, zolang het maar geen Residents zijn, want daar pas ik echt voor.

Zoals eerder gezegd is Death Angel een van m'n favoriete bands, maar vind de sound van eerste albums tot nu toe een beetje onwennig. Sowieso de plaat die het meeste MTV uitstraalt, heel erg playful en onbezonnen. Logisch dat het aansloeg.

1. The Ultra-Violence
2. Frolic Through the Park

Hier klonken ze qua productie nog lekker fris en rauw. Act II laat alweer een veel evenwichtiger geluid horen. Ook mooi maar daar hoor je al dat er meer budget voorhanden was. Op de eerste twee is het nog die echte jaren 80 thrash sound die, vind ik, echt synoniem staat voor het genre. De laatste paar albums zijn compleet dicht gesmeerd qua productie vind ik.

Die 3 bonustrack op het eind zijn ook allercharmantst, wel demo kwaliteit.