Neurotech - Antagonist (2011)

Drie jaren zitten er tussen de EP Transhuman en de huidige golf van releases die zijn begonnen met het album Antagonist. Heeft Wulf nog wat veranderd aan het geluid van de band in die tijd, of is Antagonist gewoon het kwadraat van Transhuman geworden? Dat laatste zou ook helemaal niet verkeerd zijn, maar het is niet helemaal het geval. Dit is nog steeds zeer herkenbaar Neurotech natuurlijk, maar dan nog grootser en bombastischer dan voorheen. De naar de cyber-metal leunende invloeden van de vorige EP zijn verminderd en het symfonische aspect is verder uitgediept, zonder het industriële uit het oog te verliezen. De grootse productie maakt de wall of sound zeer helder en luisterbaar, waardoor het geheel enkel nog kan vallen door slecht songmateriaal. Maar ook dat zit helemaal snor op Antagonist. Het is eigenlijk één van de meest solide industrial-platen die ik de laatste tijd gehoord heb. Diepe, zware gitaren; prettige, diepe grunts; hoge, duistere en soms met een gothic-sfeertje aankomende synths, vergezeld van de nodige pianopartijen om het een eigen smoel te geven. Kortom, Neurotech heeft met zijn eerste voltijds-album absoluut niet teleurgesteld. Ik heb al zin in het nieuwe album Decipher dat in 2013 gaat verschijnen.

Slovenië en Industrial metal - die heb ik beiden nog niet gehad. Nouja, verder dan wat hitjes van Rammstein kom ik niet. Daar ligt het geluid van dit album toch echter een eindje vanaf.
Antagonist klinkt erg druk, bombastisch, machinaal en uiteindelijk ook hard en direct. grunt is wel prettig en verstaanbaar, maar ik vind de nummers gewoon een beetje saai. Ik weet niet wat ik met de elektronische geluiden allemaal moet. De sfeer wordt soms ook wat kinderachtig. Hier en daar luistert het lekker weg, maar nergens is het echt meeslepend of indrukwekkend. De keyboards zijn veelvuldig ingepast en soms leidt dat tot een aardig loopje, de nummers The Angst Zeit en Towards Tedious Nightmare vind ik de besten.

Ik vind dit vooral een popplaat. Ondanks de rauwe zang klinkt het allemaal heel erg gelikt en bombastisch. Ergens ook mierzoet. Het is niet mijn ding. Het doet mij eigenlijk aan de female fronted bands denken, maar dan met een wat ruigere zanger.Nee Neurotech is niet mijn band.

Industrial Metal is ook tamelijk onontgonnen gebied voor mij, met uitzondering dan van Rammstein, Marilyn Manson en Rob Zombie. Waar in the old days elektronica simpelweg niet getolereerd werd, verbaast vandaag niets een metalhead nog. Deze Antagonist van Neurotech vind ik een amusante dansbare metalen plaat. De opener en The Angst Zeit bevallen mij het best. Een goeie veertig minuten van deze muziek is ideaal voor mij want het lijkt toch allemaal een beetje op elkaar.

Tijdens de eerste nummers was ik redelijk enthousiast over dit album, maar het is gewoon veel te veel hetzelfde. De electronica-elementen zijn op bepaalde momenten wel leuk. Voor een keer kan ik me hier best mee amuseren, 't is waarschijnlijk ook een geestige band om eens live te zien, maar de kans dat ik hier nog veel zal naar luisteren acht ik niet zo groot. Daarvoor is er te weinig afwisseling in het album en er zijn ook geen echte uitschieters te melden.
Leuk tussendoortje.

Dit album deed me qua geluid denken aan een van de Marilyn Manson-albums die ik ooit eens gehoord heb, en waaraan ik verder geen goede herinneringen heb overgehouden. De vocalen hier zijn gelukkig wat aggresiever, wat deze plaat beter verteerbaar maakt. Ik heb het een paar keer beluisterd.
Tijdens die luisterbeurten ben ik niet echt enthousiast geworden. De eerste nummers zijn leuk, maar daarna lijkt het allemaal wat teveel op elkaar en verslapt mijn aandacht. Afsluiter The Sky is Always Open bevalt me daarentegen weer wel. Het is een passende afsluiter.

Qua waardering twijfel ik een beetje tussen 3 en 3.5*. Als 'leuk tussendoortje' ga ik voorlopig mee met Jasper G: 3.0*.