The Chieftains - The Long Black Veil (1995)

Leuk dat deze er nu ook op staat. Is natuurlijk een bijzonder album, alleen al vanwege de status van alle artiesten. Is toch niet iets wat ik in zijn geheel opzet. Hoezeer ik ook Mick Jagger bewonder om alles wat hij voor de popmuziek gedaan heeft, en hoe bijzonder het ook is dat hij hierop meedoet, het raakt me niet zoals het wellicht bedoeld is. Sinead is wel weer mooi, trouwens.

Ook nog: mijn hoesje is heel anders dan deze.

Ik heb deze ook, en vind het zowat de beste van de Chieftains die ik in huis heb!

Mooie duetten en de band is erg op dreef.

Maar die hoes klopt langs geen kanten, ik heb ook een geheel andere hoes.

Mooie plaat, zonder enige twijfel!

****1/2

Ook al een hoes probleem?

De muziek op dit album heeft wel een bepaald iets wat je niet dagelijks echt draait. Je moet er een beetje voor gaan zitten.

Ik als DS en Knopfler liefhebber begreep niets van zijn nummer Lilly of the west. Nu jaren later, na een aantal solo albums is die meteen raak. Ook The Stones knallen lekker door en Keith kon het niet laten om toch een eigen riff er doorheen te knallen.

Mooi album 3,5 ster

Jammer dat Keith, Jones meedoen.. Horen toch niet echt thuis bij deze meer cultuur-band.

Zag gisteren een documentaire over The Chieftains op BBC4 en daar uit blijkt dat het idee om die riff er in te stoppen niet van Keith kwam maar van Chieftains-uberboss Paddy Maloney (de pipes-speler).

mooie duetten , jazeker maar toch mist de plaat iets , een samenhang , het typische chieftains is minder aanwezig,

Ik vind het beter dan de andere werken die ik tot nu toe heb beluisterd van The Chieftains. Interessante duetten, vooral die met Sinéad O'Connor en Mark Knopfler vind ik erg goed.

Ik ken alleen het duet met Sting "Mo Ghile Mear" en dat vind ik werkelijk prachtig.
Ik hou van Ierse traditionele muziek, zal dit album eens gaan beluisteren.

ik heb deze plaat gekocht omdat sinead en ry cooder erop meedoen, blijken ze ook nog samen te spelen! sting en faithful's bijdrage zijn beduidend minder dan de rest. sineads nummers zijn de beste, maar ry cooder blijkt wéér eeen cameleon.

Met vocaal meer totaal, met name Sinead O'Connor en Ry Cooder voegen iets toe.

Ben de gelukkige bezitter van de "Mobile Fidelity Sound Lab" versie. Deze CD klinkt grandioos en doet daarmee recht aan een geweldig album. Een plaat die in mijn beleving niet echt zwakke plekken kent.

Dit is toch niet de originele hoes?

Deze is wel mooier en goed passend bij de muziek.

Sorry, maar daar verschil ik toch van mening met je. Maar het gaat om de muziek natuurlijk. En die is voor het merendeel toch redelijk prachtig.

van de vele samenwerkingen en live albums van de Chieftains (stamhoofden) met gastartiesten blijft dit album mijn favoriet. hun reguliere albums met veelal instrumentale en traditionele volksmuziek vind ik een hele zit, maar hun albums met "guest musicians" mag ik bij tijd en wijle graag beluisteren, zoals deze "Long Black Veil".

op dit album staan vrijwel uitsluitend traditionals, uitgezonderd tracks 4) Van Morrison, 5) Kevin Connett, het instrumentale 11) van de Chieftains leden Matt Molloy en Sean Keane, en de aloude country klassieker 12) "Tennessee Waltz" (tekst Redd Stewart, muziek Pee Wee King) fraai gezongen door "good old" Tom Jones, dat gekoppeld is aan "Tennessee Mazurka" een tune van Paddy Moloney.

favoriete tracks zijn de 2 nummers met de, of je nu wel of niet van haar stem houdt, onovertroffen zang van Sinead O'Connor. het aanstekelijke titelnummer met zang van Mick Jagger, "The Lily of the West" van Mark Knopfler met ook Paul Brady op gitaar, de ingetogen ballad "Love Is Teasin'" van Marianne Faithfull met Martin O'Connor (accordeon) en James Blennerhassett (double bass) en de vrolijke afsluiter "The Rocky Road to Dublin" met de Stones.

het absolute prijsnummer is "The Coast of Malabar", een traditional met geweldig gitaarspel en prachtige zang van Ry Cooder. 1 van de mooiste, weemoedigste songs die ik ooit heb gehoord, waarop Ry Cooder bewijst wel degelijk te kunnen zingen. ook zijn bijdrage op akoestische gitaar en "floor slide" aan het instrumentale "Dunmore Lassies" mag niet onvermeld blijven.

inmiddels zijn er flink wat artiesten die op dit album meespeelden gaan hemelen, o.a. Sinead O'Connor, Charlie Watts en 4 van de Chieftains leden (Derek Bell de enige Noord-Ier van de Chieftains), Martin Fay, Sean Keane en Paddy Moloney). gelukkig kunnen we van de muziek blijven genieten.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney (with Chris Kimsey & Ry Cooder)
Opnames vonden plaats in Dublin, London, New York City en Los Angeles

The Chieftains bestonden op dit album uit:

Martin Fay: fiddle
Sean Keane: fiddle
Kevin Conneff: bodhran, vocals
Matt Molloy: flute
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards