Kula Shaker - K (1996)

Toen ik de eerste keer Tattva hoorde, werd ik overrompeld.
Wat een geweldige single.
Dit album moest ik hebben.
De daar op volgende luisterbeurt werd ik gelijk gegrepen.
Om een onverklaarbare reden werd dit gevoel al snel weer minder.
Natuurlijk blijft K een sterk resultaat.
Waardoor kwam de spirit aan het vervagen?
Was het omdat de originaliteit achteraf toch minder bleek te zijn?

Vrij snel na K kocht ik Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles.
Al blijf ik die niet zo goed vinden.
Raakvlakken waren alom aanwezig.
De titel Hey Dude heeft natuurlijk al een vette knipoog naar Hey Jude.
Toch blijft de Indiase invalshoek wel trekken.
Their Satanic Majesties Request van The Rolling Stones kent dat gevoel ook.
Into The Deep is een redelijke geslaagd mengeling tussen de sixtiessound en de jaren 90 Britpop.
De bijbel voor onze eigen Supersub.

Crispian Mills zal waarschijnlijk als frontman wat minder uitstraling hebben.
Een beetje de ranja zonder de LSD.
Pinkpop of EO jongerendag?
Terwijl iedereen aal de waterpijp hangt, zit hij in een hoekje een Marlboro Light te roken.
Alsof hij het stiekem spannend vind om over drugs te praten.
Maar het psychedelisch randje is wat gemaakt.
Ook zijn duidelijke link naar Jerry Garcia van Grateful Dead komt mij te geforceerd over.
Grateful When You're Dead / Jerry Was There is teveel een would be jamsessie.

Met terugwerkende kracht is het allemaal net iets te gelikt.
Helemaal afschrijven zal ik het echter niet.
Daarvoor zijn de nummers over het algemeen te sterk.
Hoogtepunt Tattva heeft een te abrupt einde.
Alsof ze geschrokken waren van waar ze toe in staat zijn.
Het had namelijk nog mooier kunnen zijn.

Debuutplaat "K" van Kula Shaker komt uit in de hoogtijdagen van de Britpop, waarbij met name Oasis de scepter zwaait. Kula Shaker komt met een iets andere aanpak, niet vernieuwend, maar wel erg fris. Kula Shaker combineert rock met funk en voegt daar nog wat oosterse invloeden aan toe. Dit leidt tot een uiterst smakelijke mix genaamd "K". Opener "Hey Dude" valt direct met de deur in huis en rockt en funkt van begin tot eind. De oosterse invloeden zijn met name hoorbaar op "Govinda" en hitsingle "Tattva". Daarnaast bevat "K" een uiterst respectvolle ode aan The Grateful Dead middels "Grateful When You're Dead/Jerry Was Here", waarbij het nummer halverwege subtiel overgaat in kenmerkende Grateful Dead psychedelica. Ook het funky "303" spat uit je speakers. Rustpuntjes zijn er ook genoeg, waarbij ik met name het eerder genoemde "Govinda", maar ook "Start All Over" erg mooi vind. Later wordt er nog een cover van "Hush" toegevoegd aan deze plaat als een soort bonustrack, maar ook zonder die single is "K" gewoon een heerlijk debuut en een welkome afwisseling in de Britpopscene.

Een heerlijke britrockplaat die het bij mij nog altijd heel goed doet. Destijds als student op een ochtend met de gitaartonen van Grateful when you're dead wakker gemaakt, mezelf afvragend wie deze band toch is.

De britpop/britrockmuziek van begin jaren negentig zorgde voor een frisse wind in de muziekwereld. De gitaarbands leken namelijk wat te vervagen. K zit voor heel goed in elkaar. Ik vind het gaaf dat er gewoon geflird wordt met muziekinvloeden uit India, terwijl dat destijds 'not done' was. Luisterend naar de eerste nummers: de frisheid en energie bruist er vanaf: Hey Dude, Knight on the Town, Temple of Everlasting Light sluitend heel goed op elkaar aan. Vlot, lekkere gitaarwerk, goede zang. Goede tempowisselingen, nummers waarin genoeg gebeurt en afwisseling is.

Govinda: is het niet gaaf dat een rockband dat durft te integreren in de rockmuziek! Niet in het Engels zingen, gewoon in Sanskrit, ondersteund door rockende gitaarrifs. Persoonlijke favorieten zijn Tattva en Grateful When You're Dead/Jerry was there. Die laatste beschouw ik persoonlijk een lichte ode aan de complete versie van Oh Well van Peter Green's Fleetwood Mac.

K is uitgebalanceerd, evenwichtig, fris, energiek. Voor mij persoonlijk een topalbum.